Ruimteschip Rudy

Los Labios

2010-07-13T05:03:00.001-07:00

Het is opmerkelijk hoe zeer indrukwekkende films de wereld rondreizen, van festival naar festival, maar nooit Jan Modaal en het cinemacomplex in zijn straat bereiken. Een van de slachtoffers van die schipbreuk wordt ongetwijfeld Los Labios, een Argentijns drama dat een realistische blik tracht te bieden op de gezondheidszorg in een arm stukje Argentinië.

Drie erg verschillende vrouwen (Eva Bianco, Victoria Raposo en Adela Sanchez) worden door het ministerie van volksgezondheid de regio ingestuurd om statistisch onderzoek te gaan doen en waar mogelijk medische hulp te bieden. De armzalige omstandigheden waarin de vrouwen terechtkomen en de miserie waarmee ze dagelijks geconfronteerd worden brengt ze dichter bij elkaar. Luchi, de jongste en meest fragiele van de drie heeft het moeilijk en we zien hoe langzaam een moeder-dochter relatie ontstaat tussen haar en Cocca, de robuuste dame die duidelijk haar deel miserie achter de rug heeft. Dat alles wordt op een heel subtiele manier door het hoofdverhaal geweven. We weten niet wie de dames voordien waren, of ze elkaar kenden, wat ze denken, .... Dat mysterie houdt bovendien stand gedurende de film door een magistraal gebruik van stilte boven dialoog.

Dialoog is er dan weer wel wanneer de vrouwen hun patiënten gaan bezoeken. Er worden allerlei routinevragen gesteld waarvan de antwoorden netjes genoteerd en in kaart gebracht worden. Hier valt een heel mooi contrast op tussen het wetenschappelijke, koele, statistische onderzoek waarmee de vrouwen opgezadeld zijn en de menselijkheid waarmee ze deze taak volbrengen. Ze delen aan iedereen kussen uit (vandaar de titel van de film) en behandelen elk mens met de grootste zorg en empathie. Hierbij zie je wel duidelijk het tragische en onuitgesproken besef dat er lang niet genoeg middelen zijn en dat alle empathie van de wereld nog tekort zal schieten om vele van deze mensen te redden. Wanneer duidelijk blijkt dat bepaalde scènes met patiënten wel eens documentaire zouden kunnen zijn eerder dan fictie, deel je als kijker dat tragische besef.

De vrouwen acteren op zo'n ingetogen manier dat de zeldzame emotionele uitbarstingen je naar de keel grijpen en dagenlang blijven hangen. Die beklijving wordt versterkt door de enorme hoeveelheid close-ups. Er wordt geweigerd om te tonen waar we ons bevinden, de camera zit constant op de huid van de drie vrouwen. Ook de meest subtiele geluiden zijn heel duidelijk hoorbaar. Het geheel van deze technieken zorgt voor een enorm intense beleving.

De chaotische cameravoering, gecombineerd met de lange en stille shots, het gebrek aan antwoorden en de trage pas waarmee een sfeerfilm voortsjokt kunnen de op entertainment beluste cinefiel zeker niet bekoren. Dit is zonder twijfel een saaie film voor wie er niet in meegaat en ook wie dat wel doet zal zeker eens op zijn horloge kijken, maar het is een film die blijft plakken, of u dat nu leuk vindt of niet.

U mag overigens gerust zijn, het is niet al miserie wat de klok slaat. We kunnen in deze prent ook een sprankeltje hoop vinden. Het is een meditatie over de mogelijkheid van geluk in de krochten van de wereld. Of u die mogelijkheid realistisch acht moet u zelf maar beslissen wanneer u erin slaagt de dvd te bemachtigen in een van de krochten van uw videotheek.

De weg naar wereldfaam

2010-07-08T02:20:00.000-07:00

Na een jarenlange strijd tegen de onbekendheid ben ik er eindelijk geraakt! Jawel, ik ben gepubliceerd, en wel in één van de meest gerenommeerde tijdschriften ter wereld: Magazine 9080. Het boekje tracht al jaren een kritisch venster te bieden op het reilen en zeilen in Groot Lochristi en nu kan ook ik met trots zeggen dat ik bijgedragen heb aan dat nobel streven. En ja het is voor de zoveelste keer het Cannes-verhaal, wat anders?

De maand mei associeer ik doorgaans met de vier muren van mijn kamer, met koffie, met oneindige cursussen en een sporadisch ei in mijn broek. Dit jaar zouden deze vaste waarden echter plaats moeten maken voor de uitgestrektheid van de Middellandse Zee, voor rode lopers, voor wereldsterren die voortdurend flitstlicht weerkaatsen en voor een gezonde dosis film (je zou in de chaos van Cannes haast vergeten dat het om een filmfestival gaat). De enige constante die deze maand mei aan voorgaande verbond was dat ei in mijn broek. Gelukkig werd het bij mijn handbagage gerekend.

Ik voelde me als een undercover agent. Gewapend met een nieuw kostuum, enkele hemden, chique schoenen en het obligatoire strikje wandelde ik de Croisette op. Mijn moeder had me moeten zien, rechtop wandelend, alsof de hele wereld aan mijn voeten lag, surfend op mijn iphone alsof ik onderweg was van een meeting met de mannen van Paramount naar een drink op de yacht van Johnny Depp. Niemand die vermoedde dat achter dat strikje een nietig kleine student uit onze metropool Lochristi zat verscholen.

Jammer genoeg was er één zichtbaar accessoire, de badge, waarmee onderscheid gemaakt kon worden tussen de belangrijke mensen, zij die ongestoord de hogere regionen van het festival mochten gaan beklimmen, en onbelangrijke mensen, zij die achter sterren, genodigden, fotografen en waakhonden op straat moesten blijven staan. De waakhonden waren bovendien goed getraind in het maken van dat onderscheid en in het hersenloos volgen van de strikte regels.
De toegang tot het hart van het gebeuren werd mij dus ontzegd. Ik deed wat elk normaal mens zou doen in die omstandigheden, de realiteit ontvluchten en een van de cinemazalen induiken. Ik moet zeggen dat dat leven me wel aanstond. Het ene Argentijnse melodrama was nog niet afgelopen of ik genoot al van het volgende. De selectie bestond zeker niet alleen uit exotische, alternatieve films met een budget van 20 eurocent. Alles en iedereen werd wel op één of andere manier vertegenwoordigd. Ik zag een Franse highschool-detectivefilm in Salle Debussy, om dan buiten het centrum in Théâtre La Licorne naar een Iers oorlogsdrama te gaan kijken, met een tussenstop in Palais Stéphanie voor een Amerikaans-Zambiaanse kortfilm. Elke dag stond er zo’n virtuele wereldreis op het programma.

Af en toe maakte ik zelfs een wereldpremière mee. Op zo’n gebeuren is het fantastisch om de debuterende filmcrew te zien genieten van de hoogst mogelijke erkenning voor hun werk. Het oprechte ongeloof waarmee zo’n jonge regisseur het applaus ondergaat is prachtig. Het wakkerde tevens mijn ambitie aan om ooit op diezelfde plaats te staan.
Ondanks mijn waardeloze badge ben ik er in geslaagd een kijkje te nemen in de paviljoenen en op de filmmarkt. Dit zijn plaatsen waar duidelijk wordt dat alle regisseurs met hun films ingekapseld zijn in een wereldwijde industrie. Voor elke gerealiseerde film zijn er 20 die in een stoffige schuif blijven liggen, of nooit gedraaid worden. Die harde realiteit kon ik dan weer vergeten op één van de drinks die door het Vlaams Audiovisueel fonds georganiseerd werd. Een decadente bedoening op het Terrasse des Belges, met uitzicht op de rode loper.

Kortom, de week was een opeenvolging van absurde gebeurtenissen die amper samen te vatten valt in een afsluitende paragraaf. Ik probeer toch. Enerzijds was er de voortdurende schrik om ontmaskerd te worden. Alsof Hercule Poirot op elk moment kon opduiken en met een luide “AHA!” mijn strikje zou aftrekken. Anderszijds heb ik in mijn vermomming enorm veel opgestoken en genoten. Ik heb prachtige films gezien, interessante mensen ontmoet en enorm veel geleerd over de wereld waar ik ooit deel van hoop uit te maken. Een onvergetelijke week!

Greenberg (***)

2010-07-08T01:52:00.000-07:00

In tijden van crisis is het moeilijk om weerstand te bieden aan de beproefde recepten van Hollywood. De se- en prequels vliegen ons alweer om de oren. De zomerplanning is opnieuw gevuld met spectaculaire rampenfilms, historische epossen en 3D-horrorfilms. Amerikaanse regisseurs die ondanks dit alles hun eigen visie kunnen uitwerken worden steeds zeldzamer.

In dat kleine groepje vinden we alvast Noah Baumbach, die in Greenberg een heel erg breekbare Ben Stiller opvoert. Het woord tragikomedie is hier zeker op zijn plaats. Roger Greenberg (Stiller) is een getormenteerde timmerman en ex-muzikant die even 'niets wil doen'. Hij verblijft gedurende enkele weken in de villa van zijn broer in LA en ontmoet daar diens assistente, Florence (Greta Gerwig). De opeenvolging van aantrekken en afstoten tussen deze twee tragische figuren is soms heel grappig, maar vooral heel pijnlijk om te zien. Er hangt voortdurend een vervreemdend sfeertje over de film, een sfeer die Baumbach versterkt via een bizarre cameravoering, profielshots, tijdsprongen, ongepaste geluidseffecten, een wissel van hoofdpersonage na vijf minuten, jumpcuts en vele andere stilistische elementen. Wie wil ondergedompeld worden in het universum van Noah Baumbach zal dus een kleine inspanning moeten doen om voorbij deze onconventionele technieken te kijken, maar het is zeker de moeite waard.

Au fond is dit een verhaal over settlen for less. We beseffen dat de dromen waarmee we de school uitgehold kwamen ongerealiseerd gebleven zijn. Het wordt tijd om onze aandelen te verkopen en in de zetel te gaan zitten. We hoeven niet meer al feestend de nacht door te steken omdat het leven te kort zou zijn, we hoeven niet meer te vechten voor het mooiste meisje van de klas, we hoeven niet meer impulsief naar Australië te vertrekken. "It's what people do, isn't it?". Greenberg denkt het leven te moeten leiden dat een jonge onbezonnen versie van zichzelf ambieerde, maar hij moet langzaamaan beseffen dat het geluk elders verscholen ligt.

Verder heeft Baumbach met deze film een ode aan de schraalheid gemaakt, en wat voor één. Na het delen van een Corona light, want er is niets anders, beginnen Roger en Florence te kussen. Wat volgt is een poging tot seks, hilarisch omwille van de klungeligheid, maar niet op de manier die we van Stiller gewoon zijn. Alles blijft doordrongen van een enorme akwardness die je haast een schuldgevoel bezorgt bij elke lach.

Voeg hierbij enkele zeer rake observaties (Rogers rant tegen de jeugd!), scherpe dialogen die vaak opzettelijk vermomde monologen zijn en een paar schitterende scenariële vondsten (de lezersbrieven). Het resultaat is een entertainende, verfrissende film die je bovendien aan het denken zet en je met een glimlach de zaal doet verlaten. Wat hebben we meer nodig?

Dat Cannes niet!

2010-05-16T02:58:00.001-07:00

Nog heel even en ik vertrek. Mijn jeugdig enthousiasme heb ik naast mijn kritische pen en mijn zwembroek in de voorzak van mijn valies gestoken. De rest van de ruimte wordt ingenomen door mijn torenhoge ambitie. We gaan voor een cafégesprek met Woody Allen, een onvergetelijke nacht met Freida Pinto, een discussie over de beste film ooit met Tim Burton en ik hoop toch een scenario of twee verkocht te krijgen. Dat kan overigens niet moeilijk zijn op de Marché du Film. Ik zet me daar ergens in het midden en verkoop per kilo.

Om me te wapenen tegen mythomanen en phonies heb ik mijn alter ego al klaar. Ik ben Dylan Peeters, geboren Goran Ranovski, een geïmmigreerde Bulgaar die al 3 langspeelfilms op zijn naam heeft staan: een psychologisch oorlogsdrama over het noord-zuid conflict in Papoea Nieuw-Guinea, een soft erotische thriller met gehandicapten en een slapstickcomedy over de handel in ansjovis. Die laatste is internationaal onthaald en heeft de gouden bloemkool binnengehaald op het filmfestival van Novosibirsk.
Het is dan ook voor het promoten van 'на сиво-кафяво и златно' (The Grey and Brown Gold) dat ik in Cannes terecht gekomen ben. Ik ben ooit getrouwd geweest met een stand-in van Penelope Cruz maar heb nu pas, 3 huwelijken later, het hoogtepunt van mijn geluk bereikt. Ook op creatief vlak gaat het beter dan ooit, oeps er valt iets uit mijn tas, ha juist ja, dat is dat scenario dat ik onlangs geschreven heb. Elephant Man meets Apocalypse Now met een vleugje Frost/Nixon.

The Imaginarium of Dr. Parnassus (**)

2010-02-16T02:08:00.000-08:00

Er waren op voorhand reeds verschillende redenen om af te tellen naar deze film. Eén ervan was uiteraard Heath Ledger. De man had duidelijk Kurt Coban’s ‘live fast, die young’-handboek gelezen en zijn dood maakte zijn acteerprestatie in The Dark Knight nog legendarischer dan ze al was. Waar echter alweer geen rekening mee gehouden werd was dat die arme Terry Gilliam midden in de opnames van The Imaginarium of Doctor Parnassus zat, met Ledger in de hoofdrol. Nu, Terry Gilliam zou Terry Gilliam niet zijn als hij geen inventieve oplossing zou bedenken voor dit schijnbaar onoverkomelijk probleem. Hij verving Ledger in de droomsequenties respectievelijk door Johnny Depp, Jude Law en Colin Farrell, misschien wel dé 3 acteurs van het moment en allen vrienden van Ledger. Deze kunstgreep komt overigens alles behalve goedkoop over, je moet zelfs goed kijken voor je door hebt dat je naar de ene fantastische acteur zit te kijken en niet naar de andere. Kortom, dit obstakel werd perfect overwonnen. Jammer voor Ledger is wel dat zijn personage lang niet de diepgang en de complexiteit evenaart van de joker, maar dat is de fout van het scenario. Zoals we eerder reeds gezien hebben, is Gilliam een meester in het creëren van werelden en de kijker – zoals de klanten van het imaginarium – mee te voeren in een heerlijke willing suspension of disbelief. Het doet je tijdens de film zelfs aftellen naar het moment waarop er nog eens iemand door de magische spiegel gaat. Dat is helaas slecht nieuws voor het echte verhaal. De premisse is interessant. Een onsterfelijke man, Doctor Parnassus (Christopher Plummer), laat zich keer op keer verleiden door de duivel (Tom Waits op zijn best) in het sluiten van weddenschappen. Ze houden als het ware een wedstrijd om het meest menselijke zielen verzamelen met als inzet de dochter van Parnassus (Lilly Cole). Een willekeurige ziel loopt door de spiegel en komt terecht in zijn of haar ideale fantasiewereld. In die wereld wordt de ziel vroeg of laat geconfronteerd met een keuze, die neerkomt op of een punt voor Parnassus, of een voor de duivel. Deze premisse doet de hoop rijzen naar een epische eindstrijd waar niets nog is wat het lijkt en waar droom en realiteit volledig vervlochten worden. Helaas komt het einde overal, behalve in de buurt van die verwachtingen. Alle visuele elementen waren aanwezig om ons helemaal verdwaasd en perplex achter te laten, maar het verhaal schoot tekort. Ik geloof niet dat Ledgers dood een goed excuus is voor het zwakke einde. We waren bereid mee te gaan tot de grens van het voorstelbare, maar Gilliam had geen goesting meer. Jammer, want wat nu een entertainende en onderhoudende film is, had een pareltje kunnen worden.

The Road (****)

2010-02-15T08:30:00.000-08:00

De voorbije decennia zullen in de geschiedenisboeken terug te vinden zijn als een tijd waarin de mens langzaam bewust werd van zijn invloed op zijn eigen omgeving. De groene beweging is vanuit de obscure marginaliteit gegroeid tot een wereldwijde industrie. De effecten daarvan zijn ook in Hollywood duidelijk merkbaar. We krijgen er tegenwoordig elk half jaar een rampenfilm in gestampt, de volgende steeds iets spectaculairder dan de voorgaande. We hebben intussen niet enkel de WTC-torens, maar alle wereldmonumenten zien neerstorten en ontploffen. De environmentalists en de cgi-experts sloegen de handen in elkaar en ontwikkelden een enorm populair geworden genre.

Toch is het nieuwe er wat af. In de film 2012 verging echt alles wat kon vergaan, er valt nog weinig te overtreffen. Als gevolg zien we opnieuw de langzame groei van een ander genre, de post-apocalyptische film. Dit genre toont ons de wereld nadat de cgi-machine gepasseerd is: stil, donker, grijs, verlaten, statisch.

Eén film uit dit rijtje is de McCarthy-verfilming ‘The Road’ van John Hillcoat. We krijgen te zien hoe een vader (Een schitterende Viggo Mortensen) en zijn zoontje in leven trachten te blijven tussen de puinhopen van de beschaving. Met een minimum aan flashbacks wordt de voorgeschiedenis verteld. De wereld gaat langzaam ten onder, de oorzaak van de apocalyps wordt niet duidelijker dan wat gerommel uit de lucht, en dat hoeft ook niet, dat is niet waar het in deze film om draait. Het kind wordt geboren in deze langzaam degraderende wereld. De mensheid en al haar waarden en normen vergaan, de moeder weigert haar kind te laten opgroeien in zo’n wereld en geeft op. De vader blijft hopen en vertrekt met zijn zoon naar het zuiden.

Dit simpel verhaal wordt echter gebruikt om een hele hoop vragen op te roepen die voordien nooit tot in het uiterste werden doorgedacht. Wat gebeurt er met de moderne mens wanneer alle luxe verdwenen is? Is er nog plaats voor moraliteit en menselijkheid? En zo ja, hoe lang? Hoe groot moet de nood worden voor we in kannibalisme en ander dierlijk gedrag vervallen? Wat zijn al onze moraalfilosofische theorieën en universele verklaringen van de rechten van de mens nog waard in zo’n wereld? De belangrijkste vraag die gesteld wordt is echter, wat leer je je kind? Kan je het opvoeden tot een waardige mens, of moet je het leren hoe een beest te zijn, opdat het meer kans op overleven zou hebben in de post-apocalyptische boomloze jungle? Dit is het centrale dilemma waarmee het hoofdpersonage kampt. Langs de ene kant wil hij zijn zoon hard maken om hem voor te bereiden op een tijd zonder zijn bescherming, maar langs de andere kant is enkel het overleven nutteloos voor wie ooit liefde, vriendschap, schoonheid en muziek gekend heeft. Het moment waarop het duo een piano vindt, brengt de vader even terug naar die zorgeloze tijden, een zeer moeilijke scène die door Mortensen alweer perfect geloofwaardig vertolkt wordt.

Het geheel is een zeer ingetogen en enorm donker verhaal van het laatste beetje liefde dat moeizaam tracht te overleven. Het is een verhaal dat men ook in The Book of Eli probeert te vertellen, maar met desastreuze gevolgen. Misschien is een vechtende black Jesus iets minder effectief in het overbrengen van die boodschap dan een vader en zijn kind op de rand van de afgrond. Dat er in The Road amper naar God en religie wordt verwezen ondersteunt deze stelling. Als hij ooit bestaan heeft is hij er al lang van onder gemuisd. Ondanks alle miserie, plunderen, moorden, kannibalisme slaagt deze film er echter toch in – al is het maar een sprankeltje – hoop te geven.

Here's looking at you, kid.

2010-02-11T02:42:00.000-08:00

Gisteren bezocht ik een lezing in de reeks 'anatomie van de film'. De les ging over kostumering en dan vooral over de rol van vrouw en hoe ze gerepresenteerd wordt in de film noir. Na een gezonde dosis feministische filosofie - meer dan een doordeweekse woensdagavond kan verdragen - stond er echter een film op het programma, Double Indemnity, een protoypische film noir van Billy Wilder uit 1944. Het was de tweede keer op korte tijd dat ik deze film bekeek en ik moet zeggen dat ik nu nog meer overtuigd ben van de genialiteit van deze prent. Verlangen we niet allemaal naar een tijd waarin we vrouwen 'sweetheart' kunnen noemen en met een simpele 'get a beer, will ya' op onze wenken bediend kunnen worden. De rest van de dag spenderen we gewoon aan witty comebacks bedenken op alle mogelijke vragen, aan het dragen van veel te hoog opgetrokken broeken en aan sigaretten roken, de volgende uiteraard aanstekend met de voorgaande. Het geeft me altijd dat gevoel dat Woody Allen zo mooi beschrijft in Play it again, Sam. We willen allemaal Humphrey Bogart zijn.

"Nee, baby, bij mij blijven is gevaarlijk, ik ben een scumbag, ik weet dat je gevoel het tegenovergestelde wil maar ik kan me niet veroorloven te voelen, dat is voor priesters en astrologen. Ik ben een man van de harde feiten en de harde feiten dicteren dat je bij Julien hoort, hij is degene met toekomst en geluk in zijn achterzak. In mijn achterzak zal je enkel gin en sigaretten vinden."

Jammer dat alles zo bekakt klinkt in het Nederlands. En ook jammer dat ik me duizend keer meer identificeer met Allan uit Play it again, Sam dan met Rick uit Casablanca. Maar de realiteit is dat we allemaal losers zijn op zoek naar dat ene glansrijke Bogart-moment, en dan maar hopen dat we het niet verpesten door een luide scheet te laten.

(500) Days of Summer

2009-11-07T04:45:00.001-08:00

Ik moet eerlijk zeggen, ik verwacht niet meer onder de indruk te zijn van romantische komedies. Ik geloof ondertussen dat ik het hele spectrum van mogelijke liefdesgeschiedenissen wel ken. In dit geval: man die schijnbaar vrede genomen heeft met de grijsheid van het bestaan ontmoet impulsieve, mooie, prettig gestoorde vrouw die zijn leven verandert. Hier zijn de rollen die het cliché voorschrijft wel deels omgedraaid.
Onze man, Tom Hansen (Joseph Gordon-Levitt), is degene die nooit gestopt is in ware liefde te geloven. Het is een geloof dat vorm kreeg via films als The Graduate en via Beatlesliedjes, want die durfden af en toe wel eens over de liefde gaan. Hij werkt dan ook voor een bedrijf dat greeting cards bedenkt. Mevrouw, Summer Finn (Zooey Deschanel), heeft een meer pragmatische kijk op zaak en weigert gevoelens en menselijke relaties in hokjes te steken. Er is enkel de 'ik' van het nu, die niets afweet van de gevoelens van die andere persoon die morgenvroeg wakker wordt.

Tot hier toe volgt alles de wetten van de romantische komedie. Maar hier is meer aan de hand. Een hele hoop slimme observaties, gecombineerd met een subtiel gevoel voor humor dat verstandig (en niet te veel) gebruikt wordt liet deze prent mijn stoutste verwachtingen overstijgen.
De scène waarin onze held gelukkig over straat paradeert en danst na zijn eerste nacht met Summer lijkt eerst met de grens tussen het realistische en het belachelijke te flirten, maar overschreidt die grens vervolgens zo ver, dat het een hilarisch resultaat oplevert.
Dan is er de scène waarin duidelijk is dat zij uit elkaar wil gaan, terwijl hij wanhopig de overduidelijke signalen negeert om haar toch maar niet te moeten verliezen. Deze en enkele andere scènes betreden nog niet helemaal platgetrede paden, ze staan dichter bij de realiteit dan de gemiddelde scène uit een gemiddelde romantische komedie. Dat laatste punt is dan ook de moraal van de hele film. Greeting cards zijn de woorden van een ander om uit te drukken wat je voelt, films tonen onze fantasieën over relaties, niet hoe de realiteit in elkaar zit en Beatlesliedjes verkleuteren alles wat met liefde te maken heeft.

Naast het inhoudelijke is de film ook visueel erg sterk. Er wordt gespeeld met allerlei technieken die het verhaal heel goed ondersteunen. Zo is er een perfect uitgevoerde split-screen, er wordt ook van animatie gebruik gemaakt en elke scène wordt voorafgegaan door een teller die van 0 tot 500 gaat en die de kijker helpt zich te oriënteren in de tijd. Dat laatste is erg handig aangezien er vreemde sprongen gemaakt worden. Toch blijft alles overzichtelijk en interessant tot het einde.
De laatste scène vond ik persoonlijk paradoxaal. In de film wordt een speech afgestoken tegen de oversimplificatie van liefde in films en tegen het gegarandeerde happy end. Deze film komt niet in het lijstje terecht van films die hij zelf bekritiseert, maar het scheelt toch niet veel en dat hoefde voor mij niet. Verder is (500) days of summer een must voor iedereen die graag eens verliefd wordt.

Over de zaligheid der helaasheid der dingen

2009-10-10T06:33:00.000-07:00

De Helaasheid der Dingen is één van de films die al in geschiedenisboeken terecht was gekomen voordat het grote publiek er ook maar iets van gezien had. Hij wordt nu reeds de hemel in geprezen en wordt bovendien onze inzending van de oscars, in de plaats van de meest populaire Vlaamse film aller tijden, Loft.
Het zou natuurlijk leuk zijn voor filmrecencenten om zo'n film, tegen alle verwachtingen in neer te schieten. Een val is des te pijnlijker van op de hoogste verdieping.
Helaas! De hoogste verdieping is nog te laag voor dit meesterwerk. Het verhaal kennen we allemaal, aangezien we allen het boek gelezen hebben. Gunther Strobbe groeit op in het dorp Reetveerdegem, alwaar zijn beïnvloedbare jonge geest over en weer wordt geslingerd tussen zijn drinkende, dansende, roepende, kakkende en neukende nonkels aan de ene kant, en zijn de school als deur naar een grotere wereld aan de andere kant.
De decadentie die door Dimitri Verhulst prachtig werd beschreven is schijnbaar moeiteloos vertaald naar het witte doek. Voor de befaamde Vlaamse kleinburgerlijkheid hoeft dus al niet gevreesd te worden. Voor ieder wat wils: piemels, tetten, kots, huiselijk geweld en seks voor wie van beelden houdt. Voor wie het meer op audiovlak zoekt zijn er scheetgeluiden en zinnen als: "laat mij kakken" en "mijn pruim is nat".

Het zien van deze film, in combinatie met een les dramaliteratuur later die dag, brachten me tot enkele overpeinzingen. Toen het postmodernisme half jaren 70 ontstond als reactie op het ongebrijdelde optimisme van de moderniteit, werden aan de 'hogere kunst' ook 'volksere elementen' toegevoegd. Er was immers geen basis meer waarop men kon steunen om te beweren dat de levensstijl van de rijken de beste was. De persvertoning die ik bijwoonde leek me het summum van deze evolutie. Een zaal vol high society: journalisten, studenten en prominenten die buldert van het lachen wanneer er iemand een scheet laat. Tegelijk wordt waarschijnlijk wel vergeten hoe autobiografisch dit verhaal is. Maar ja, Dimitri Verhulst hoort ondertussen zelf bij ons elitaire clubje en kan duchtig meelachen met die bende marginalen. Haha prot.

Misschien wordt tijdens het lachen wel vergeten hoe mooi de dubbelzinnigheid van Gunther's bestaan in beeld wordt gebracht. Geen Darth Vader in dit verhaal, enkel een man die het beste voor heeft met zijn zoon, maar nog niet voor zichzelf kan zorgen. Een verhaal van mensen die gezellig in een heel kleine wereld wonen, maar een hel voor wie de grenzen van die wereld wil overschrijden.

Trek het je niet aan

2009-05-17T03:06:00.001-07:00

In de 17de eeuw werkte Newton zijn gravitatiewet uit. Simpel uitgedrukt houdt deze wet in dat alle objecten in het universum een kracht op elkaar uitoefenen. Deze kracht hangt af van de massa van deze twee objecten en van de afstand die hen van elkaar scheidt. Zoals we allen geleerd hebben op de schoolbanken, bevat het universum heel erg veel objecten: planeten, sterren, bergen, schoolbanken, mensen, koffiezetapparaten, zeewieren en teenkazen. Dit lijstje kan ongetwijfeld aangevuld worden met andere voorbeelden – ik denk aan grindstenen, portoglazen en vensterbanken – maar ik wil jullie niet te lang lastigvallen met de technische kant van de zaak.

De gravitatiewet kon verklaren waarom de aarde rond de zon blijft draaien, waarom Australiërs niet in de lucht vallen, waarom de zeeën eb en vloed kennen en vooral waarom dikke mensen minder hoog kunnen springen. In een theoretische ruimte met slechts twee objecten is het makkelijk de krachten te berekenen, namelijk de universele gravitatieconstante maal massa1 maal massa2 gedeeld door het kwadraat van de afstand tussen de twee. Zo kan je voorspellen hoe een tweesterrensysteem zich zal gedragen als je over deze gegevens beschikt. Problemen ontstaan echter wanneer we een derde ster toevoegen. Een drie- of meersterrenstelsel is wat wij een chaotisch systeem noemen. We kunnen niet voorspellen hoe de verschillende objecten elkaar zullen beïnvloeden. Dat zegt niets over de wereld, maar enkel iets over onze tekortkomingen. Wij mensen zijn te klein en onze newtoniaanse wetenschap te beperkt om zo’n systeem – dat nochtans helemaal deterministisch in elkaar zit – te beschrijven. Sommige processen zijn gewoon te complex. Het weer is nog zo’n voorbeeld. We hebben allemaal al eens gehoord dat het geflap van een vlinder een orkaan kan veroorzaken aan de andere kant van de wereld. Sindsdien ben ik trouwens vlinders beginnen vermoorden.

Ik zie echter nog een andere analogie, met een psychologisch fenomeen: mensen met irritant sterke persoonlijkheden die een mening hebben over alles, laten we ze voor het gemak Roemenen noemen. Plaats drie of meer Roemenen in eenzelfde omgeving en je krijgt met een chaotisch systeem te maken: een drieroemenenstelsel. Een klein verschil in initiële omstandigheden kan ervoor zorgen dat roemeen1 een aliantie sluit met roemeen3 tegen roemeen2 omdat die laatste tegen roemeen4 gezegd heeft dat roemeen3 te veel roddelt. Roemenen trekken elkaar aan en stoten elkaar af onder invloed van andere roemenen. Gemeenschappelijke vijanden leiden tot alianties, allianties worden onvermijdelijk gebroken om aanleiding te geven tot nieuwe allianties, gesteund op gedeelde haat. Het leidt tot een enorm complex, chaotisch en vooral irritant systeem van door elkaar bewegende mensen die het ene moment hypocriet vriendelijk zijn tegen elkaar en het volgende moment handelen alsof de ander niet bestaat. Kutroemenen!

Ik betwijfel echter, mijn beste Isaac Newton (ik richt me nu even specifiek tot jou), dat we de wetenschap naar nieuwe ongekende hoogtes zullen voeren door de massa’s van een hoop roemenen te gaan berekenen. Ik denk – en meneer Einstein heeft me daar al openlijk in beaamd – dat jouw universele gravitatiewet iets té simpel is. Maar laat dat geen reden zijn om op te geven. Zo lang je je best doet, kan je niets verweten worden. Om het met een gravitatiemopje te zeggen: trek het je niet aan!

Losse gedachten

2009-05-10T04:10:00.001-07:00

Wat als scheten een grotere cohesiekracht hadden? Dan zouden we op straat lopen en plots de scheet ruiken die een voorbijganger de dag ervoor had gelaten. We zouden mechanismen evolueren om scheten te linken aan gezichten en we zouden de geur aangenaam leren vinden. Wat als scheten een grotere cohesiekracht hadden?

***

Facebook is een uitvinding van de chinezen om ervoor te zorgen dat niemand in het Westen nog werkt. Dat veroorzaakt een economische crisis en zal uiteindelijk leiden tot Chinese wereldhegemonie.

***

Wat betreft academisch taalgebruik dient een kanttekening gemaakt te worden. Hoewel de lengte van de zin niet ten koste dient te gaan van de inhoud, is het sporadisch voorkomen van een bijzin een conditio sine qua non posso scribere in thesis nos habere servus. Zo kan een gedachtestreepje – dat door moderne technologieën automatisch langer wordt na het ingeven van de spatie – hulp bieden om organisatie te introduceren in die veelheid aan woorden, die bovendien een hoge mate van complexiteit bevatten. Een academische paper dient dan ook aan deze voorwaarden te voldoen, motje.

***

Er vindt een proces van co-evolutie plaats tussen de snelheid van de vlieg en onze oog-hand-vliegenmepper-coördinatie. De vlieg die niet snel genoeg is sterft, waardoor de snelle overleven en snelle nakomelingen maken. De mens die de vlieg die iedereen irriteert niet kan doodslaan verliest zijn status en vermindert zijn kansen op voortplanting, waardoor ook de genen van de trage vliegenmoordenaar verloren gaan in de evolutionaire afvalput. Zowel vliegen als mensen worden dus sneller. Hoera!

***

Is ons heelal een minideeltje van een minideeltje dat een secondelang aanwezig is op een haartje van de vacht van een lama in ander, veel groter heelal dat op zijn beurt deel uitmaakt van een nog groter geheel? Of is het eerder een kameel?

***

Ik zou graag 1000 jaar worden en iedereen die daarop antwoordt "pff, ik zou mij wel beginnen vervelen ze" is duidelijk nog nooit naar Disneyland geweest.

***

Random filosofische bespiegeling met onverwachte humoristische wending op het einde.

De Kunstmarkt

2009-05-05T04:36:00.000-07:00

Films maken. Een redelijk pretentieus plan, me dunkt. Die 's' vooral, dat meervoud, 'films'.
Niet één magnum opus, maar vele verschillende werkjes. De ene is nog maar net klaar en je moet al met een andere bezig zijn. Het publiek heeft namelijk een afschuwelijk korte aandachtsspanne. En film is een vluchtig medium in het menselijk brein. Het beklijft niet zoals een boek dat kan, het plakt minder aan je maag en laat over het algemeen ook je andere organen met rust. Bovendien bestaat het groepje films dat door de gemiddelde mens een tweede keer wordt bekeken uit een gepriviligeerd aantal. Dat gepriviligeerd aantal bevat dan nog een elite van films die beter worden bij elke herhaling. Een lijstje, dan ben ik cool by association:

• Fight club
• Amélie poulain
• Dr. Strangelove
• Oh brother where art thou
• Eternal sunshine of a spotless mind
• The Shawshank Redemption
• Pulp Fiction

Is het niet zo'n lijst waartoe je moet proberen behoren? Is het niet de bedoeling dat de mensen hun handelen en denken aanpassen in functie van wat jij gemaakt hebt? Dat ze door jouw verzonnen zinnen gebruiken en ze op hun lichaam laten tatoeëren? Is het niet de bedoeling dat ze boeken schrijven waarin ze elke seconde van je werk analyseren om te weten wat je juiste bedoelingen waren?
Of neem je genoegen met de functie van vluchtig entertainment? Is het voldoende dat je de mensen voor heel even kan doen vergeten dat er een wereld bestaat buiten de cinémazaal? Of is het voldoende dat je ze even doet stilstaan bij evidenties tijdens de rit naar huis? Wanneer ze thuiskomen blijkt toch dat de draad van hun dagelijks leven aan de voordeur op ze lag te wachten.En wat is de functie van een kunstenaar bovendien in tijden van crisis? In het beste geval kan hij mensen die wél over lef en daadkracht beschikken, aanzetten om de wereld te veranderen. In het slechtste geval creëert hij nieuwe kunstenaars, ofte concurrentie op de markt van de kunst. Dat is een gigantisch plein vol kraampjes waarin je vanalles naar het hoofd gesmeten wordt:
"Hier mevrouw, verhalen met hoofdpersonages waarmee je je kan identificeren, maar 7.99 euro per kilo."
"Kom dat zien, lelijke, goedkope kunstwerken van bekende kunstenaars waarmee je kan stoefen tegen je gasten."
"Genietbare films met onconventionele eindes, toon je vrienden dat je anders bent."
"Koop de nieuwe mainstream-hollywood-collection 'Die Hard 5: Die Hardest', 'Rambo 7', 'Ocean's 22', 'The Return of the Revenge of the Mummy 3' en 'Indiana Jones in space'."
"35 uur lange fotoreportage van mijn twaalfvingerige darm. Kunst is wat kunst genoemd wordt, allé meneer, halve prijs omdat u het bent."

En daar dan tussen gaan staan en hopen dat je luid genoeg kan schreeuwen.

Nieuwe blogpost

2009-04-15T03:48:00.000-07:00

Het is ongeveer 3 maand geleden. Vandaag moet en zal er geschreven worden! En u zal lezen!

Er lag een drol voor mijn deur. Ik slaagde er nog relatief goed in het ding te negeren in de hoop dat het probleem zichzelf zou oplossen of door iemand anders opgelost zou worden. Dat laatste lag echter niet voor de hand. De andere 4 mensen die de deur en de daar voor liggende vierkante meter met trots de hunne kunnen noemen deelden blijkbaar mijn hoop. Het is verbazend hoe rap je geconditioneerd kan worden. Toen de drol door een onschuldige voorbijganger over willekeurige plekken op het hele voetpad uitgesmeerd werd leerde ik zelfs om mijn fiets op te heffen elke keer ik toekwam, een actie waarop ik mezelf, nu de hele nachtmerrie voorbij is, nog steeds betrap. Het doet me stilstaan, zoals dat waarschijnlijk bij iedereen zou gebeuren, bij de neurologische plasticiteit van onze hersenen. Het stuk brein dat actief wordt bij het zien van mijn voordeur legt langzaam linken met het stuk brein dat actief wordt wanneer ik in een dampende drol trap en uiteraard veroorzaakt dat laatste op zijn beurt gevoelens van walging en oplettendheid om die walging te vermijden. Door het steeds opnieuw samen zien van de deur en de drol worden de linken sterker en sterker, tot het het hele boeltje volkomen automatisch verloopt. Ik zie voordeur, hef fiets op, trappel op de tippen van mijn tenen door het slagveld en ga binnen. Dit mechanisme zorgt ervoor dat wij mensen ons zowat kunnen aanpassen aan alle mogelijke omstandigheden. Tegelijk is dat mechanisme ook een excuus voor luiheid. Dat hele vermoeiende conditioneringsproces was nooit nodig geweest als iemand de volwassenheid had gehad om een plastic zakje te nemen en 10 seconden van walging te doorstaan. Zo ver zijn we blijkbaar nog niet geëvolueerd. Uiteindelijk is alles weggespoeld door de regen. Moraal van het verhaal: zelfs een drol voor je deur kan via neuronen leiden tot een blogpost.

Samen in een kano

2009-01-19T09:03:00.000-08:00

Een hoer en een kiwi zitten in een kano. Zegt de één tegen de ander:
H: Fernando?
K: mm
H: Zie je mij nog graag?
K: mm
H: Waarom zeg je altijd zo weinig? Je antwoordt amper om mijn vraag. Wat denk dat ik dan moet denken? Het is toch niet zo moeilijk, er zijn geen duizend antwoordmogelijkheden. Er liggen er alleszins maar twee voor de hand, Fernando, ja of neen…
K: (zucht) Waarom zo moeilijk doen, het is toch niet zo dat ik weiger te ontkennen dat ik je niet meer graag zie?
H: Ja voila, en dan nemen we natuurlijk de uitweg van de vierdubbele ontkenning. Zo ken ik je Fernando. Ik herinner me een tijd waarin ik dat grappig vond, maar toen waren we nog jong. Onze kano bevond zich nog dichtbij de bron van de rivier. Je kon er toen nog niet zo makkelijk uit springen. Maar nu we alle watervallen en stroomversnellingen voorbij zijn en we in dit meer terechtgekomen zijn ligt enkel het doelloos ronddobberen nog voor ons. Ik vraag je of je zo'n eeuwigheid met mij ziet zitten en het enige antwoord dat je kan bedenken is natuurlijk weer prachtig van vorm, maar inhoudloos. Ik vraag me dan af of je al die achtergehouden inhoud opspaart voor iemand anders, Fernando…
K: Anita…
H: Neen Fernando, neen. Ik wil niet meer horen dat het tegendeel van de ontkenning van het tegengestelde van jouw haat voor mij minstens zo diep is als het omgekeerde van een zeer ondiepe put. Dat is betekenisloze spielerij. Wat ik wil horen zijn 4 woorden, geen 56, vier!
K: Daarjuist zei ik te weinig en nu zeg ik plots te veel. Je moet weten wat je wil hé Anita!
H: (begint te huilen) …. Ik weet perfect wat ik wil Fernando. Ik wil jou! De vraag is of jij mij nog wil, en hoe langer je je antwoord uitstelt, hoe meer ik ervan overtuigd geraak dat je wil springen. Je wil het water in duiken, op zoek naar een andere kano, of misschien wil je gewoon zwemmen, dat weet ik niet. Als je maar weg kan hier!
K: Neen, Anita, dat is niet waar, het is gewoon …
H: Wat dan? Wat is het, want ik ga je niet tegenhouden hoor. Spring maar! Ik kan het wel alleen. Ik ben verdomme niet 5 weken lang naar de computerles geweest om heel mijn leven afhankelijk te kunnen zijn van iemand die me niet graag ziet! Ik wil een antwoord Fernando, ik wil het nu… Hou je nog van mij?
(stilte)
K: Maar Anita …
H: Ja Fernando …
K: Ik ben een kiwi

Ricky Gervais

2008-12-07T04:59:00.000-08:00

En dan nog even gewoon het grappigste ooit van alles:

En nog iets uit The Office, niet voor gevoelige kijkers:

I wish to report a burglary

2008-12-07T04:34:00.001-08:00

Vanaf nu kan u hier, als enige plaats op het internet, ook filmpjes bekijken. Op die manier kan ik me associëren met dingen die andere mensen gemaakt hebben, en dat bespaart me toch wat tijd.
Van wal steken we met een Monty Pyhton sketch uit die goede oude tijd. Simpel doch hilarisch:

Vicky Cristina Barcelona

2008-11-20T09:40:00.001-08:00

Gisteren ging ik als ware intellectueel naar de sphinx, jawel een cinémacomplex waar ik moet betalen, om de nieuwe Woody Allen film te gaan bekijken. Mijn kritische geest had ik blijkbaar, samen met mijn Kinepolis-trouw buiten laten liggen. Ik vond de film fantastisch en ik kreeg meteen al het gevoel van jaloezie dat ik bij elke Allen-film krijg.
Het verhaal gaat over de liefde en schuwt daarin geen clichés. Van in het begin krijgen we zonder bullshit van de verteller te horen wat de visie van beide meisjes op de liefde is. Vicky is nuchter en denkt na over alles wat ze onderneemt. Ze is verloofd en kijkt uit naar haar volledig uitgestipelde leven in de armen van steeds diezelfde succesvolle doch soms saaie man. Die man is een nogal zwart-witte figuur die ongeveer in elke Woody Allen-film terugkeert. Het is iemand die zich onderwerpt aan het maatschappelijke mechanisme en steeds doet wat er van hem verwacht wordt. Hij wordt rijker en rijker en koopt meer en meer zekerheid, tot het laatste restje verrassing volledig uit het leven geperst is.
Cristina is -o verrassing- helemaal het tegenovergestelde. Ze leeft van moment tot moment en van relatie tot relatie op zoek naar iets ideaals dat ze niet kan beschrijven. "Ze weet enkel wat ze niet wil", is de mooiste manier waarop het uitgedrukt wordt.
De meisjes ontmoeten Juan Antonio, in het begin een nogal stereotype spaanse player die het blijkbaar voor mekaar heeft. Hij lijkt geschoold te zijn in het leven en is uiteraard een impulsieve kunstenaar. Met voor de hand liggende uitspraken als "het leven is kort, je moet elke kans grijpen" en "je mag niet elke situatie kapotanalyseren tot alle charme eruit geperst is" slaagt hij erin de meisjes te overtuigen een weekend met hem in Oviedo door te brengen. Dat zorgt ervoor dat het verhaal, dat zich reeds in vierde versnelling bevond, nu naar vijfde schakelt.

Maar de figuren blijven natuurlijk niet zo zwart-wit. Iedereen krijgt een diepere dimensie en het einde is helemaal niet zo voorspelbaar en rooskleurig als je na het bovenstaande zou verwachten. Een zotte ex-vrouw die ongeveer in het midden van de film het verhaal ingegooid wordt is deels verantwoordelijk voor die complicaties. Voor de rest is de grootste verantwoordelijke gewoon de realiteit. Juan Antonio is nu eenmaal niet iemand die weet hoe de wereld in elkaar zit en hoe je geluk creëert, de man van Vicky is nu eenmaal niet iemand die het compleet verkeerde pad bewandelt. Het echte leven is nooit zo simpel als de strijd van de rebellen tegen the dark side.
Het is die grijsheid die ervoor zorgt dat we, nog maar eens, geen antwoorden krijgen op de vragen die ons 's nachts, alleen in bed het meest bezig houden, naast "kan ik nog in slaap vallen voor ik écht dringend naar de wc zal moeten?" natuurlijk.

De fundamentele waarheid over het universum

2008-10-29T17:56:00.000-07:00

Hd gb kj zb esc kjbzeckjbzejc heoc h z eohc oz ehc hz eoc hze hhzechzihhc chzeochze cozh coz ch ze czc zochc h czo.
Cbuizuiczcuizic uich zczcoizcjichhz czhc zczhozhhoamahmq nhmcdqc zc hdsc cd cchhdshcvhjS.

Pas over 200 jaar zal men mij begrijpen.

Die goede oude identiteitscrisis

2008-10-28T18:27:00.000-07:00

Aah heerlijk. Nog eens goed panikeren over levensbepalende keuzes. In de illusie verkeren dat er een juist pad is, dat mijn problemen van kosmisch belang zijn en dat iemand er een moer om geeft. Uiteraard is dat geheel vergezeld van een alles verwoestende twijfel. Een twijfel die zelfs voor Descartes te ver zou gaan. Wat moet ik doen? Op basis waarvan moet ik besluiten wat ik moet doen? Doet het er iets toe wat ik doe? Wie ben ik om de pretentie te hebben iets te doen? Is het niet beter niets te doen? Hoe heette alweer dat programma met Mark Uyterhoeven en Rob Vanoudenhoven in dat huis?
Vragen die je opeten, je consumeren, tot je alles, de wereld, jezelf zo kapotgerelativeerd hebt dat beslissen onbelangrijk lijkt.

Dan vraag ik me toch af wat het evolutionaire nut is van zo'n identiteitscrisis. Zijn mensen die zoiets doorstaan beter in staat zichzelf in te schatten, zodat ze betere keuzes maken die dan leiden tot een verhoogde fitness? Jef twijfelt of hij jager of visser wil worden. Hij kiest na lang beraad voor visser omdat hij daarvoor meer talent heeft. Hij wordt de beste visser van de stam en bezwangert bijgevolg elke vrouw met een klein, aan zichzelf twijfelend vissertje. Zo kabbelt het evolutionaire beekje verder tot we in een wereld terechtkomen waar niemand zijn eigen identiteit nog kent. Wat dan weer leidde tot uitvindingen als de identiteitskaart, maar dat is voer voor een ander verhaal.

Of is dat hele evolutionaire verhaal bullshit en is dit verschijnsel slechts een gevolg van de moderniteit. Dat lijkt mij plausibeler. Toen keuzes zich nog beperkten tot wegvluchten van de hongerige leeuw of niet zal permanente twijfel toch eerder een obstakel geweest zijn. Vandaag zijn keuzes van een heel andere aard. Nu kunnen we in alle rust en kalmte de schaamhaarshampoo naar keuze selecteren uit een afdeling van 2m bij 2m. Twijfel is positief, ze geeft me tijd om rekening te houden met de specifieke kwaliteiten van de specifieke schaamhaarshampoo's en op die manier vind ik het product dat het best bij mijn persoonlijkheid past. De volgende dag kan ik met nieuwe moed en gewassen schaamharen de wereld intrekken.
Maar die twijfel, die ongetwijfeld het gevolg is van steeds meer keuzemogelijkheden, heeft tot gevolg dat mensen ook aan zichzelf gaan twijfelen. Daaruit ontstaat dan weer het recordaantal depressies waar we vandaag mee te kampen hebben.
Depressie is het gevolg van te veel keuze, om het met een oneliner te zeggen. Het veroorzaakt bij mij een romantisch verlangen naar vroegere tijden toen alles minder ingewikkeld was en toen ik nog gewoon jager of visser wilde worden.
Maar welke van de twee?

Kort.

2008-10-07T05:54:00.000-07:00

Eén paragraaf uit het boek 'De vergissing van Descartes' van Antonio R. Damasio, de laatste van hoofdstuk 7:

"Ten slotte moeten we beseffen dat het feit dat we emoties en gevoelens als concrete cognitieve en neurale grootheden zien, niets afdoet aan hun schoonheid of gruwelijkheid, of aan hun status in de poëzie of muziek. Als we begrijpen hoe we zien of horen, doen we niets af aan wat we zien of horen, aan wat op een schilderij is afgebeeld of in een dramatische zin is verwoord. Inzicht in de biologische mechanismen achter emoties en gevoelens is alleszins verenigbaar met een romantische opvatting van de waarde die ze voor menselijke wezens hebben."

Damasio, 't ís zo!

Leve de fysica!

2008-09-21T08:41:00.000-07:00

Hij leunde achterover op zijn stoel. Dit kon niet waar zijn, er moest een fout inzitten. Langzaam en geconcentreerd las hij zijn aantekeningen over. Voor de zekerheid verdiepte hij zich nogmaals in de werken van Newton en andere fysici en wiskundigen. Het klopte! Hij was op een goudmijn gestoten!
Na even twijfelen drukte hij op een knopje van de telefoon en sprak: "Elisa, kan je ervoor zorgen dat alle arbeiders binnen 10 minuten aanwezig zijn in de vergaderzaal. Dankjewel."
"Ok, meneer Frost", zei Elisa met haar schril stemmetje.
Hij stapte naar de spiegel, zorgde dat zijn das goed zat, oefende even zijn strenge doch rechtervaardige blik, en stapte de kamer uit richting vergaderzaal.
Tien minuten later had zich een menigte van simpele zielen voor hem verzameld. Hij hefte zijn linkerhand omhoog en onmiddellijk maakte het plebeïsch geroezemoes plaats voor een intense stilte. Hij schraapte zijn keel.
"Beste medewerkers, vandaag is een speciale dag die ik graag wil beginnen met een introductie in de wereld van de fysica.
Zoals u waarschijnlijk is medegedeeld in de middelbare school bestaat de fysica uit formules. Dat zijn regels die een bepaalde grootheid uitdrukken aan de hand van andere grootheden. De grootheid die ik vandaag met jullie zou willen bespreken is Arbeid, u allen wel bekend. Ze wordt uitgedrukt in Joule. Iemand die een arbeid van 10 joule uitvoert op een dag is dus verdienstelijker dan zijn collega die slechts 5 joule uitvoerde. De officiële formule die de grootheid Arbeid definieert is: A=F.s.cos(i)."
Hij schreef tegelijk de formule in het groot op het bord dat het grootste deel van de achterwand van de zaal innam.
"A is de arbeid, F de kracht die wordt uitgevoerd, s de verplaatsing waarover die kracht wordt uitgevoerd en i de hoek tussen de richting van de kracht en de richting van de verplaatsing. Je kan je met deze termen en deze formule wel een beeld vormen van wat arbeid in fysische termen is. Hoe meer kracht je uitoefent, hoe groter je arbeid, hoe langer de weg die je aflegt, hoe groter je arbeid, maar wat met die hoek. Wel, " en in zijn grijns was reeds te lezen hoe fantastisch hij zichzelf vond, "wel, de cosinus van een hoek valt af te lezen van de goniometrische cirkel." Hij tekende zo'n gedrocht op het bord. "Zoals u kan zien is de cosinus van 0° gelijk aan 1 en die van 90° gelijk aan 0. Een kracht die loodrecht staat op de verplaatsing zorgt dus voor een cosinus en dus ook een arbeid die steeds gelijk is aan 0 joule. Al loopt u de hele dag die kracht uit te voeren en al staat u nooit stil, uw arbeid blijft nul.
Laat ik het voorbeeld nemen van de mannen van afdeling E. Jullie job bestaat, simpel uitgedrukt, in het verplaatsen van dozen van een bepaald niveau op rek 1 naar datzelfde niveau op rek 2. De kracht die u daarbij uitoefent met uw handen is verticaal, ze vertrekt onderaan de doos en is naar het plafond gericht. Uw verplaatsing is horizontaal, aangezien er geen enkel niveauverschil is. Wie de doos lager of hoger tilt verspilt kostbare tijd en is dus niet geschikt voor deze job. Horizontaal en verticaal staan naar mijn weten in dit universum nog steeds loodrecht op elkaar. De arbeid die jullie uitvoeren is bijgevolg nul.
De mannen van afdeling C moeten occasioneel dozen verplaatsen over verschillende niveaus. De arbeid die zij uitvoeren is enkel te vinden in de noodzakelijke op- en neerwaartse beweging van de dozen, die, zoals ik al zei, slecht occasioneel plaatsvinden.
Wie gevolgd heeft zal begrijpen dat ik zo'n schrijnend tekort aan arbeid, in een fabriek notabene, niet ongestraft kan laten. Karl Marx zelf, de man die jullie zo opvallend vereren, maakte arbeid de hoeksteen van zijn theorie. Ikzelf ben van het principe dat een man betaald moet worden naargelang de arbeid die hij uitvoert.
Vanaf morgen zal er dan ook een drastische verandering komen in fabrieksuitgaven. Een herverdeling, zo u wil, van het geld ten voordele van de verdienstelijken. Afdeling E wordt helaas de grote verliezer, met een loon van 0€, andere afdelingen zullen een loonsvermindering ondergaan, equivalent aan de hoeveelheid kracht en verplaatsing uitgevoerd wordt zonder dat er sprake is van arbeid.
Ikzelf beantwoord de hele dag telefoons, ik typ dingen in, ik surf op het net en ik drink koffie. Allemaal complexe combinaties van krachten en verplaatsing, met voortdurend veranderende hoeken tussen de twee. Het is dan ook maar eerlijk dat ik vanaf morgen een verdubbeling van mijn loon zal ontvangen.
Dat was het, beste medewerkers, back to the job! Ik hoop jullie vandaag allen iets bijgebracht te hebben over de magische wereld waarin we leven en de opmerkelijke waarheden die de fysica ons kan verschaffen. Bedankt voor uw aandacht!"
Hij maakte een diepe buiging en rende de zaal uit.

De achteruitgang

2008-05-31T09:56:00.001-07:00

Ik weet dat het er hier gewoonlijk nogal luchtig aan toe gaat. Een mopje hier, een kwinkslag daar. Maar nu moet ik het toch even over iets serieus hebben. We leven nu eenmaal in een imperfecte wereld en soms moet daar iets over gezegd worden.
Ik wil me hier vooral richten tot de grote baas van Aldi.
Geachte meneer Aldi,
Ik ben zoals vele anderen al jaren een trouwe fan van het door u uitgebate warenhuis. Aldi biedt mij dezelfde en soms zelfs betere producten aan voor lagere prijzen. Jarenlang geniet ik al van milsamelk, piratochips en goldhornfruitsap. Vroeger stond ook de ole in dit lijstje. U weet wel waarover ik het heb, de chocoladewaffer der chocoladewaffers. Op een ingenieuze manier hebt u een anagram van het woord leo geconstrueerd dat perfect dienst kon doen als merknaam voor uw equivalent product. De ole was geboren. Een smaakverschil is er nooit geweest. Verhalen deden de ronde dat ole en leo in dezelfde fabriek gemaakt werden, maar natuurlijk lag alles aan uw verbluffend namaaktalent.
Ik betreur het echter enorm dat u ook in de laatste leo-evolutie gevolgd bent. De mannen van leo maakten een onvergeefelijke marketingfout toen ze de eeuwenoude verpakking veranderden. Ik dacht dat een man van de wereld zoals uzelf dit wel had ingezien, maar neen, u voerde een gelijklopende verandering uit in de verpakking van de ole.
De oude verpakking was fantastisch, Je verwijderde het eerste laagje en in je hand lag een zilveren schat die je reeds deed hunkeren naar de onderliggende chocolade. Maar je kon er tevens je creativiteit in kwijt. Meermaals keerde ik het bovenste papiertje binnenste buiten om er dan al lachend 'elo' of 'loe' op te schrijven, uiteraard omringd door de nodige versiering. Ook met de zilverlaag was vanalles te doen. Je kon het papiertje van enkele scheurtjes voorzien die gelijkliepen met de groeven van de koek. Ook dit leidde verschillende malen tot algemene hilariteit in mijn omgeving.
Ik wil u dan ook vriendelijk verzoeken deze evolutie - of zal ik zeggen achteruitgang - ongedaan te maken. We leven in een steeds drukker wordende wereld waarin het ver zoeken is naar die kleine pleziertjes des levens. Voor u is het een kleine moeite, voor mij een wereld van verschil.
Hartelijk bedankt,

Gerard Moens

De revolutionibus solus rondus aardus

2008-05-13T03:51:00.000-07:00

Onlangs was ik rustig aan het surfen op de golven van het internet, toen ik toevallig op Copernicus' blog terecht kwam (http://derevolutionibusorbiumcoelestium.blogspot.com/). Copernicus staat al lang bekend voor zijn linkse standpunten. Laat ons eerlijk zijn, de man zou euthanasie verdedigen in de de Derde Wereld, wil iedereen in een windmolen zien wonen en komt klaar als zijn belastingsbrief toekomt. Verder nam hij reeds in het verleden openlijk standpunten in voor homoseksualiteit, abortus, open grenzen, vrijheid van meningsuiting en AIDS.
Maar nu is onze vriend werkelijk te ver gegaan, wat mij dan ook dwingt te reageren. In zijn laatste blogpost is ons zonnestelsel aan de beurt. Hij 'bekeek' de bewegingen in de ruimte met een 'telescoop' en besloot uit zijn 'waarnemingen' dat het niet de zon is die rond de aarde draait, maar dat het net omgekeerd is en dat de aarde dus rond de zon zou draaien. Ik wil niet ongenuanceerd en gesloten voor nieuwe meningen overkomen, maar hoe in God's naam kan iemand zo dom zijn. Je moet nochtans geen gediplomeerd wetenschapper zijn om een onderzoek naar de beweging van aarde en zon te ondernemen. Het gaat als volgt: sta 's morgens op en kijk waar de zon zich bevindt ten opzichte van je huis. Laat ons als voorbeeld aannemen dat ze zich ter hoogte van je achtertuin bevindt. Blijf thuis en kijk diezelfde dag waar de zon zich 's middags en 's avonds bevindt. Controleer ook, voor de zekerheid, of je achtertuin toevallig niet van plaats veranderd is, als we dan toch deze belachelijke mening in rekening willen brengen. Als bij mirakel is dat laatste niet het geval. Om mijn argument nog meer kracht bij te zetten en Copernicus helemaal fout te bewijzen ben ik bovendien een hele dag op dezelfde plaats in mijn tuin blijven staan, kijkend in de richting van de zon. Naarmate de namiddag vorderde kon mijn nek (die meedraaide met DE ZON) de rotatiebeweging niet meer aan. In tegenstelling tot het onderzoek van meneer duurde het mijne slechts 10 uur en ik had geen 'telescoop' nodig. Gelukkig maar want wat voor belachelijk apparaat geeft je de illusie dat je rond de zon aan het draaien bent. Ik zal jullie vertellen hoe die illusie tot stand komt, één reden: drugs. Als zulk een eenvoudige waarneming Copernicus meer dan 5 jaar kost en hem tot een foute conclusie leidt kan het niet veel anders.
Er was trouwens meer. De ondergeschiktheid van de aarde aan de zon zou ook aangetoond worden door het feit dat de laatste kleiner is dan de eerste… Kijk eens rond man! De zon is kleiner dan een tennisbal, LSD-hoer! Je kan ze zelfs zien en ik kan van hier Dendermonde nog niet eens zien.
Sorry dat ik me hier zo laat gaan, maar de man maakt duidelijk gebruik van zijn wetenschappelijke positie om leugens, belachelijke verzinsels te verspreiden, iets waarvoor het internet, naar mijn bescheiden mening, niet dient. Het is de zoveelste taktiek van links om chaos te zaaien in de hoofden van onze burgers. Een romantisch verlangen naar complexiteit brengt hen daartoe. Het is nochtans allemaal niet zo moeilijk, God maakt de wereld, laat de zon errond draaien om dag en nacht te maken, steekt patatten in onze grond opdat we zouden kunnen eten en laat onze afvalproducten dienen om nieuwe patattenvelden te bemesten. En dat heeft niets met elektronen, evolutie, telescopen, homoseksualiteit of computers te maken. Live with it!

Biogeografie

2008-05-04T02:54:00.000-07:00

Gregory nam zijn cursus biogeografie, legde die op tafel, ging ervoor zitten, sloeg hem open en richtte zich op de eerste zin: ‘The worldwide distribution of our species, Homo Sapiens, has its roots …’
“Misschien moet ik iets drinken”, dacht hij, “studeren gaat dan altijd beter. En koekjes erbij, mmm, ik denk dat er nog pim cakes in de kast liggen. Nu ik toch op weg ben naar de keuken kan ik evengoed één keer naar dat plastic basketgoaltje shotten. Oei, mis, ok blijven smijten tot ik driemaal na elkaar scoor. Shit ik ben al 10 minuten aant gooien en ik moet eigenlijk studeren. Laatste shot. Yes! Ha ja fristi en koekjes. Eerst even naar het toilet, dat moet gebeuren, daar kan ik toch niet aan doen. Hé, een humo van 3 maand geleden en ik heb die nog niet gelezen. Ok, we lezen juist Kamagurka en Hugo Matthijsen en dan studeren. Of neen, eerst fristi en koekjes, aha er zijn inderdaad nog pimcakes. Terug naar mijn kamer, even drinken van het glas, koekje eten en terug naar de cursus!”

‘The worldwide distribution of our species, Homo…’
“Haha homo”
‘…Sapiens, has its...’
“Draad kwijt, opnieuw”
‘The worldwide distribution of our species, Homo Sapiens, has its…’
“Hmm, toch heerlijk dat ik hier zit te studeren over het verspreidingspatroon van mensen 1 miljoen jaar geleden en dat ikzelf eigenlijk een evolutionair product ben van die mensen. Zij moesten honderden kilometers afleggen om te vluchten voor opkomende ijstijden en predatoren, terwijl ik te lui ben om 10 kilometer te fietsen en op jacht ga in de Aldi. Ik vraag me af of die mannen woorden hadden voor dingen als depressie, verveling, goesting, liefde en fluostift. Hé een fluostift, zou hij kunnen blijven rechtstaan… Jup, nu een lat erop, en een tweede fluostift. Hah mooie constructie,2 gommen op de uiteinden van de lat, dat zijn de motoren. En dan … Gregory… je bent aan het knutselen met schrijfgerei, dat is tijdverlies in zijn puurste vorm, studeer verder!”

‘The worldwide distribution of our species…’
“Lang geleden dat ik gitaar gespeeld heb, en ik wil ooit een beroemde zanger worden. Ik MOET nu spelen want anders komt dat er nooit van, ik moet mezelf dwingen soms. Wel maar een kwartier want eigenlijk moet ik ook wel studeren…
Dat was leuk, nog even wel die nieuwe zin die ik geschreven heb voor dat laatste liedje opschrijven, anders vergeet ik die. Dat moet echt wel op de computer want papiertjes verlies ik toch altijd. Haja, ik heb mijn laptop uitgeschakeld gisteren. Nog rap een liedje spelen terwijl hij opstart….
Ok, dat is gebeurd, nu toch even rap kijken of ik geen mails heb, misschien is er iets belangrijk bij waarop ik vandaag nog moet antwoorden… geen mails … wel een nieuwe post op die blog over neurowetenschappen, dat ziet er interessant uit. Ik zou hem moeten lezen want ik wil neurowetenschapper worden en dan is het belangrijk dat ik meeben met nieuwe ontwikkelingen op dat vlak. Waaw, interessante blog, ik moet zeker ook de rest eens lezen, maar nu niet want ik moet studeren, of pak nog eentje…
Dus wij leggen beter een examen af op dezelfde plaats dan waar we gestudeerd hebben. Dat moet door linken zijn die ons associatief geheugen tijdens het studeren legt en tijdens het examen ophaalt. Heel interessant. Ik zou beter studeren in Auditorium A op de Blandijn dan. Ahja studeren, nu Gregory, nu!”

‘The worldwide distribution of our species, Homo Sapiens, has its roots in the early Pleistocene …’
“Pleistoceen, wanneer was dat ook alweer. Even zoeken op Wikipedia, Ok van 1,808,000 to 11,550 jaar geleden. Das lang geleden.”

‘The worldwide distribution of our species, Homo Sapiens, has its roots in the early Pleistocene …’
“Het is hier precies zo donker, misschien toch even beter het licht gaan aansteken. En nog een koekje… Shit! Ik moest Tom vandaag nog bellen, misschien toch beter nu want anders vergeet ik dat en het is belangrijk. Naar beneden om de telefoon…”
“Hé Tom, ça va”
“Ja ze, gij?”
“Alles ok, zwaar aant studeren hé, het is voor vanavond, ik bel even om te weten of dat nog doorgaat”
“Ja ze”
“Is het ok als ik pas tegen neger uur kom, ik heb nog redelijk veel te doen.”
“In principe mag je komen wanneer je wil, zelfs nu al.”
“Nu al, cool. Maar ik ga wel nog even voortdoen, pak dat ik binnen een uurtje vertrek.”
“ça va, tot straks”
“Joow”
“Ok, nog een uur, dan moet ik echt wel beginnen nu, terug naar boven.”

‘The worldwide distribution of our species, Homo Sapiens, has its roots in the…’
"Hoeveel moet ik nog doen eigenlijk, even door bladeren, jak veel tekst, nog 3 bladen en ik heb gedaan met deel één van puntje één van de inleiding. Ok, nu heb ik toch al een doel voor vandaag. Allons-y!”

‘The worldwide distribution of our…’
“Shit, ik moet die tekst nog schrijven over dat telkens wanneer je probeert te studeren de meest onbelangrijke dingen plots belangrijk worden en je alles doet om maar niet te moeten begrijpen wat er in die cursus staat. Ik ga dat eerst doen…”

----------------------------------------------------

Geschreven na het ordenen van al mijn films volgens regisseur.

De relativiteit van ... alles.

2008-04-10T03:59:00.000-07:00

Ik ben zonet tot enkele filosofische inzichten gekomen. Ik zit er al lang mee in mijn hoofd, maar ik vermoed dat ik eindelijk het punt bereikt heb waarop ik ze kan verwoorden. Zoals dat wel vaker gebeurt met filosofische inzichten lijken ze veel te logisch, eens opgeschreven en herlezen denk je iets als 'dat wist ik al lang', maar dat neemt niet weg dat gedachten verwoorden vaak de beste manier is om ze te leren verdedigen.

Om te beginnen ga ik uit van een objectieve realiteit die zich gedraagt volgens de wetten van de fysica. Onafhankelijk van ons zijn er entiteiten met een massa die elkaar aantrekken. Er is temperatuur die invloed uitoefent op die objecten, zodat ze zich in verschillende toestanden kunnen bevinden, er zijn golfpatronen die zich in de objecten voortplanten met bepaalde snelheden, enzovoort.
Daarnaast is er de mens, een ongelooflijk complex wezen, ontwikkeld door natuurlijke selectie (waarvoor dank) dat midden in de realiteit leeft en daarmee moet interageren. De mens beschikt over verschillende apparaten die hem toegang verschaffen tot de wereld. Met die apparaten kan hij waarnemen. Uit het principe van natuurlijke selectie volgt dat we niet objectief waarnemen wat er is, maar enkel wat we moeten waarnemen teneinde te kunnen overleven. Als er vandaag een mens geboren wordt die de hele wereld in het roze ziet, letterlijk, en als die eigenschap op één of andere manier een voordeel biedt in de struggle for life en for reproduction, dan is het mogelijk dat wij over miljoenen jaren allemaal de wereld in het roze zien. Dat wil niet zeggen dat de wereld roze is, dat wil alleen zeggen dat die manier van kijken voor ons praktische waarde heeft.

Volgens mij bestaan dingen als kleuren en geluid niet 'objectief'. Kleuren bestaan omdat ons oog pigment bezit dat verschillende neuronen triggert bij verschillende frequenties van licht. Als we dat pigment nooit hadden gehad en alles in het zwart-wit zagen, dan hadden we misschien ook het fysische objectieve equivalent van kleuren ontdekt, maar we hadden dat nooit de naam 'kleur' gegeven of er dezelfde waarde aan gehecht. Het hele kleurenspectrum zou dan evenveel betekenis voor ons hebben als infrarood of ultraviolet licht. En omgedraaid, stel dat we over een biologisch apparaat beschikten dat infrarood licht kon zien, dan zou onze hele esthetische ervaring anders zijn. Het ministukje van het elektromagnetisch spectrum dat wij kunnen zien heeft niets met een absoluut zichtbare realiteit te maken. Neen, er zweeft veel meer dan wat wij zien door het heelal, maar om te overleven in onze omgeving hebben we geen nood om dat alles waar te nemen.
Hetzelfde geldt voor geluid. Ik moest denken aan de vraag: 'als er midden in het woud een boom omvalt, maar er is niets of niemand dichtbij genoeg om het te horen, maakt die boom dan geluid?'
Het antwoord van de wetenschap is uiteraard dat het vallen van die boom zorgt voor het ontstaan van een golfpatroon in de lucht dat in alle richtingen gestuurd wordt en langzaam uitdooft. Dat is de fysische basis van geluid. Maar is er geluid? Volgens mij niet. Een wereld zonder trommelvliezen, cochleas en daarop aangesloten hersenen is een stille wereld. Geluid is het resultaat van een vertaling van dat golfpatroon en als er niets is dat kan vertalen, dan is er ook geen geluid. Op zich lijkt dit niet meer dan wat mierenneukerij over een definitie te zijn. Maar ik vermoed dat het mogelijk is de fysische basis van geluid met een ander biologisch apparaat anders te vertalen en dus anders te ervaren. De natuur biedt daar ongetwijfeld enkele voorbeelden van.
Stel dat we geen oren hadden, maar dat er een haartje op het topje van onze neus stond dat enkel begint te trillen wanneer er een golf van een bepaalde frequentie tegen botst, bijvoorbeeld de frequentie die de grote bruine beer door te brullen bereikt. Het haartje is een schakelaar met twee standen: of het trilt, of het trilt niet. Dat wil zeggen dat we 'enkel' horen wanneer een grote bruine beer brult in onze omgeving. Dit is misschien wel een van de evolutionaire voorlopers van het oor. Mijn vraag is of het bewustzijn van dat 'geluid' iets gemeenschappelijk heeft met horen zoals wij dat doen, of is het een compleet andere ervaring. Hetzelfde probleem is natuurlijk het bewustzijn van de vleermuis die door echolocatie weet waar hij zich bevindt en waar de omringende muren zijn. Hij ziet als het ware door te horen.

Goede en slechte smaken en geuren zijn enkle goed of slecht voor ons. Wij vinden iets slecht ruiken omdat onze voorouders die dat ook deden een voordeel hadden tegenover anderen die dat niet deden. Die anderen aten een giftige plant die voor hen een normale geur had en stierven. Wij aten hem niet omdat hij stonk en wij stierven niet. Objectief heeft die plant geen goede of slechte geur, alleen een al dan niet voor de mens giftige chemische compositie.

Ik wil besluiten dat wij van nature een beetje bevooroordeeld zijn aangaande de wereld. Wij leven in de wereld zoals die hem aan ons voordoet, en dat is normaal. Elke aan evolutie onderhevige soort doet dat, maar wij mensen beschikken over de mogelijkheid inzicht te verkrijgen in onze eigen tekortkomingen en dat is mooi. Wij weten dat we door naar de wereld te kijken voortdurend aan het interpreteren zijn en we weten zelfs van vele verschijnselen de objectieve fysische achtergrond. Ik denk dat deze kennis ons toelaat onszelf wat te relativeren langs de ene kant, we zijn niet meer dan takje van de enorme boom der evolutie en dat takje staat op geen enkele manier hoger dan andere vandaag bestaande takjes, maar langs de andere kant ben ik wel blij dat ik tot dit takje behoor en niet tot dat van de zeester, want die kan echt NIETS.

Het uitmelken van de metafoor.

2008-03-24T07:47:00.001-07:00

De perfecte vrouw bestaat, maar ze loopt niet rond met een groot plakaat waarop staat 'perfecte vrouw', dat zou maar al te makkelijk zijn. Ten eerste is de perfecte vrouw geen één enkele entiteit, en het woord perfect is niet absoluut maar juist relatief aan wie het uitspreekt. De perfecte vrouw voor hem, jou en mij zijn 3 vrouwen en niet één.
Hoe ziet ze eruit? Is er een uiterlijke of innerlijke component die equivalent is aan dat groot plakaat. Is er een eenvoudige vuistregel, zoals 'de vrouw met 378 wimpers is jouw perfecte vrouw' waarmee je de straat opkan? En dan maar tellen.
Perfectie is helaas niet iets dat je passief tegenkomt, maar iets waar je actief aan moet werken, zoals Michelangelo die stukken van een blok marmer sloeg tot hij het perfecte beeld bekwam. Hij vond het beeld niet afgewerkt in een marmergroeve. Dat zou helemaal tegen de 2de wet van de thermodynamica ingaan, en dat deed Michelangelo al niet graag.
Wie voor het eerst een cocktail maakt kent de verhoudingen niet, wat kan leiden tot een te wilde of te rustige avond, naargelang de hoeveelheden. Ook onze perfecte vrouw is een cocktail met verhoudingen en we beschikken spijtig genoeg niet over het juiste recept. De enige manier waarop we haar ooit zullen vinden is, zoals een goede kok dat doet, proeven en bijsturen, trial & error. Het is een work in progress dat alleen bereikt kan worden door de eeuwige bijsturing van het heden. En uiteraard moet je ergens beginnen…
We beginnen vol overmoed en gieten ons glas halfvol met vodka alvorens zelfs maar aan fruitsap te denken. Dat was de geschiedenis van Sofie. Sofie was een avond zwaar drinken. In het begin gaat je nuchtere toestand al rap over in een complete roes die je feestend de nacht in stuurt. Maar langzaam wist de drank de wereld buiten jou en je cocktail uit, je wil meer, en je geniet ten volste, plots wil je andere smaken, maar die zijn er niet vanavond in den twieoo, dus je drinkt door. En dan ga je erover. Hoe kon het ook anders, je had nog nooit cocktails gedronken. Terwijl je erover gaat neem je nog enkele teugen, om dan tijdens de naar kots en bier stinkende ochtend te besluiten nuchter te worden en alleen naar huis te strompelen. Mijn geschiedenis met Sofie was hevig, hevig als die avond. Achteraf gezien zat er waarschijnlijk te veel alcohol in de cocktail die Sofie was, maar op het moment zelf werkt dat zo bedwelmend en verslavend dat zelfs je vrienden je niet kunnen overtuigen dat je al zat genoeg bent.
Maar de nacht verdwijnt en de ochtend komt en je denkt aan de dingen die je verkeerd gedaan hebt. Je bent ziek en besluit een tijdje van de alcohol te blijven.

Weken later is die avond niet meer dan een mentale herinnering zonder lichamelijke invloeden. Een herinnering die in een volstrekt rationele, nuchtere redenering in rekening gebracht kan worden. Het is de eerste zin van ons cocktailrecept: "Pas op met de hoevelheid alcohol".
Met mijn eerste vuistregel op zak poogde ik voor een tweede keer. Ik kwam Marlies tegen. Marlies was een bodempje alcohol met veel fruitsap. Ik dronk maar proefde slechts af en toe die bittere smaak waar ik achteraf gezien toch naar op zoek was. Tijdens het drinken ben je blij met dat glaasje fruitsap. Het houdt je fris genoeg om politieke debatten te voeren met je vrienden en daar draait het leven op dat moment ook om. Toch denk je al eens met heimwee terug aan die avond van decadentie. Je rationele zelf negeert de wil van je irrationele zelf om keihard tegen het asfalt van de overpoortstraat gesmakt te worden. Dat is volgens de wetten van de logica dan ook helemaal niet aangenaam. En hoe kan een leven geleid worden zonder te gehoorzamen aan de wetten van de logica. Ze zeggen, diezelfde wetten, dat het verstandig is om door te gaan, blijf bij Marlies, maar na vele glazen met slechts enkele zatte momenten van passie, die kiezelsteentjes waren in vergelijking met de rots der passie van die ene nacht, besluit je toch dat je recept uitbereidingen nodig heeft.
50% is te veel, 10% is te weinig.

U vraagt zich misschien af hoe ver ik deze metafoor kan doortrekken, en ik met u. Er volgden nog avonden met andere cocktails. Anne, iets teveel ijs, heel koud. Bij Anke dronk ik met een rietje, heel voorzichtig, té voorzichtig en bij Lisa met grote gulpen. Ik moest me dus niet enkel scholen in de kunst van het cocktails maken, of beter gezegd, in het vinden van de beste combinaties, maar ook in de zwaar onderschatte kunst van het drinken. Of het een plezante avond zou worden of niet hing dus niet enkel af van de combinatie maar ook van mezelf, wat een vreemde ontdekking!
Je moet dozeren, af en toe eens ad fundum drinken maar op het juiste moment, als het moeilijk wordt even uitrusten, je glas langs de kant zetten, maar toch opletten dat niemand het steelt of erin pist. Als je echt van zo'n avond wil genieten drink je beter niet elke avond. Dat kan ook niet met cocktails, enkel met bier, en er bestaat enkel cara binnen onze metafoor. "Kies liever elke week een cocktail boven elke dag een cara", was één van de zinnen van mijn recept.

Het work in progress is per definitie nog niet af, hoewel ik ongetwijfeld zal beweren van wel tijdens een avond drinken. Nu, in een nuchter en eenzaam moment kan ik proberen het onafgewerkte recept op te schrijven:

Benodigdheden:
• Alcohol, vodka
• Fruitsap, liefst multivruchtensap van minute maid
• IJs
• Een schijfje citroen en een schijfje appelsien

Recept (zij):
Pas op met de hoevelheid alcohol. Giet vodka in een groot glas, vul ongeveer 25% van het glas.
Voeg fruitsap toe, laat beiden zich vermengen tot een mooi geheel van passie en rationaliteit.
Voeg wat ijs toe, maar niet teveel.
Plaats de appelsien- en citroenschijfje tegenover elkaar, probeer geen van de twee te verliezen tijden het drinken.

Het drinken (ik):
Geniet ervan. Drink niet te rap te veel, want dan is het zo voorbij. Drink niet te traag te weinig, want dan proef je nooit echt. Varieer in drinksnelheid en -hoeveelheid. Drink nooit wanneer je al te zat bent, dat kan tot verslaving leiden en dat heeft niets met genieten te maken.
Kies liever elke week een cocktail boven elke dag een cara.
Vertel nooit aan je meisje dat je een relatie vergelijkt met een avond drinken...

Slecht nieuws

2008-03-24T07:44:00.000-07:00

Aaaaaaaaaaaaaa Ipod kapot.
Voor het eerst in mijn leven had ik tastbaar geluk gevonden. Tastbaar in die zin dat je weet wanneer je het bezit. Ik vond het eerder moeilijk om dingen als vriendschap, liefde of artistieke erkenning in mijn broekzak te steken. Die Ipod ging niet alleen moeiteloos in mijn zak, er bleef zelfs nog genoeg plaats over voor mijn sleutels. En ja, Freddy bracht geluk. Freddy is de naam van de Ipod, die had ik uitgevonden in de hoop dat het apparaat zich geapprecieerd zou voelen en bijgevolg zou blijven werken. Maar het mocht niet zijn.
Uiterlijk lijkt er niets aan de hand. Ik zie nog steeds good old Freddy, die op moeilijke momenten perfect wist welk liedje te kiezen om me beter te doen voelen. Op zomerdagen die uitpuilden van verwachtingen verraste hij me keer op keer met 'Summer's here' van Magnus of 'I like birds' van Eels. In rustige nachten begeleidde hij mij met Stan Getz en Norah Jones huiswaarts. Bij tegenwind gaf hij me moed met ska-p en Freddy wist maar al te goed dat ik 'Martha' van Tom Waits heerlijk vond op melancholische momenten. Enfin, ik geef toe dat er in bepaalde mate intelligent design van playlists bij kwam kijken, waarbij ik mijn eigen humeur inschatte en Freddy gebruikte om dat humeur in de juiste muziek te vertalen. Misschien heb ik meer aan mezelf te danken dan ik dacht. Maar nu hij er niet meer is en ik zonder hem probeer te vertalen apprecieer ik pas echt de rol die hij 3 jaar lang gespeeld heeft. De solo van 'don't look back in anger' klinkt niet hetzelfde uit mijn eigen mond. Ik geef zelfs ridderlijk toe dat Koen Wauters 'Domino' duizend maal beter zingt dan ik ooit zal doen. En via Freddy kon ik dan ook naar Koen Wauters luisteren zonder het gehele gewicht van die man op mijn fiets mee te sleuren. Nu moet ik die bagagedrager één keer in de week repareren, ik krijg er platte banden van. Dat is voor niemand leuk, en zeker niet voor Koen.

Afscheidsfeest aan de andere kant

2008-01-24T04:02:00.000-08:00

Ik zit nu al een week tegen iedereen te zeggen dat we vanavond op Piazza Santo Stefano het feest van eeuw vieren, in de hoop dat dat een self fulfilling prophecy wordt. De eerste Erasmus studenten vertrekken en het einde is meer dan nabij. Het feest moet dus een soort culminatiepunt worden dat deze hele periode perfect samenvat. De avond die bij gebrek aan opslagcapaciteit als enige herinnering aan deze 5 maanden kan overblijven, overgeromanticeerd natuurlijk: in de herinnering is er 100 liter sangria en zijn er evenveel mensen. Het weer is prachtig - een zomernacht in januari - en de stad is nog nooit zo gezellig geweest. En we zingen en we lachen en we dansen allemaal tot de zon opkomt en onze vliegtuigen vertrekken.
De realiteit zal zijn dat het transporteren van (slechts) 65 liter sangria van de ene naar de andere kant van de stad niet al te gemakkelijk zal zijn. Voor mijn 5de glas zal ik koud hebben en zal ik nog smaken dat de sangria gemaakt is van 50cent/liter wijn. Er zullen om 9u maar een tiental mensen zijn die elkaar niet zo goed kennen, wat tot enkele pijnlijke stiltes zal leiden, en tot gesprekken over sangria, talen en examens.

Maar dat doet er niet toe! Want dat zijn alledaagse dingen die zelfs niet herinnerd worden als we dat zouden willen. Eens we vertrokken zijn begint zich in onze hersenen al langzaam een verhaal te vormen dat we later kunnen vertellen aan wie er niet was, natuurlijk een minderheid van de wereldbevolking. Ik vertel het ooit wel eens aan mijn kleinkinderen, dat opa in die nacht het gevoel had het centrum van de wereld te zijn en het eindpunt van de geschiedenis. Enfin, laat ons hopen hé.

Writer's Block (ik dacht vroeger altijd dat dat een notitieboekje was)

2008-01-12T05:09:00.001-08:00

Een van de vaakst gebruikte medicijnen tegen een writer's block is het creëren van iets dat over die writer's block zelf gaat. Dat is het mooie eraan. De frustratie die gepaard gaat met het niet kunnen schrijven kan je kwijt in een metatekst. Dat is al miljarden keren gedaan. Woody Allen doet het in Deconstructing Harry, een goede film die ik gisteren gezien heb over een schrijver die moet kiezen tussen de echte wereld en die van zijn fantasie, goed zijn in schrijven of goed zijn in leven. Mottige keuze wel. Ricky Gervais, onze held, doet het in Extras, een tv-show over het maken van een tv-show.
In Curb your enthusiasm praten Larry David en Jason Alexander (George Castanza uit Seinfeld) over de frustratie van de laatste. Hij geraakt aan geen enkele deftige rol omdat hij steeds weer met diezelfde figuur geassocieerd wordt (een beetje het Chandler-probleem). Hierop komen ze op het idee om een show te maken die juist over die frustratie gaat. Het verhaal van een acteur die verder wil met zijn carrière maar dat niet kan omdat iedereen "Hey George, say something funny!" blijft roepen op straat.
En Curb Your Enthusiasm is dan ook nog eens zélf fictie.

Fantastisch eigenlijk dat er altijd die nooduitgang is. Vind je niets meer op deze verdieping, klim dan gewoon een verdieping hoger en kijk door de glazen vloer naar de plaats waar je vandaan komt. Je kan natuurlijk ook overdrijven. Deze tekst zelf ligt al ergens op de 5de metaverdieping. En de vorige zin ligt nog een verdieping hoger en deze nog één. Enzovoort. En op de duur schrijf je een tekst over het feit dat je een tekst aan het schrijven bent over iemand die teksten wil schrijven maar dat niet kan en dus een metaniveau begint waarin hij schrijft over iemand die schrijft. En die laatste heet Wilfried.

Ik zou eerlijk gezegd wel wat normale ideeën willen hebben. Het verhaal van een jonge schrijver met een writer's block die het nachtleven induikt en een meisje ontmoet dat hem doet beseffen hoe kort maar mooi het leven is waardoor hij weer aan het werk kan, is niet bijster origineel. (Meta: In de vorige zin was het onderwerp iets te lang, waardoor het geheel misschien moeilijk te lezen was. De hoofdzin is: 'Het verhaal is niet bijster interessant', de rest is een bijstelling bij het woord 'verhaal').
Hetzelfde geldt voor het verhaal van de kunstenaar die in zijn eigen fantasiewereld duikt en op die manier uiteindelijk bewust wordt van hoe de wereld in elkaar zit, waarna hij een goede man/vader/vriend wordt. Ik denk dat het tijd wordt dat we weer verhalen over konijntjes beginnen schrijven. Een konijntje dat huppelt in het veld, helemaal vrij van existentiële vraagstukken en eeuwig knagende creatieve onzekerheid. Het huppelt en ziet een wortel. "Hé een wortel, lekker!", is de eenvoudige, doch meest logische gedachte die bij het diertje opkomt. Vervolgens volgt een lang maar hartverwarmend verhaal over de vriendschap tussen een konijn en een wortel. Een vriendschap die misschien niet meteen aanvaard wordt door de sociale omgeving van beide wezens. Maar op het einde krijgt ook het norse vaderkonijn een bredere visie op de wereld waardoor alles en iedereen gelukkig is terwijl we faden naar zwart. (De daarop volgende hongersnood is voer voor een ander, iets kritischer verhaal).

Ik beloof dat ik uit deze tekst zal leren wat betreft de volgende post …

Meta: Hier moet een sterke afsluitende zin staan die misschien kort verwijst naar een vorig deel van de tekst waardoor alles één geheel wordt. Vervolgens kan je met een glimlach besluiten dat je het zo slecht nog niet vond (Voorbeelden daarvan in de teksten: "Verona", "Koffie es druhs!!!" en "You 'avin' a laf?")

You 'avin' a laf?

2007-12-30T07:26:00.000-08:00

Gisteren was er op den internet de christmasspecial van Extras te zien. Ik wil toch even niets dan lof daarover uiten. Een uur en twintig minuten kijkplezier waarin hilariteit, ontroering en plaatsvervangende schaamte elkaar voortdurend afwisselen. Maar vooral het vraagstuk over de keuze tussen artistieke integriteit en geld/roem sprak mij aan. Op het einde van de aflevering steekt Ricky Gervais, via Andy Millman, een speech af die even toch de hele moderne media te kakken zet. Zij gehoorzaamt blind aan wat de massa wil en gooit daarmee zichzelf samen met een menigte mislukte roemgeile has-beens in de beerput van het entertainment. En die beerput wordt steeds groter, zodat steeds minder mensen eraan ontsnappen.
Opmerkelijk ook hoe Extras gaat over een figuur die Ricky Gervais zelf nooit wou worden. Andy Millman is net die kunstenaar die zijn ziel verkoopt voor roem. De mensen willen pruiken en catchphrases en dat krijgen ze ook. Terwijl Ricky Gervais zelf wel al 7 jaar aan een stuk zijn goesting doet, met roem en geld als neveneffecten. De moraal van het verhaal is net dat je voor de artistieke integriteit moet kiezen, voor wat je zelf wil doen, en niet voor wat je populair zal maken (makkelijk natuurlijk voor iemand die die keuze niet hoeft te maken). En dan maar hopen dat wat jij wil doen overeen komt met wat de mensen willen zien.

Dat alles past binnen de ruimere discussie over de definitie van kunst. Is iets wel kunst als het door niemand geapprecieerd wordt? Of is het zo dat de mening van de massa zo ver mogelijk verwijderd moet blijven van een definitie van wat kunst is. Is een film als Spiderman meer waard dan de films van Woody Allen omdat er meer mensen naar kijken? Of ligt de waarheid (er nu even vanuit gaande dat die bestaat) in het midden en is het ware kunstwerk een intelligent iets dat ook nog eens populair is?
Op welke 'objectieve' waarheid kan ik steunen als ik beweer dat die 'intelligente' film 'beter' is dan die 'domme' film (inderdaad 4 woorden tussen aanhalingstekens).
Hieraan valt onmogelijk te ontsnappen. Ik blijf vastzitten in mijn eigen definitie van kunst en zal nooit het recht hebben mensen te dwingen naar dat of dat te kijken of dit boek te lezen omdat het je bewust maakt van de absurditeit van de wereld. Daar zijn de meeste mensen ook helemaal niet naar op zoek wanneer ze op zaterdagavond naar kinepolis gaan.
De waarheid is dus slechts mijn waarheid, maar dat is geen reden om in extreem relativisme te vervallen. Ik mag er, steunend op mijn mening, toch alles aan proberen doen om die beerput kleiner te maken. En het is net dat wat Ricky Gervais met die christmasspecial probeert te doen (naast geld en roem verdienen natuurlijk).
En dat brengt mij nog maar eens bij het onderwerp van deze blog. Schrijf ik dit omdat ik erkenning wil, of omdat ik die mening kwijt wil en ergens buiten mezelf wil opslaan, zodat ik ze zelf beter begrijp? Probeer ik dingen te schrijven die ik grappig vind, of net dingen die anderen grappig zullen vinden? Staat de tekst centraal of de erkenning die ik ervoor zou kunnen krijgen?
Zoals steeds, leve het midden! Ik blijf hopen dat wat ik boeiend, grappig en interessant vind ook voor andere mensen boeiend, grappig en interessant is. Liefst in dezelfde volgorde. Ik hoop dat ik de keuze nooit zal moeten maken.

En in tussentijd kan ik nog een beetje jaloers zijn op Ricky Gervais.

Tussenstand

2007-12-19T10:00:00.001-08:00

Ik ben vandaag 3 maanden en 17 dagen in Bologna. Morgen keer ik voor het eerst terug naar Gent, met het vliegtuig. Ik moet wel enkele kilo's meer betalen voor mijn verruimde geest. Ik hoop trouwens dat de persoon naast mij daar gaan last van zal hebben.
Ik moet de hele tijd denken aan hoe moeilijk het wordt om met de gewone mensen, het plebs zeg maar, te praten in België. Die leven daar maar in hun dorpen, blij als ze eens naar de grote stad tien kilometer verder kunnen. Ze zijn zich amper bewust van de aanwezigheid van andere landen met andere steden en daarrond andere dorpen met mensen die zich amper bewust zijn van hen. En ik, een wereldreiziger, moet met die mensen een gesprek voeren. Ik weet wel dat ik die mensen vroeger vrienden en familie noemde, maar u moet weten dat dat een tijd was waarin de echte Tom, die op het hoogtepunt van zijn capaciteiten, nog niet bestond.
Enfin, ik moet nu ook niet teveel gaan opscheppen hé. Die mensen hebben op zich niets misdaan. Ik zal dan ook wel doen alsof ik gesprekken over de patattenoogst en over FC Poelkappele interessant vind. Maar heel stilletjes in mijn hoofd zal ik weten dat we nooit meer een gesprek op hetzelfde niveau zullen kunnen voeren. Daarvoor is er té veel gebeurd. Zo heb ik bijvoorbeeld eens aan iemand op straat het uur gevraagd, in het italiaans. Die persoon antwoordde mij, want hij had mijn vraag natuurlijk perfect verstaan, vervolgens deelde hij mij het uur mede en ik op mijn beurt verstond zijn antwoord perfect. Bijgevolg wist ik op dat exacte moment het precieze uur. Zo zie je maar dat Erasmus veel verder gaat dan 6 maanden lang de toerist gaan uithangen. Neen! Langzaam rol je in een nieuwe, spannende cultuur met andere gewoonten, andere gebruiken, andere gewoontes en vooral andere aspecten.
Maar niet getreurd, ook jij kan je aansluiten bij de Erasmuselite en neerkijken op iedereen die dat niet doet. Stijg in mijn achting en schrijf je nu in!

Ik kan ook pseudodichten...

2007-12-14T10:39:00.000-08:00

... en nieuwe werkwoorden uitvinden, zoals pseudodichten.

ziehier:

Ode aan ***

O, ***
Jij bent de berg in de vlakte van het alledaags bestaan
Jij bent de Kilimanjaro voor een niet-Afrikaan
Jij bent de plotse beslissing en het gebrek aan spijt
Je breidt de ruimte uit maar verwijdert de tijd
De klik waarmee mijn denken verandert van schaal
Het labiele begin van een nieuw verhaal

Alleen heb ik geen idee wat *** moet zijn.
Suggesties zijn welkom, hoewel ik het nooit zal veranderen. Als ik dat wel zou doen zou ik een pseudogedicht op mijn blog zetten alsof ik op zoek ben naar erkenning. Wat wel een beetje zo is natuurlijk, dat past dan weer mooi in het grotere hypocriete geheel dat deze blog is.

Het zou als rap nog niet zo slecht zijn. Ik zal dan wel een gevoelige rapper als Kaye Styles nodig hebben om de intentie waarmee de tekst geschreven is gepast naar voren te brengen.

Breinsimulaties zijn de max maat

2007-11-28T08:13:00.000-08:00

Ziehier, http://www.technologyreview.com/Biotech/19767/ , een link.

Voor wie geen zin heeft om te lezen: wetenschappers zijn erin geslaagd een succesvolle computersimulatie te maken van het belangrijkste deel van het zoogdierlijk brein. Dat impliceert dat we waarschijnlijk binnen 10 jaar een menselijk brein zullen kunnen simuleren.
'Succesvol' houdt in dat het computerbrein op dezelfde manier reageert als een echt brein op gelijkaardige stimuli. Dan is het spannend na te denken over het verschil tussen zo'n gesimuleerd wezen en een echt wezen. Ik zie geen verschillen. Exact dezelfde hersenconstructies die exact dezelfde stimuli ondergaan zullen exact hetzelfde bewustzijn hebben, met het verschil dat de ene in een virtuele realiteit leeft en de andere in de 'echte' wereld. Of misschien zijn wij de simulaties van een andere wereld en zijn onze simulaties in feite simulaties in een simulatie.

Fantastico vind ik dat. Als ik het even bombastisch mag uitdrukken brengt dit ons een stap dichter bij het overwinnen van onze biologische beperkingen. We moeten gewoon even het golfpatroon van de hersenen volledig snappen - een woensdagnammiddag stevig doorwerken - en dat patroon vervolgens in een computer steken die gekoppeld is aan een virtuele realiteit, of in een robot. Dat maakt ons in principe onsterfelijk, hoeraa!!!
Bovendien komt een wetenschappelijk gefundeerde reden om mijn tijd weg te pissen met serietjes te bekijken altijd van pas. Ik heb tijd genoeg, ik ben toch onsterfelijk en zal me nog genoeg vervelen nadat ik alles wat ik wil doen gedaan heb.

Leve de wereld!

2007-11-19T10:04:00.000-08:00

Omdat mijn posts over het algemeen een eerder negatieve ondertoon hebben is hier vandaag voor jullie de enige echte wat-is-het-leven-mooi-post. Hoewel ik in mijn verhalen eerder het slechte naar voren breng, ben ik vanbinnen nog steeds diezelfde naïve optimist als 3 maanden geleden. Ik kan nog steeds door geluk overmand worden wanneer ik oprechte menselijke goedheid zie. Ik word ook dagelijks overvallen door een plotseling besef van de schoonheid van alledaagse dingen. Genregulatie bijvoorbeeld, toch iets heel alledaags voor het grootste deel van ons mensen. Wat een geniaal systeem is dat zeg. Dat houdt in dat cellen met hetzelfde DNA, genetisch gezien dus identitieke cellen, compleet verschillende dingen kunnen doen naargelang de omgeving waarin ze zich bevinden. Dat gebeurt via allerlei ingewikkelde chemische reacties, die zelf gehoorzamen aan de eenvoudige wetten van de chemie. Maar op grote schaal heb je dan een mens met zenuwcellen en hartcellen en spiercellen die leeft voor abstracte entiteiten als 'geluk', die zich slecht voelt wanneer hij een aflevering van prison break gemist heeft, die wel geeft om de wereld maar eerst een pita wil eten, die een mening heeft en het internet uitvindt om ze te verkondigen, …
En het feit dat alles wat we denken en voelen terug te brengen is to vurende neuronen, die helemaal niets voelen maar gewoon doen wat ze moeten doen. Komt er een signaal dan vuren ze, komt het niet, dan niet. Eenvoudig, zo'n binair bestaan. Maar wat ze niet weten is dat ze allemaal een beetje bijdragen tot het enorm complexe wezen dat de mens is.
En daarbij komt nog eens dat al die dingen geëvolueerd zijn uit hoopje plankton.
Fantastisch! Mooi! Leukleukleuk!
Nog iets mooi: mystieke ervaringen. Ervaringen van pure gelukzaligheid. Ik heb ze soms op de fiets wanneer ik naar muziek aan het luisteren ben en het liedje perfect past bij wat ik om me heen zie. De soundtrack van het leven. Alsof alles perfect in mekaar zit. Ook jullie kunnen delen in deze gelukzaligheid met 'Tom's fietsplaylist', vanaf vandaag voor iedereen beschikbaar:

Substitute - Absynthe Minded
Can't Stop - Red Hot Chili Peppers
Heartbeats - The Knife
Bagagedrager - Spinvis
Don't Mug Yourself - The Streets
The Great Beyond - R.E.M.
Soft Foot Shuffle - Magnus
Uhn Tiss Uhn Tiss Uhn Tiss - Bloodhound Gang
Don't Look Back in Anger - Oasis
feel good inc - gorillaz
Weak Become Heroes - The Streets
Carry one - Admiral Freebee
Hey Julie - Fountains of Wayne
Virtual Insanity - Jamiroquai
Einstein Brain - Admiral Freebee
Wespen op de appeltaart - Spinvis
Little By Little - Oasis
Ik Wil Alleen Maar Zwemmen - Spinvis
Horse With No Name - Neil Young
Zebra - John Butler Trio
Dry Your Eyes - The Streets
Everything for Free - K's Choice
Moddersmoel - De Mens
Why Does It Always Rain On Me - Travis
Zonder Verlangen - De Mens
N' Oubliez Jamais - Joe Cocker
De Fanfare Van Honger En Dorst - Jan De Wilde
Sultans Of Swing - Dire Straits
Killing in the Name - Rage Against the Machine
Bohemian Rhapsody - Queen
Whistles Of The Wind - Flogging Molly
Here Comes Your Man - Pixies
Once Around The Block - Badly Drawn Boy
Einde Van De Eeuw - De Mens
Porcelain - Moby
La Noyée - Yann Tiersen
No One Knows - Queens of the Stone Age
Friendly Ghost - Eels
Country House - Blur
Carelessly Dating - Novastar
Money For Nothing - Dire Straits
Canned Heat - Jamiroquai
Mexican Wine - Fountains of Wayne
Is dit nou later - Stef Bos
Morgen Komt Ze Thuis - Yevgueni
Summer In The City - Joe Cocker
Deeper Underground - Jamiroquai
Voor nu - Stef Bos
Jimmy (De Eenzame Fietser) - Boudewijn de Groot
kkk took my baby away - Ramones
Mediterranean Sea - Admiral Freebee
Allemaal Door Jou - Bart Peeters
Listen now - The Knife
I Like Birds - Eels
Paradise In Me - K's Choice
Summer's Here - Magnus
Estampida - ska-p
Peaches - The Presidents Of The United States Of America
Als Ze Lacht - Yevgueni
Stop Crying Your Heart Out - Oasis
Romeo And Juliet - Dire Straits
Addicted To Bass - Puretone
Highwayman - Johnny Cash
Fresh Feeling - Eels
Déménage Mondiale - AedO
Scar Tissue - Red Hot Chilli Peppers
French Movies - Magnus
You Can Leave Your Hat On - Joe Cocker
Ever Fallen in Love - Nouvelle Vague
Too Many Happy Faces - K's Choice
For Tomorrow - Blur
Indian summer - Ozark Henry
Punk of Yo - 't Hof van Commerce

Enige catch is dat je tijdens die mystieke ervaringen niet plots overtuigd mag worden van het bestaan van een God. Dat verpest het hele moment en relativeert vooral de prestatie van deze muzikanten.

Enfin de wereld is mooi net als het leven en de mensen. En alle lezers van deze post zijn fantastisch. Proficiat!

KOFFIE ES DRUHS!!!

2007-11-13T09:51:00.000-08:00

Elke dinsdag- en woensdagochtend volg ik een les, tijdens de welke ik steeds meer inzicht krijg in de theorieën van de sociale psychologie. Helaas is het een les moleculaire biologie. De belangrijkste psychologische gebeurtenissen spelen zich dan ook voor de les en in de pauze af. Het begint met mijn aankomst. De les bestaat speciaal voor de mensen van het tweede jaar biotechnologie, een groep waar ik niet toe behoor. De enige persoon die ik ken is een andere erasmusstudent. Hij is tof, maar wanneer je een mopje maakt lacht hij eerst luid, waarna hij je laatste twee woorden mompelend herhaalt. Soms aan een snelheid van 7 keer per minuut (parallel aan de snelheid waarmee ik mopjes maak, hahaha). Dat kan dus tot irritatie leiden, maar er is geen alternatief, dus 'sta' ik bij hem. Soms voelt dat nogal zielig. Hij 'staat' daarboven bij enkele andere mensen. Het komt er dus op neer dat ik, de zieligste persoon, zwijgend bij de persoon sta die zwijgend bij andere personen staat. Des morgens kom ik toe en loop ik naar mijn groepje 'vrienden'. Het is er stil en ik kan niet tegen stiltes. Ik begin in mijn beste italiaans, dat nog ver onder het slechtste italiaans van een amerikaanse maffiosi met een spraakgebrek ligt, over het weer, over dat ik moe ben want ja, het is wel vroeg hé, en over koffie. Aaaah koffie, als die automaat er niet was geweest zouden plots alle gesprekken stilvallen. Omdat de link tussen koffie en het populairste gesprekonderwerp: moe zijn, nogal duidelijk is, voel ik me vaak genoodzaakt een bekertje koffie te drinken. Ik lust dat wel niet, maar hé, dat is dan weer voer voor een nieuw gesprek over de eet- en drinkgewoontes van mijn land. Die cafeïne in mijn lijf leidt wel tot een gigantisch placebo effect. Ik voel me het tweede deel van de les precies alsof ik speed gepakt heb, en ik vermoed dat de professor een beetje bang wordt van mijn griezelig wijd opengesperde ogen.

Na de les vlucht ik zo snel mogelijk weg. De andere erasmusstudent voert dan ongetwijfeld nog enkele interessante gesprekken over hoe de eerste trede van de trap van het auditorium iets hoger is dan de rest waardoor je valt wanneer je niet oplet. Wat is het toch met mensen die wetenschappen studeren dat hen zo oninteressant maakt. Bovendien is er ook niemand te vinden die werkelijk geïnteresseerd is in wat hij studeert. Wetenschap is een soort noodzakelijk kwaad dat niet vereenvoudigd mag worden door kritische studie, maar dat als een gigantische brok onsamenhangende brei in de kop gestampt moet worden. Het liefst ook via dezelfde zinsconstructies die de professor in de les gebruikte en die door iedereen letterlijk neergepend worden. Stel je voor dat je op het examen 'deeltje' zegt en dat het eigenlijk 'partikel' moest zijn...
Laat ik even nuanceren door te zeggen dat ik 4 mensen ontmoet heb in die les. Maar we weten allemaal dat een wetenschappelijke (!) studie bewezen heeft dat 98% van de ongenuanceerde indrukken compleet correct zijn.

Maar om nog even terug te komen op die sociale psychologie:
Door mijn beperkte taalkennis en het feit dat ik niet in die richting zit, bevind ik me daar in een positie die ik heel griezelig vind. Zeker als ik denk dat er mensen zo'n leven lijden (pun intended). Je zit voortdurend in je eigen hoofd. Je bent een eiland en de rest niet en je voelt ze kijken. Elke beweging die je maakt moet er één zijn die je bedoelde, alsof je compleet op je gemak bent en geen mensen nodig hebt om tegen te praten. Dan ga je even naar het toilet, en wanneer je terugkomt ga je naar een groep waar niemand je echt gemist heeft, je zoekt ergens een gat tussen twee mensen en gaat erachter staan in de hoop dat ze je aanwezigheid opmerken en een beetje opzij gaan. En dan maar wachten tot je iets van het gesprek verstaat, en hopen dat er ergens een stilte valt die lang genoeg duurt om er een mopje in te gooien. En dan de echo van je twee laatste woorden horen.

Gewoon en bizonder

2007-11-07T08:38:00.000-08:00

Ergens thuiskomen is zalig. Een plaats waar je doorweekt van de regen binnenkomt, wetende dat je 5 minuten later glimlachend op die fietstocht zal terugkijken. Ik ben heel blij dat mijn kot hier zo'n plaats is. Vreemd toch hoe relatief een begrip als 'thuis' is. Je hebt enkel een basis, een Frank Bomans, nodig en de rest bouw je er gewoon rond. Het is gewoon een plaats waar je echt jezelf kan zijn. Gewoon en bizonder. Dát is thuis!
Met als Frank Bomans de drievuldigheid frigo-bed-laptop en errond wat posters tegen de muur gesmeten als personal touch is het al gebeurd. Archeologen die binnen 1000 jaar deze resten opgraven zullen denken dat dit de permanente verblijfplaats was van dé Tom Mahy. Hier begon het allemaal. De bescheiden maar opvallend polyvalente boekenverzameling en de vele gigabytes aan filmmateriaal waren duidelijke drijfveren die de creativiteit van Tom reeds op jonge leeftijd triggerden. We hebben dan ook goede redenen om te geloven dat zijn geniale geest reeds hier, in Bologna, de perfectie benaderde. Verschillende onderzoeken binnen de servers van het allereerste internetsysteem hebben bovendien uitgewezen dat Tom dan reeds over een openbaar forum beschikte waarmee hij honderden levens per dag veranderde. Van her en der kwamen mensen naar hun computers om te lezen hoe hij alledaagse dingen omtoverde in de spannendste, meest avontuurlijke en meest dolkomische verhalen die ons tot nog toe bekend zijn, en dat bovendien in het vloeiendste proza dat slechts af en toe een dt-fout bevatte.
Ik weet dat Tom reeds gestorven is en ik weet ook dat ik als journalist objectief behoor te zijn, maar voor één keer wil ik, op eigen risico, de regels van het vak overtreden en zeggen: Tom, bedankt!

Erover?
In volgende post plan ik mijn begrafenis. Spannend en avontuurlijk!

Hier zijn foto's van mijn kot.

Erasmusintermezzo: Sardinië

2007-10-30T10:44:00.000-07:00

We zijn naar Sardinië geweest. Het was heel leuk. Er werd slecht weer en een woelige zee voorspeld. We namen de boot. We misten hem bijna. Dat wil zeggen dat we hem niet misten. We brachten de nacht door, poker spelend, in een fancy bar op de boot. Ik verloor. De woelige zee verdubbelde het effect van wat we dronken. We dronken veel. Het dubbele van veel is heel veel. Ik was een beetje ziek. Geslapen in een samenstelling van 4 zetels. We kwamen toe in Golfo Aranci. Ik zat op het dek, omsingeld door rotsen die uit het water staken. Ik luisterde naar Martha van Tom Waits en Ship song van Nick Cave. Wat ik zag en wat ik hoorde was één geheel. Mooi, hoe debiel het ook klinkt in een tekst als deze.
Vanuit dit stadje vertrokken er 3 treinen per dag. Statistisch gezien moesten we lang wachten. De statistiek liegt niet. We moesten lang wachten. We wandelden langs het strand. De hemel klaarde op en het werd warm. We zwommen in een impulsieve bui, en ook een beetje in de zee. We voelden ons de coolste personen uit de geschiedenis van de mensheid. Dat waren we ook een beetje. Alsof er voor ons ooit iemand in de zee had gezwommen eind oktober.
De trein kwam en wij namen hem. We stapten uit in het binnenland: Oschiri. Het dorpje was volledig verlaten. We vonden uiteindelijk water en stapten naar Lago di Coginas. 'Lago' is Italiaans. Het betekent 'meer'. Een beetje zoals 'lake' in het Engels. Of 'lac' in het Frans. We vonden een plekje vlakbij het meer, goed verborgen, en we installeerden ons tentenkamp. Er kwam een prachtige zonsondergang. We gingen vroeg slapen.
De volgende dag was heerlijk. Ik had de andere 3 leren wiezen. We hebben uren gekaart. Ik heb over de totale reis zwaar gewonnen. We wandelden een berg op. Een prachtig uitzicht over het meer. We lagen op een huisje boven op de berg op onze rug en lieten ons hoofd over de rand zakken. Het was alsof we vlogen. Echt vreemd, maar tegelijk ook fantastisch. En dat zonder bewustzijnsverruimende middelen.
We wandelden terug. We aten alles wat we nog hadden. We hadden nog sardines. We aten sardines in Sardinië. We maakten een kampvuur. We luisterden naar Bob Dylan en naar drum&bass. Op verschillende momenten.
We sliepen niet. We ruimden alles op in het donker en stapten terug naar het station. De eerste van de 3 treinen van de dag kwam niet. We dachten voor eeuwig vast te zitten in het Sardiniaanse binnenland. We sliepen op de grond in de kou. Na een uur kwam de trein. Blijkbaar was het winteruur ingetreden en wij waren dat in onze zomerse impulsiviteit helemaal vergeten.
We reisden naar de luchthaven. We speelden wies en waren lui. We vlogen naar Pisa. We aten geen pizza in Pisa. Ook geen eendenborstfilet. We namen treinen en arriveerden in Bologna. De reis was mooier dan we ooit hadden durven denken. Foto's hier.

Dames en heren, het is zover: culturele verschillen

2007-10-11T08:33:00.001-07:00

• Heel verwarrend: de dopjes van spuitwater zijn hier blauw, en de dopjes van plat water zijn rood. Niet zo erg, zou je denken, ware het niet dat ik een afkeer heb van spuitwater. Een moment van onoplettendheid en het is van dat.

• 90% van mijn professoren zijn vrouw. Als professoren van filosofie en biologie representatief zijn voor de gehele professorbevolking en die bevolking op zijn beurt representatief is voor de totale bevolking wil dat zeggen dat er hier 90% vrouwen zijn. Which is wel nice.

• Communisme wordt hier nog als echt alternatief beschouwd.

• Veeeel lelijke graffiti, spijtig want het is echt een mooie stad.

• Er mag geen room bij je spaghetti carbonara, je zal droog eten of niet eten.

• Channel 9 van de Fast Show is geen parodie maar een exacte weergave van mediterrane tvprogramma's. De presentator, met veel te grote glimlach, schreeuwt wat woorden in de camera terwijl achter hem een of andere kerel in eekhoornpak staat spastisch te doen samen met twee schaars geklede vrouwen. Elk studiopubliek is hier ook dat van het swingpaleis.

• Geen appelmoes

• Diepvriespizza's zijn zotduur. Maar er zijn evenveel pizzakramen/winkels als frietkoten bij ons.

• Als ik om 18u kook zullen ze eerder denken dat ik laat lunch dan dat ik aan mijn avondmaal bezig ben.

• Er bestaat een werkwoord voor 'mopjes maken': scherzare. Je kan, met 'scherzo', in één woord zeggen: "eeei, ik ben maar aant lollen hé man". Op jaarbasis heel tijdbesparend.

• Men praat hier Italiaans en niet Nederlands, zoals iedereen.

• South Park is geen second grappig in het Italiaans. Het wordt gewoon vermoord. Wisten jullie trouwens dat jodenafleveringen van south park worden gecensureerd in Duitsland?

• Ontbijt=koffie.

• In het verkeer geldt het wiskundige principe: de kortste weg tussen twee punten is een lijn. Verkeersborden, -lichten en -regels zijn slechts richtlijnen. Bovendien heerst er een soort onzichtbare hand over het verkeer. Als iedereen gewoon aan zichzelf denkt en agressief de wet van de sterkste, de smalste of de meest felxibele toepast komt elkeen uiteindelijk wel op zijn eindbestemming terecht.

• Hoewel ik nog geen echte gelovige italianen ben tegengekomen slaagt men er wel in een uur lang over Darwin, creationisme en hun eventuele compatibiliteit te praten in de les.

• Minder malaria dan verwacht, wel al eens aids opgelopen, maar het was maar een beetje.

• Voor databases maakt de universiteit vooral gebruik van MS-DOS, oerdegelijk!

• Minder debiele blogs.

Foto's

2007-10-08T08:48:00.000-07:00

Klik hier

Stream of Consciousness

2007-10-03T02:37:00.000-07:00

"Check mij hier lopen, in Bologna en al, een italiaanse stad en ik ben helemaal geen Italiaan, maar ik ken hier gewoon mijn weg en ik volg hier les en ik heb een studentenkaart. Al die mensen hier denken dat ik Italiaans ben en ik ben hier nog maar een maand. Ah, dat meisje kijkt naar mij, haja want ik heb een hoed en dan zie ik er uit alsof ik iets te vertellen heb. Wie anders dan een ongelooflijk interessant persoon zou ooit op het idee komen om een hoed te kopen. Hé daar, mensen die ik ken. Ik ken hier mensen en die kom ik dan toevallig op straat tegen. En dan zeg ik 'ciao, come stai?' en dan zeggen zij 'bene' zoals dat van ons verwacht wordt. De meesten van ons weten zelfs nog niet hoe we moeten zeggen dat het slecht gaat, maar dat doet er niet toe want het gaat nooit slecht, en voor omstaanders zijn wij gewoon een groepje Italianen die een oppervlakkig gesprek voeren over dat zalige feestje gisteren, dat was nogal eens wat hé. Ja, maar gij waart zat ze. Gij toch ook? Ja enorm, volgende week weer hé? Natuurlijk!

Zeker erop letten dat ik 'ci vediamo' zeg wanneer we afscheid nemen en vervolgens verder door de stad, mijn stad. Hé daar, mijn fiets, hier gekocht, hier kapot gevonden, hier hersteld. Ik zet mijn muziek op en scheur door de straten. Kijk naar mij, ik ben Italiaans want ik rijd door 5 rode lichten en denk alleen maar aan mijzelf in het verkeer, maar stiekem ben ik wel naar spinvis aan het luisteren. Ik rijd naar de supermarkt waar mensen een hele uitleg tegen mij doen en ik doe alsof ik dat allemaal begrijp. Mmmm ketchup, voor bij de macaroni, zo mag het niet, maar ik doe het toch want dat is lekker. Mijn kamer, hier ziet niemand dat ik stiekem soms een eenzame erasmusstudent ben die thuis al veel vrienden heeft en niet altijd zin heeft om nieuwe te zoeken. Maar het is al weer acht uur, nog even wachten om eten te maken, anders doe ik het niet zoals dat hier hoort. Dan de deur uit op zoek naar nieuwe avonturen, of ik nu wil of niet, dat moet want het is de tijd van je leven en owee als enkele seconden van de tijd van je leven gespendeerd worden aan slapen of series kijken of nuchter zijn.

Maar kijk, ik ga uit en ben zat en iedereen is de max en begrijpt mij want in feite weet ik heel goed dat iedereen stilletjes in zijn hoofd hetzelfde denkt en voelt. Ik zou nog eens een ode aan de alcohol moeten schrijven, al hou ik al minder van haar dan twee weken geleden.

En mijn blog is al een tijdje niet geupdate, ik moet iets schrijven want anders geloof ik langzaam dat ik niet meer kan schrijven en dat is een probleem want dan gaat mijn zelfvertrouwen naar beneden en dan kan ik geen duizend meisjes meer binnendoen zoals ik dat al een maand aan een stuk aan het doen ben. Haha een mopje, ik ben wel grappig soms. Waarom gelooft niemand dat toch, ik leg ze het nochtans met handen en voeten uit. Misschien moeten ze wel allemaal eens nederlands leren, serieus, pas u eens aan ofzo.

Het probleem van een stream of consciousness is natuurlijk dat hij nooit echt eindigt …"

Kleine tegenslag.

2007-09-21T03:25:00.000-07:00

Gans Bologna is ontploft. Totaal onverwacht in feite. Ik zat hier gewoon in mijn kamer in Via Kharkov, buiten de binnenste stadsring, te zoeken naar vakken die ik binnen de binnenste stadsring kon volgen, als plots alles binnen de binnenste stadsring van de ene seconde op de andere in rook opging. Ik besefte dan ook meteen het nutteloze van wat ik aan het doen was, dus nam ik mijn fiets en reed richting ground zero.

Het was een heel propere ontploffing. Ik weet, 'proper' is niet echt een predikaat dat doorgaans aan een ontploffing wordt toegeschreven, maar het was het enige woord dat in me opkwam, toen ik zag dat alles intact was tot en met het buitenste voetpad van de binnenste stadsring. Alleen was de drempel van dat voetpad geen drempel meer, maar het begin van een krater die ooit Bologna was. Proper nietwaar?

Ik besloot naar de faculteit van de ingenieurs te gaan, die gelukkig buiten de binnenste stadsring lag. Ik belde aan en een ingenieur deed open. Hij zag er verward uit en stelde zich niet voor, dus noemde ik hem 'ingenieur'. Ik vroeg hem wat er gebeurd was en hij vertelde me dat de meest populaire theorie momenteel was dat Bologna een labiele chemische verbinding was geworden. Voordien was er geen enkel probleem. Alle chemische krachten die binnen Bologna werkzaam waren hielden elkaar in evenwicht. Maar door een plotse kwantumfluctuatie zouden alle gebouwen plots op de kern, Piazza Maggiore, gevallen zijn. Door deze enorme massaconcentratie in één plein werd het in dat punt warmer en warmer, tot een kritische temperatuur werd bereikt en alles explodeerde.

Ik vroeg ingenieur waar Bologna dan naartoe was. Hij antwoorde dat de delen van de stad in alle richtingen waren geslingerd, maar dat was een normale zaak. Het was een voortplantingsproces. Zo kunnen de delen van deze stad voortleven in een andere. De bakstenen van Bologna worden de bakstenen van nieuwe steden. De ontploffing was een voorbeeld van pure opoffering voor de volgende generatie steden. Een onegoïstische daad die ervoor zorgde dat Bologna steeds een belangrijk plekje in ons hart zal innemen.

Ik haat erasmusblogs

2007-09-15T04:49:00.000-07:00

Hallo iedereen!!!!!!!!!!

Goh, ik ben ondertussen bijna 2 weken in Bologna en het is echt fantastisch!!!!!!!!!!!!!!!

Het is natuurlijk even wennen aan 'the italian way', alles is zo anders en ik ben hier echt in een andere cultuur beland. Een cultuur met vliegende kamelen en waar mensen door hun mond kakken, helemaal anders, maar het geeft me alleszins een veel bredere kijk op de wereld. Ik besef nu hoe bekrompen ik eigenlijk was. België is zoo klein, en jullie beseffen dat allemaal niet en ik wel want ik ben op Erasmus. Enfin, jullie wachten waarschijnlijk ongeduldig tot ik jullie uitgebreid over het weer vertel. Wel, er ligt momenteel een hoge drukgebied boven de Middellandse zee, dat zorgt voor warme lucht en maximumtemperaturen van 30°. 's Nachts kan het wel eens koud zijn, maar dan doe ik gewoon een trui aan. Meestal is dat die groene trui die ik onlangs gekocht heb, omdat die redelijk warm aanvoelt. Maar er zijn ook nachten waarin geen trui nodig is. Onlangs was ik eens weg en ik had een trui mee en achteraf bleek dat die helemaal niet nodig was. Dat was even balen, maar voor de rest heb ik hier enkel positieve ervaringen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

En dan nu, het belangrijkste: mensen die ik hier heb leren kennen, waar jullie nooit van gehoord hebben, maar die ik toch consequent bij hun voornaam noem. Fillipo en Maria zijn echt fantastisch. Gisteren heb ik twee mopjes over Dominique gemaakt met Fillipo en ik denk dat Evi er ook mee kon lachen. Morgen gaan we allemaal samen naar Rimini om te praten over interessante topics zoals Belgisch bier en zand.

Ik heb ook twee italiaanse woorden geleerd vandaag: pigro en aspirapolvere. Het eerste betekent 'lui' en het tweede 'stofzuiger'. Ik hou jullie zeker op de hoogte van verdere ontwikkelingen op dit vlak.

Enfin, ik moet mijn perspectief nog wat gaan verruimen. Laat me vooral niet weten hoe het in dat saaie België gaat.

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Tom

Alcohol: De maizena van de mensheid

2007-09-09T04:12:00.000-07:00

Een strand van individuen. Elk persoon is een eiland met individuele zandkorrels in zijn of haar bilspleet. Sommige eilanden vormen samen een soort archipel, maar hoe smal de zee tussen twee eilanden ook wordt, ze zal nooit overbrugd worden.

Dat is dan buiten de bindingskracht van alcohol gerekend. Smijt enkele vatjes wijn en wat bakken bier op het strand en alles verandert. Mensen die elkaar pas enkele uren kennen lappen alle sociale voorschriften aan hun laars en vinden een gemeenschappelijk doel in vreemde en inhoudloze zinsconstructies in elkaars richting spuien.

De zee vol terughoudende eilanden is één feestend eiland geworden (lang leve de continentendrift!). Zandkorrels bestaan niet op zich maar enkel als deel van het grotere geheel dat het strand is. En enkele uren ervoor waren we nog alle woorden en daden aan het wikken en wegen. Zou dat mopje internationaal genoeg zijn? Verstaat dat meisje ironie? Is er iemand die filosofie interessant vindt? Ben ik niet te competitief bezig en zou ik niet rap nog een mopje maken om te tonen dat ik niet zo ben?

4 pintjes en enkele glazen wijn later: Kijk nu! Ik praat 5 talen door elkaar, zeg tegen mensen dat ze stom zijn op die exact juiste ironische toon, dans voor mezelf en niet voor wie aan het kijken is, hoef niet meer zo diep het bosje in te duiken om te gaan pissen en duik het donkere zoute water in met een hoop mensen waarvan ik de naam niet ken.

Iets later zijn we allemaal een lied aan het zingen in een taal die we nog niet verstaan. Ik vraag me af wat het doel hiervan kan zijn. Ik denk niet dat we daarmee een boodschap willen overbrengen, aangezien het lied evengoed een equivalent van de vlaamse leeuw kon zijn, wisten wij veel …

Misschien willen we tonen aan de buitenwereld dat we een toffe groep zijn, met een eigen lied. Misschien zijn we de gesprekken beu en willen we allemaal even genieten van een hersenloos moment waarin we enkel wat italiaans klinkend gebrabbel moeten uiten.

Ik weet niet waarom, maar ik weet wel dat zoiets blijft hangen. Een avond van hersenloos amusement, een kort moment zonder remmingen, zonder acteren, enkel schaamteloos de meest pure versie van jezelf kunnen zijn...

Dag 5

2007-09-06T02:23:00.001-07:00

Ik loop nog steeds rond in een stad die niet de mijne is. Ik weet nog niet waar je het goedkoopste café kan vinden, welke maaltijd het lekkerst is in het universitair restaurant, wie de zatlappen zijn die hier altijd rondzwerven, welk verkeerslicht genegeerd kan worden, welke politieke overtuiging bij welke krant hoort, welke steegjes twee belangrijke punten verbinden, hoe vaak de bussen worden gecontroleerd op zwartrijders, …
Een mooie verklaring daarvoor ligt misschien in het feit dat ik pas begin aan mijn 5^de dag hier. Mijn 5^de fietsloze dag, aangezien ik die zwarte markt maar niet kan vinden.
Het surreële is dat je weet dat dat alles zal veranderen. Ik weet dat ik hier binnen een maand of twee waarschijnlijk thuis ben, maar die verandering gaat zo onmetelijk traag. Het is alsof je naar de evolutie van het vogelbekdier zit te kijken. Je plaatst een dier met een dikke bek in een omgeving waar een dunne bek vereist is om voedsel te verkrijgen, en dan is het een kwestie van wachten. Zo voel ik me op dit moment. Het is één van die weinige momenten waarop je de fastforwardknop des levens wil gebruiken.
Ondertussen slenter ik als toerist door Bologna, maar haal toch principieel mijn stadsplan enkel boven in noodgevallen. Het is een heel gezellige, mooie, niet te grote stad. Eergisteren ontdekte ik een stukje vol kleine straatjes met marktjes voor fruit en vlees en brood. Het is de plaats die iemand met veel zin voor romantiek en vooral veel tijd verkiest boven de supermercato. Ik weet niet of ik ooit de gemakzucht zal overwinnen, maar ik doe mijn best.

Afscheid

2007-08-30T09:26:00.001-07:00

Afscheid is iets raars. Het vooruitzicht op afscheid zorgt voor allerlei gedragsveranderingen in jezelf en in je omgeving. Het is als het zwaard van Damocles dat aan een touw boven je hangt. Je weet dat het touw binnen enkele dagen zal breken, maar je weet ook dat je nog de tijd hebt om deze wereld nog eens goed van links en van rechts te bekijken vooraleer je een andere gaat opzoeken.

Humor is minder aanwezig en mensen zijn oprechter. Plots komt de filosoof in iedereen boven en kan iedereen een goed gesprek voeren. Zo'n vertrek haalt je even uit de oneindige sleur van vandaag, morgen en volgende week en doet je stilstaan bij volgend jaar, de toekomst, je leven.

Zo was het moment aangebroken waarop Jimmy vaarwel zei tegen de wereld waarin hij al 20 jaar thuis was. Het was een wereld waarvan de delen zich langzaam hadden samengevoegd, alsof het een sedimentatieproces was. Dat was het in feite ook. Iemand erodeerde uit Jimmy's vriendengroep, een ander bezonk erin. De delen van zijn kamer hadden zich op verschillende plaatsen van de wereld losgescheurd van hun natuurlijke habitat, om vervolgens samen deel te gaan uitmaken van Jimmy's wereld. Zelfs de straatlantaarns die hij dagelijks passeerden hadden een hele geschiedenis die voor een groot deel, maar niet volledig, met die van Jimmy samenliep.

Maar nu zouden de wegen van Jimmy, zijn vrienden, zijn kamer en de straatlantaarns scheiden. Hij zou in een wereld van andere straatlantaarns, met andere geschiedenissen terechtkomen. Het is een wereld waarin de straatlantaarns, de kamer en de vrienden eerder waren dan Jimmy. Het is een wereld die hij niet langzaam heeft gevormd, het is de wereld van anderen, waar hij ingesmeten wordt, als klein onderdeeltje van het geheel en niet als centrale punt waarrond de rest draait.

Een impulsief mens verkeert in een voortdurende toestand van naderend afscheid. Als er elke dag vanalles kan gebeuren ga je vaker stilstaan bij de objecten die vandaag toevallig deel uitmaken van je hoogst labiele wereld. De lucht is blauwer, de natuur mooier, de gesprekken interessanter en de liefde heviger. Er is geen tijd voor small talk. Vertel mij liever wat uw visie op het leven is, voor ik weg ben en het te laat is.

Of vertel het mij anders eens binnen zes maand, want dan ben ik al terug.

Verona

2007-08-29T08:35:00.000-07:00

De avond viel. Gelukkig gebeurde dat rustig aan en stond niemand eronder. Verona was gehuld in het rode licht van de ondergaande zon.
Romeo en Natascha hadden een mooi beeld van dit alles. Ze lagen in het zachte gras van een nabijgelegen heuvel. Natascha vlijde zich in Romeo’s armen. De perfectie van dat moment had haar doen schreeuwen als ze het niet met iemand anders had moeten delen. De wetten van de sociale omgang stonden boven alles en dus ook boven haar om perfectie schreeuwend instinct.

“Wat een prachtige zonsondergang”, zei ze, “het is alsof die rode gloed de komst van de duisternis aankondigt. Alsof de zon ons nog één moment van opperste schoonheid wil geven voor ze weer even verdwijnt.”
Romeo moest zich duidelijk inhouden. “Mm”, reageerde hij.
“Volgens mij is de avondzon rood om het gebrek eraan op andere momenten te compenseren”, ging Natascha dan maar verder. “De wereld kent een overvloed aan blauw en groen, zwart en wit, maar rood, nochtans de kleur van de liefde, is nergens te vinden. De avond is dus door de natuur gemaakt als het moment van de liefde. Het korte moment van de eerste kus. Je hebt tijd tot het laatste streepje zon achter de horizon is verdwenen en dan kondigt zich de nacht van de passie aan.”
Ze had jarenlang nagedacht over deze theorie en had eindelijk het perfecte moment gevonden om hem de buitenwereld in te sturen. Ze sloot haar ogen en bewoog haar lippen in de richting van de man van wie ze zielsveel hield.
Op dat moment barstte Romeo los: “De zon gaat onder, verwijdert zich van ons, waardoor de golflengte van de zonnestralen vergroot en de frequentie dus verkleint. Licht met een lagere frequentie is roder. Alsof een bol kokende lava bewust rood licht gaat uitzenden om zijn vertrek aan te kondigen of om te compenseren voor andere kleuren. Dat moet ongeveer het debielste idee zijn dat ik ooit gehoord heb.”
De zeepbel van de perfectie waarin Natascha zich bevond begon langzaam te lekken. De realiteit druppelde binnen als plakkerige olie in een zeehond. Ze wilde iets zeggen, iets doen, maar kon het niet. Het duurde niet lang of de zeepbel explodeerde en Natascha werd overspoeld met liters pure, onaangelengde realiteit. Ze barstte in tranen uit. Vervolgens vermande ze zich, wat niet altijd gemakkelijk is voor een vrouw, en ze zei: “Ja, en liefde is volledig te herleiden tot vurende neuronen in de hersenen zeker en dus compleet repliceerbaar en voorspelbaar. Ik weiger dat te geloven en ik vraag me af hoe jij de betekenis van het woord ‘romantiek’ kan kennen met zo’n wereldbeeld.”
“Romantiek is niet iets dat in die zonsondergang zit. Alsof hij romantisch zou zijn als er niemand naar keek… ”
Natascha wist dat ze deze strijd niet kon winnen. Het argumentenleger van de wetenschap werd dagelijks aangevuld met nieuwe soldaten terwijl een romantische ziel als haar moest steunen op een legertje van kleurrijk gekleede, drinkenden en neukende rebellen, een ongelijke strijd.
Ze besloot het deze keer niet zomaar voorbij te laten gaan en gooide in één keer haar volledige romantische ziel naar buiten, een ziel die volgens Romeo niet bestond, maar hij onderging wel haar woordenstroom.
Ze vertelde over de kracht van de liefde. Hoe het de belangrijkste kracht is op de wereld, met kop en schouders voorsprong op de zwaartekracht. Het is de liefde die lippen naar elkander toetrekt. Het is de liefde die de afstand overbrugd en aangezien een over een afstand werkende kracht arbeid levert, is de liefde ook onze grootste arbeidskracht. Daar zouden ze beter eens een vakbond voor oprichten. Ze vertelde hoe de liefde van de bloem voor de zon ze ook naar boven stuwt, alsof ze gelooft in een moment van versmelting op het einde van onze oneindige tijdslijn.
Toen ze aan het hoofdstuk over liefde en magnetisme begon, werd Romeo het beu. Hij trok de stad in op zoek naar plezier, liefde of seks. Hij passeerde een balkon en zag bovenaan een meisje staan.
“Hey vreemdeling, ik ben Julia”, zei ze. “Zullen we samen naar de roodverschuiving van de zonnestralen kijken?” In nog geen tien seconden was hij boven en hij slaagde erin haar te kussen nog voor het laatste streepje zon achter de horizon verdween.

Stef Bos - Het midden II

2007-06-27T08:12:00.001-07:00

Ik sta hier in het midden
De wereld om mij heen
De linkerkant is bloedeloos
De rechterkant van steen
Wat voor de ene liefde is
Is voor de ander haat
Alsof we zijn vergeten
Dat het midden nog bestaat

Er is geen kant te kiezen
Ze maken ons wat wijs
Ze praten over zwart en wit
Maar wijsheid is vaak grijs
De een sterft voor een god
Die de ander dood verklaard
Alsof we zijn vergeten
Dat het midden nog bestaat

En we sluiten onze poorten
Om te houden wat we hebben
We sluiten alles buiten
Alles wat ons nog kan redden
Wij zijn bang om te verliezen
Wat al lang verloren is
En we zien niet dat de weg
Naar buiten voor ons open ligt

De eenvoud gaat ten onder
In een zee van overvloed
De kudde zoekt een herder
En de wolven ruiken bloed
En de honger naar sensatie
Maakt een koning van een dwaas
Alsof we zijn vergeten
Dat het midden nog bestaat

We zoeken naar een richting
En we weten niet waarheen
Wij zijn te weinig samen
We zijn teveel alleen

Citaat

2007-06-12T08:36:00.001-07:00

"The fact that we live at the bottom of a deep gravity well, on the surface of a gas covered planet going around a nuclear fireball 90 million miles away and think this to be normal is obviously some indication of how skewed our perspective tends to be."
Douglas Adams

Humor op tv

2007-06-07T10:18:00.000-07:00

Humor op tv

Ik wil niet verbitterd klinken en dat is redelijk moeilijk gezien het vervolg van deze zin, maar waar gaat het naartoe met onze humor op tv.
En dan heb ik het zelfs nog niet over de verschillende vtm-gedrochten of over het 'naar temptation island kijken omdat het grappig is'. Ik vermoed dat het algemeen geweten is dat zulke programma's ons menselijk komisch talent geen eer aandoen en ik zal er hier dan ook verder niet op ingaan.

Ik wil het liever hebben over de humor op één en canvas. Als de openbare omroep al een opvoedende functie heeft, zie ik humor alleszins als een essentieel onderdeel daarvan. Het leert mensen relativeren. Het trekt foute opvattingen in het belachelijke zodat men beseft waar de fout zit.
Let op! Ik ben niet voor het censureren van debiele programma's. Ik ben eerder van mening dat men alles zou moeten zien. Iets dat ook meer en meer mogelijk wordt dankzij het internet. Ik vrees echter voor de mensen die elke dag van 's morgens tot 's avonds werken en elk vrij moment voor hun tv spenderen. Als ze dan al eens naar canvas zouden zappen, zou het goed zijn als ze daar ware kwaliteit te zien kregen en niet iets als 'de rechters'.

Wat er mij op doet denken:

Tip: hoe lach ik met racisme?

Hoe moet het niet?
Ik toon een paar stand-up comedians, liefst deze met een andere huidskleur, die zichzelf volledig prostitueren en met veel overgave de gemiddelde Turk nadoen in de zin van: "eei len len, egij een sigaretje voor mij". Dan smijt ik al die mannen in een reportage in koppen met een 'expert' erbij die nog eens benadrukt hoe onze verschillende culturen samengebracht worden door deze jongens. Ondertussen bevestig ik mooi alle vooroordelen die mensen al hadden en versterk ik de dualiteit.

Hoe moet het wel?
Het is de racist die moet geïmiteerd worden en dan liefst zo ver over the top dat echt zware racisten denken: "hmm, dat gaat wel een beetje te ver".
Ofwel moet je zo ver van de realiteit afwijken dat iedereen het genuanceerder dan dat zal bekijken. Bijvoorbeeld: een soort spel-zonder-grenzen-show waarin twee zwarten het tegen elkaar moeten opnemen. Er ligt een portefeuille op de grond tussen beiden. Degene die ze het langst kan laten liggen wint en krijgt een banaan die hij dan tevreden in een boom gaat opeten.
Hoe erger hoe liever...

Wie gechoqueerd is door het tweede en niet door het eerste snapt mijn punt niet. Het is de bedoeling mensen die discrimineren een spiegel voor te houden, niet de mensen die gediscrimineerd worden.

Ik ga er echter niet van uit dat alle humor educatief moet zijn. Toch is het een functie die door stand-up comedians vervuld kan en af en toe zou moeten worden. Hier heb je ten eerste heel héél erg slechte stand-up comedy. En als er dan al iemand iets zinnigs of iets echt grappigs vertelt, verliest dat al zijn waarde door de gigantische hype die er rond wordt gecreëerd. De mop wordt verteld, vervolgens 100 keer getoond, dan wordt de verteller in kwestie erbij gehaald die uitlegt hoe de mop juist tot stand kwam (in de zin van "iek zat gewoon op den buus en …") en als klap op de vuurpijl mag de verteller zelf zijn favoriete fragmentjes uit het Vlaamse archief laten zien plus 10 fragmenten van zijn grote held Raf Coppens.
Ze komen zoveel aan het woord dat elk woord dat ze uitspreken al zijn waarde verloren heeft.
En als er dan nog grappige mensen zouden tussenzitten…
Want in tegenstelling tot wat het debiele publiek van deze comedians laat uitschijnen, is er niets grappigs aan jezelf 10 minuten compleet belachelijk maken.

Hoe het wel moet kunnen we zien in Nederland. Mensen als Hans Teeuwen en Theo Maassen komen niet elke dag op tv. Hun shows worden uitgezonden en die zeggen meer dan genoeg. Wie genoeg zijn mond houdt zal zien dat er mensen luisteren wanneer hij die dan eens opendoet.
Eén van de shows van Theo Maassen werd vorig jaar uitgezonden op canvas. Ik kan het iedereen aanraden en er is ondertussen een nieuwe show die al lang uitgezonden had moeten worden in de plaats van comedy casino.

Tot hiertoe het afbrekende deel van deze tekst. Laten we wat constructiever zijn.

Wim Helsen vind ik, buiten het comedy casino milieu, heel grappig. Zijn show 'heden soup' heeft me echt geraakt. Nu zou hij zich gewoon 6 maanden moeten terugtrekken om dan weer te beginnen touren met een derde show.

Eén is ondertussen ook begonnen aan een herhaling van In de gloria. Naar mijn mening ongeveer de intelligentste humor ooit. Je moet zelf gewoon een doorsnee Vlaming zijn om te zien dat die sketches er knal op zitten. Onlangs werkte ik via randstad 3 dagen in een bloemenfabriek. Ik moest dozen in trucks laten. Op een bepaald moment had ik pauze en ik voelde me plots intens gelukkig omdat ik nog 2 repen van mijn leo overhad ipv één. Het hoogtepunt van mijn dag.

Ik heb nog steeds veel vertrouwen in woestijnvis, al is het ondertussen al even geleden dat er nog een mijlpaal in de Vlaamse tv-humor is uitgebracht. Ondertussen zijn er zeker veel buitenlandse dingen de moeite waard. Canvas toont met Monty Python, Fast Show, Black Books, Little Britain, The Leauge of Gentleman, Blackadder, … het beste van de Britse humor, maar er is meer dan dat. Niet alles wat van Amerika komt is volgestouwd met debiliteit. Family Guy, American Dad en South Park verdienen veel beter dan een plaatsje om 17u op kanaaltwee of TMF. Deze shows lachen met alles en iedereen. Vooral South Park zal steeds beiden kanten van elk probleem laten zien, uiteraard gekaderd in een mooi geheel van kakapipi, vloeken en harde seks, kwestie van de alle taboes te verdrijven. Ik heb het gevoel dat canvas zich niet wil associëren met tekenfilms en dat is spijtig.

Verder moet de stand-up comedy zeker niet verdwijnen, maar in de plaats van het grote aantal slechte moppen dat in Vlaanderen circuleert volledig uit te melken, kunnen we misschien ook meer buitenlands cabaret tonen. Ik vermeldde al Nederland met Hans Teeuwen en Theo Maassen, ook Youp van 't Hek en Brigitte Kaandorp zijn grappig. In Amerika is er zo veel te vinden dat er wel goede dingen moeten tussen zitten en oude shows van Woody Allen, Robin Williams of Rowan Atkinson mogen ook wel nog eens van onder het stof gehaald worden. Ik zou trouwens ook veel liever een oude show van Urbanus volledig zien in de plaats van allemaal kapotgeanalyseerde fragmentjes.

En ondertussen is het geduldig wachten op een nieuwe Buiten de Zone…

Pleidooi voor de wetenschap

2007-06-07T07:10:00.000-07:00

Pleidooi voor de wetenschap

Ik heb een nogal blind vertrouwen in de traditionele wetenschap. Juist zou ik dat niet noemen, aangezien de wetenschap vandaag per definitie niet meer traditioneel is. Ik doe dan ook mijn uiterste best om mijn intuïtief up to date te blijven. Maar waar ik het graag wil over hebben is pseudo-wetenschap, astrologie, religie, homeopathie, telepathie, waarzeggerij, zielsleer, …

Ik ben het voorbije jaar verschillende mensen tegengekomen die in één of meerdere van deze dingen geloven. Op zich niet echt vreemd, denkt u misschien, maar voor mij was het nogal een groeiproces. Ik ben opgegroeid in een humanistisch, sterk vrijzinnig milieu en heb nooit ervaren wat het is om in iets hogers, groters te geloven.

Tegenwoordig moet ik met mensen praten die 'hun' geloof op hetzelfde niveau zetten als 'mijn' wetenschap. "Het is een keuze die ieder voor zich moet maken en het ene is op geen enkele manier beter dan het andere".

Ik was natuurlijk gechoqueerd. Ware het niet dat er op een bepaalde manier waarheid in die zin zit. Laten we even aannemen dat de enige maatstaf van het leven geluk is. Als geloof in een godsdienst mij gelukkiger maakt dan geloof in de wetenschap, dan is er verder niets dat mij kan weerhouden voor het eerste te kiezen. Die maatstaf is trouwens ook iets waar je zelf voor kiest. Mijn absolute maatstaf is waarheid, maar waarom zou dat voor iedereen zo zijn.

Er ontstaat echter een groot probleem:

In deze wereld leven, bewegen, handelen wij op basis van onze persoonlijkheid. Die persoonlijkheid krijgt vorm dankzij onze overtuigingen. Als die overtuigingen deels gestoeld zijn op pakweg de astrologie, zullen er in mijn handelen en in mijn omgang met anderen ook elementen van de astrologie zitten. Als ik blind in de newtoniaanse mechanica geloof zal ik aannemen dat een basketbal terugkaatst door de wet van actie-reactie en niet doordat de bal bezield is.

Het lijkt mij wel belangrijk dat we handelen op basis van de juiste overtuigingen en niet alleen op basis van deze die ons gelukkig maken. Als het geloof in een godsdienst die mij dicteert om mezelf op te blazen me gelukkig maakt, ben ik niet goed bezig.

Een extreem geval, ok. Wie in de intimiteit van zijn eigen woonkamer gelooft dat de wereld uit chocolade bestaat (en niet in zijn tv gaat beginnen bijten) doet in feite niemand kwaad. Maar we kunnen wel zeggen dat hij ongelijk heeft, op basis van de wetenschap. Niemand zal ook betwijfelen dat deze man ongelijk heeft. Op net dezelfde manier gelooft iedereen blind in de wetenschap als het op elementaire geneeskunde aankomt.

Waarom dan zo'n vijandigheid tegenover het wetenschappelijke denken?

Een populair argument is dat de wetenschap alle magie uit het leven zou halen. Alles wat leuk, verrassend, mooi, origineel, … is verdwijnt als je er een verklaring achter gaat zoeken.

Ik geloof niet in een ziel. Ik denk dat de mens bestaat uit organisch materiaal en niet meer dan dat. Het bewustzijn komt tot stand door chemische en elektrische reacties in de hersenen. Een patroon van vurende neuronen zorgt ervoor dat ik nadenk over wat ik vandaag zal eten. Uit onderzoek is trouwens gebleken dat wanneer we een bepaalde handeling uitvoeren of iets denken, of iets zeggen, er steeds een bepaald stuk van de hersenen actief wordt (dit wil zeggen dat er daar meer vurende neuronen aanwezig zijn dan ergens anders). Als ik bijvoorbeeld naar iets kijk is de visuele schors, achteraan de hersenen, actief.

Wanneer ik verliefd word, komt dat door een samenspel van een groot aantal factoren: visuele stimuli, hormonen, herinneringen, huidige gemoedstoestand, … Al die dingen zijn te herleiden tot vurende neuronen: ja of neen, 1 of 0, net als bij een computer.

So What?

Zorgt het besef dat mijn verliefdheid pure chemie is er dan voor dat ik plots niet meer verliefd ben? Neen. Ik ben verliefd en ik heb de gevoelens die ik heb, ongeacht hoe die tot stand komen. Verliefdheid, creativiteit, originaliteit, impulsiviteit zijn juist de meest fantastische dingen aan de mens en ze zullen er nog steeds zijn als we doorhebben hoe ze in elkaar zitten.

Ik heb een drang om te weten hoe alles in elkaar zit en ik vind niet dat er dingen zijn waar je moet afblijven. Er is geen eindpunt waarop we alles zullen doorhebben. Er zullen altijd mysteries blijven bestaan om te willen ontrafelen.

Een voor de hand liggend punt misschien, maar dankzij wetenschap en de op wetenschap gestoelde technologie leven we langer, begrijpen hoe de wereld in elkaar zit, kunnen we bellen naar elkaar, kan een totaal onbekend persoon zijn mening aan iedereen vertellen. De voordelen zijn eindeloos.

We maken de wereld kapot, maar dankzij wetenschappers weten we op welke manier we dat doen, zodat we ons gedrag kunnen goedmaken.

Even wat concreter nu.

De astrologie stelt dat alle mensen die in een bepaalde maand geboren worden dezelfde algemene eigenschappen hebben. Een ram is bijvoorbeeld dominant. Ik vind dit een heel griezelige visie. Het houdt in dat ik altijd voorbestemd geweest ben dominant te worden omdat mijn ouders op een bepaald moment in juli op een bepaalde plaats besloten hebben om een kind te maken. Mijn opvoeding, of mijn vrije wil of mijn genen hebben daar niets mee te maken. Alleen de verbinding van een paar sterren die op het moment dat ik geboren werd aan de hemel stonden bepalen wie ik (in grote lijnen) ben. De concrete invulling mag ik – hoera!!! – zelf bepalen. Dan vraag ik me af of er al relaties zijn stukgelopen omdat weegschaal en boogschutter niet bij elkaar passen.

Je moet je ook eens afvragen wie de horoscopen schrijft in de krant. Is dat een soort orakel of gewoon een freelancer die elke dag in zijn onderlijveken achter de computer zit en kijkt of de maagd nog niet genoeg miserie gehad heeft deze week.

Je kan zelfs een complete beschrijving van jezelf krijgen tot op het exacte uur van je geboorte. Nog griezeliger. Het houdt in dat je voorbestemd bent die persoon te worden van bij dat bewuste uur. Je leven beteren is dan ook niet meer mogelijk.

En dan zou de wetenschap geen ruimte geven voor vrije wil en creativiteit?

Over homeopathie weet ik niet genoeg om het volledig af te breken. Wat ik meen ervan te verstaan is dat er een minieme fractie van de ziekte wordt genomen en dat die enorm aangelengd wordt tot er ongeveer allen maar water in zit. In feite zou een verklaring van de werking ervan gevonden kunnen worden, maar er bestaat geen enkel geloofwaardig onderzoek dat de werking bevestigt. Er is natuurlijk ook het placebo-effect, maar dat heeft niets met homeopathie te maken. Ik kan ook gewoon beginnen stellen dat smarties alles genezen en dan kan ik rijk worden. Bovendien zijn smarties lekkerder dan homeopathische snoepjes.

Alle mensen die in een bepaalde godsdienst geloven raad ik ten zeerste 'The God Delusion' van Richard Dawkins aan. Hij houdt, naar mijn mening, rekening met elk argument dat je ten voordele van godsdienst zou kunnen gebruiken.

Een daarvan is dat veel mensen troost zouden halen uit het feit dat er een God bestaat die hen graag ziet. Ze gaan naar de hemel na hun dood, als ze maar braaf zijn (of genoeg mensen vermoorden).

Zever!

Als je beseft dat er geen God zit te wachten daarboven kan je tenminste ten volle van je veel te tijdelijke leven hier genieten. Je staat alleen in de gigantische kosmos, dat wel, maar alle verantwoordelijkheid ligt bij jezelf en je hebt zelf je gehele leven onder controle, ipv het in teken te zetten van een geloof in iets dat in een boek staat. Een boek dat trouwens meerdere malen zichzelf tegenspreekt en door 88 mensen geschreven, vertaald, hertaald en herschreven werd.

Ik vind het ook spijtig dat God alleen zijn aanwezigheid wil laten blijken via persoonlijke ervaringen. Dat moet zo, want als we weten dat hij bestaat is het geen geloofsartikel meer en het is net via geloof dat je in hemel komt. Daar is over nagedacht. En het komt ook allemaal zo mooi uit. Ik vraag me vaak af hoe het er daar op die concilie waar het christendom zowat gevormd is, aan toe ging. De gebroeders Grimm zijn er niets bij.

De bedoeling is dat je gelooft zonder vragen te stellen en dat je gehoorzaamt aan die meneer daar die in de plaats van God mag spreken. Als God, via die meneer, zegt dat homo's vuil zijn dan zal jij homo's vuil vinden, onderdrukken en uitsluiten. Als je gedurende je leven niets gedaan hebt dat die meneer verboden heeft of wel maar er veel spijt van hebt (maar dan wel écht hé, want als je liegt ziet God dat) dan mag je naar de hemel alwaar je je eeuwig mag gaan vervelen.

Leef eens gewoon nu! We lossen dat hemel-helprobleem wel op als het zich stelt.

Blog Online

2007-06-06T08:01:00.000-07:00

Bij deze memorabele gebeurtenis hoort een eerste bericht. Een bericht dat overigens nooit had kunnen bestaan zonder het vooraf bestaan van deze blog.
Dit bericht zou dan ook haar oprechte dankbaarheid willen uiten tegenover de blog die haar bestaan mogelijk maakt.
De blog bestaat dan weer enkel bij gratie van de schrijver van dit bericht en die schrijver bestaat dankzij een andere reeks al dan niet toevallige gebeurtenissen; als we dan al even er van uit gaan dat er zoiets als toeval bestaat natuurlijk.