Leve de wereld!

Omdat mijn posts over het algemeen een eerder negatieve ondertoon hebben is hier vandaag voor jullie de enige echte wat-is-het-leven-mooi-post. Hoewel ik in mijn verhalen eerder het slechte naar voren breng, ben ik vanbinnen nog steeds diezelfde naïve optimist als 3 maanden geleden. Ik kan nog steeds door geluk overmand worden wanneer ik oprechte menselijke goedheid zie. Ik word ook dagelijks overvallen door een plotseling besef van de schoonheid van alledaagse dingen. Genregulatie bijvoorbeeld, toch iets heel alledaags voor het grootste deel van ons mensen. Wat een geniaal systeem is dat zeg. Dat houdt in dat cellen met hetzelfde DNA, genetisch gezien dus identitieke cellen, compleet verschillende dingen kunnen doen naargelang de omgeving waarin ze zich bevinden. Dat gebeurt via allerlei ingewikkelde chemische reacties, die zelf gehoorzamen aan de eenvoudige wetten van de chemie. Maar op grote schaal heb je dan een mens met zenuwcellen en hartcellen en spiercellen die leeft voor abstracte entiteiten als 'geluk', die zich slecht voelt wanneer hij een aflevering van prison break gemist heeft, die wel geeft om de wereld maar eerst een pita wil eten, die een mening heeft en het internet uitvindt om ze te verkondigen, …
En het feit dat alles wat we denken en voelen terug te brengen is to vurende neuronen, die helemaal niets voelen maar gewoon doen wat ze moeten doen. Komt er een signaal dan vuren ze, komt het niet, dan niet. Eenvoudig, zo'n binair bestaan. Maar wat ze niet weten is dat ze allemaal een beetje bijdragen tot het enorm complexe wezen dat de mens is.
En daarbij komt nog eens dat al die dingen geëvolueerd zijn uit hoopje plankton.
Fantastisch! Mooi! Leukleukleuk!
Nog iets mooi: mystieke ervaringen. Ervaringen van pure gelukzaligheid. Ik heb ze soms op de fiets wanneer ik naar muziek aan het luisteren ben en het liedje perfect past bij wat ik om me heen zie. De soundtrack van het leven. Alsof alles perfect in mekaar zit. Ook jullie kunnen delen in deze gelukzaligheid met 'Tom's fietsplaylist', vanaf vandaag voor iedereen beschikbaar:

Substitute - Absynthe Minded
Can't Stop - Red Hot Chili Peppers
Heartbeats - The Knife
Bagagedrager - Spinvis
Don't Mug Yourself - The Streets
The Great Beyond - R.E.M.
Soft Foot Shuffle - Magnus
Uhn Tiss Uhn Tiss Uhn Tiss - Bloodhound Gang
Don't Look Back in Anger - Oasis
feel good inc - gorillaz
Weak Become Heroes - The Streets
Carry one - Admiral Freebee
Hey Julie - Fountains of Wayne
Virtual Insanity - Jamiroquai
Einstein Brain - Admiral Freebee
Wespen op de appeltaart - Spinvis
Little By Little - Oasis
Ik Wil Alleen Maar Zwemmen - Spinvis
Horse With No Name - Neil Young
Zebra - John Butler Trio
Dry Your Eyes - The Streets
Everything for Free - K's Choice
Moddersmoel - De Mens
Why Does It Always Rain On Me - Travis
Zonder Verlangen - De Mens
N' Oubliez Jamais - Joe Cocker
De Fanfare Van Honger En Dorst - Jan De Wilde
Sultans Of Swing - Dire Straits
Killing in the Name - Rage Against the Machine
Bohemian Rhapsody - Queen
Whistles Of The Wind - Flogging Molly
Here Comes Your Man - Pixies
Once Around The Block - Badly Drawn Boy
Einde Van De Eeuw - De Mens
Porcelain - Moby
La Noyée - Yann Tiersen
No One Knows - Queens of the Stone Age
Friendly Ghost - Eels
Country House - Blur
Carelessly Dating - Novastar
Money For Nothing - Dire Straits
Canned Heat - Jamiroquai
Mexican Wine - Fountains of Wayne
Is dit nou later - Stef Bos
Morgen Komt Ze Thuis - Yevgueni
Summer In The City - Joe Cocker
Deeper Underground - Jamiroquai
Voor nu - Stef Bos
Jimmy (De Eenzame Fietser) - Boudewijn de Groot
kkk took my baby away - Ramones
Mediterranean Sea - Admiral Freebee
Allemaal Door Jou - Bart Peeters
Listen now - The Knife
I Like Birds - Eels
Paradise In Me - K's Choice
Summer's Here - Magnus
Estampida - ska-p
Peaches - The Presidents Of The United States Of America
Als Ze Lacht - Yevgueni
Stop Crying Your Heart Out - Oasis
Romeo And Juliet - Dire Straits
Addicted To Bass - Puretone
Highwayman - Johnny Cash
Fresh Feeling - Eels
Déménage Mondiale - AedO
Scar Tissue - Red Hot Chilli Peppers
French Movies - Magnus
You Can Leave Your Hat On - Joe Cocker
Ever Fallen in Love - Nouvelle Vague
Too Many Happy Faces - K's Choice
For Tomorrow - Blur
Indian summer - Ozark Henry
Punk of Yo - 't Hof van Commerce


Enige catch is dat je tijdens die mystieke ervaringen niet plots overtuigd mag worden van het bestaan van een God. Dat verpest het hele moment en relativeert vooral de prestatie van deze muzikanten.


Enfin de wereld is mooi net als het leven en de mensen. En alle lezers van deze post zijn fantastisch. Proficiat!

KOFFIE ES DRUHS!!!

Elke dinsdag- en woensdagochtend volg ik een les, tijdens de welke ik steeds meer inzicht krijg in de theorieën van de sociale psychologie. Helaas is het een les moleculaire biologie. De belangrijkste psychologische gebeurtenissen spelen zich dan ook voor de les en in de pauze af. Het begint met mijn aankomst. De les bestaat speciaal voor de mensen van het tweede jaar biotechnologie, een groep waar ik niet toe behoor. De enige persoon die ik ken is een andere erasmusstudent. Hij is tof, maar wanneer je een mopje maakt lacht hij eerst luid, waarna hij je laatste twee woorden mompelend herhaalt. Soms aan een snelheid van 7 keer per minuut (parallel aan de snelheid waarmee ik mopjes maak, hahaha). Dat kan dus tot irritatie leiden, maar er is geen alternatief, dus 'sta' ik bij hem. Soms voelt dat nogal zielig. Hij 'staat' daarboven bij enkele andere mensen. Het komt er dus op neer dat ik, de zieligste persoon, zwijgend bij de persoon sta die zwijgend bij andere personen staat. Des morgens kom ik toe en loop ik naar mijn groepje 'vrienden'. Het is er stil en ik kan niet tegen stiltes. Ik begin in mijn beste italiaans, dat nog ver onder het slechtste italiaans van een amerikaanse maffiosi met een spraakgebrek ligt, over het weer, over dat ik moe ben want ja, het is wel vroeg hé, en over koffie. Aaaah koffie, als die automaat er niet was geweest zouden plots alle gesprekken stilvallen. Omdat de link tussen koffie en het populairste gesprekonderwerp: moe zijn, nogal duidelijk is, voel ik me vaak genoodzaakt een bekertje koffie te drinken. Ik lust dat wel niet, maar hé, dat is dan weer voer voor een nieuw gesprek over de eet- en drinkgewoontes van mijn land. Die cafeïne in mijn lijf leidt wel tot een gigantisch placebo effect. Ik voel me het tweede deel van de les precies alsof ik speed gepakt heb, en ik vermoed dat de professor een beetje bang wordt van mijn griezelig wijd opengesperde ogen.

Na de les vlucht ik zo snel mogelijk weg. De andere erasmusstudent voert dan ongetwijfeld nog enkele interessante gesprekken over hoe de eerste trede van de trap van het auditorium iets hoger is dan de rest waardoor je valt wanneer je niet oplet. Wat is het toch met mensen die wetenschappen studeren dat hen zo oninteressant maakt. Bovendien is er ook niemand te vinden die werkelijk geïnteresseerd is in wat hij studeert. Wetenschap is een soort noodzakelijk kwaad dat niet vereenvoudigd mag worden door kritische studie, maar dat als een gigantische brok onsamenhangende brei in de kop gestampt moet worden. Het liefst ook via dezelfde zinsconstructies die de professor in de les gebruikte en die door iedereen letterlijk neergepend worden. Stel je voor dat je op het examen 'deeltje' zegt en dat het eigenlijk 'partikel' moest zijn...
Laat ik even nuanceren door te zeggen dat ik 4 mensen ontmoet heb in die les. Maar we weten allemaal dat een wetenschappelijke (!) studie bewezen heeft dat 98% van de ongenuanceerde indrukken compleet correct zijn.

Maar om nog even terug te komen op die sociale psychologie:
Door mijn beperkte taalkennis en het feit dat ik niet in die richting zit, bevind ik me daar in een positie die ik heel griezelig vind. Zeker als ik denk dat er mensen zo'n leven lijden (pun intended). Je zit voortdurend in je eigen hoofd. Je bent een eiland en de rest niet en je voelt ze kijken. Elke beweging die je maakt moet er één zijn die je bedoelde, alsof je compleet op je gemak bent en geen mensen nodig hebt om tegen te praten. Dan ga je even naar het toilet, en wanneer je terugkomt ga je naar een groep waar niemand je echt gemist heeft, je zoekt ergens een gat tussen twee mensen en gaat erachter staan in de hoop dat ze je aanwezigheid opmerken en een beetje opzij gaan. En dan maar wachten tot je iets van het gesprek verstaat, en hopen dat er ergens een stilte valt die lang genoeg duurt om er een mopje in te gooien. En dan de echo van je twee laatste woorden horen.

Gewoon en bizonder

Ergens thuiskomen is zalig. Een plaats waar je doorweekt van de regen binnenkomt, wetende dat je 5 minuten later glimlachend op die fietstocht zal terugkijken. Ik ben heel blij dat mijn kot hier zo'n plaats is. Vreemd toch hoe relatief een begrip als 'thuis' is. Je hebt enkel een basis, een Frank Bomans, nodig en de rest bouw je er gewoon rond. Het is gewoon een plaats waar je echt jezelf kan zijn. Gewoon en bizonder. Dát is thuis!
Met als Frank Bomans de drievuldigheid frigo-bed-laptop en errond wat posters tegen de muur gesmeten als personal touch is het al gebeurd. Archeologen die binnen 1000 jaar deze resten opgraven zullen denken dat dit de permanente verblijfplaats was van dé Tom Mahy. Hier begon het allemaal. De bescheiden maar opvallend polyvalente boekenverzameling en de vele gigabytes aan filmmateriaal waren duidelijke drijfveren die de creativiteit van Tom reeds op jonge leeftijd triggerden. We hebben dan ook goede redenen om te geloven dat zijn geniale geest reeds hier, in Bologna, de perfectie benaderde. Verschillende onderzoeken binnen de servers van het allereerste internetsysteem hebben bovendien uitgewezen dat Tom dan reeds over een openbaar forum beschikte waarmee hij honderden levens per dag veranderde. Van her en der kwamen mensen naar hun computers om te lezen hoe hij alledaagse dingen omtoverde in de spannendste, meest avontuurlijke en meest dolkomische verhalen die ons tot nog toe bekend zijn, en dat bovendien in het vloeiendste proza dat slechts af en toe een dt-fout bevatte.
Ik weet dat Tom reeds gestorven is en ik weet ook dat ik als journalist objectief behoor te zijn, maar voor één keer wil ik, op eigen risico, de regels van het vak overtreden en zeggen: Tom, bedankt!

Erover?
In volgende post plan ik mijn begrafenis. Spannend en avontuurlijk!

Hier zijn foto's van mijn kot.

Erasmusintermezzo: Sardinië

We zijn naar Sardinië geweest. Het was heel leuk. Er werd slecht weer en een woelige zee voorspeld. We namen de boot. We misten hem bijna. Dat wil zeggen dat we hem niet misten. We brachten de nacht door, poker spelend, in een fancy bar op de boot. Ik verloor. De woelige zee verdubbelde het effect van wat we dronken. We dronken veel. Het dubbele van veel is heel veel. Ik was een beetje ziek. Geslapen in een samenstelling van 4 zetels. We kwamen toe in Golfo Aranci. Ik zat op het dek, omsingeld door rotsen die uit het water staken. Ik luisterde naar Martha van Tom Waits en Ship song van Nick Cave. Wat ik zag en wat ik hoorde was één geheel. Mooi, hoe debiel het ook klinkt in een tekst als deze.
Vanuit dit stadje vertrokken er 3 treinen per dag. Statistisch gezien moesten we lang wachten. De statistiek liegt niet. We moesten lang wachten. We wandelden langs het strand. De hemel klaarde op en het werd warm. We zwommen in een impulsieve bui, en ook een beetje in de zee. We voelden ons de coolste personen uit de geschiedenis van de mensheid. Dat waren we ook een beetje. Alsof er voor ons ooit iemand in de zee had gezwommen eind oktober.
De trein kwam en wij namen hem. We stapten uit in het binnenland: Oschiri. Het dorpje was volledig verlaten. We vonden uiteindelijk water en stapten naar Lago di Coginas. 'Lago' is Italiaans. Het betekent 'meer'. Een beetje zoals 'lake' in het Engels. Of 'lac' in het Frans. We vonden een plekje vlakbij het meer, goed verborgen, en we installeerden ons tentenkamp. Er kwam een prachtige zonsondergang. We gingen vroeg slapen.
De volgende dag was heerlijk. Ik had de andere 3 leren wiezen. We hebben uren gekaart. Ik heb over de totale reis zwaar gewonnen. We wandelden een berg op. Een prachtig uitzicht over het meer. We lagen op een huisje boven op de berg op onze rug en lieten ons hoofd over de rand zakken. Het was alsof we vlogen. Echt vreemd, maar tegelijk ook fantastisch. En dat zonder bewustzijnsverruimende middelen.
We wandelden terug. We aten alles wat we nog hadden. We hadden nog sardines. We aten sardines in Sardinië. We maakten een kampvuur. We luisterden naar Bob Dylan en naar drum&bass. Op verschillende momenten.
We sliepen niet. We ruimden alles op in het donker en stapten terug naar het station. De eerste van de 3 treinen van de dag kwam niet. We dachten voor eeuwig vast te zitten in het Sardiniaanse binnenland. We sliepen op de grond in de kou. Na een uur kwam de trein. Blijkbaar was het winteruur ingetreden en wij waren dat in onze zomerse impulsiviteit helemaal vergeten.
We reisden naar de luchthaven. We speelden wies en waren lui. We vlogen naar Pisa. We aten geen pizza in Pisa. Ook geen eendenborstfilet. We namen treinen en arriveerden in Bologna. De reis was mooier dan we ooit hadden durven denken. Foto's hier.

Dames en heren, het is zover: culturele verschillen

• Heel verwarrend: de dopjes van spuitwater zijn hier blauw, en de dopjes van plat water zijn rood. Niet zo erg, zou je denken, ware het niet dat ik een afkeer heb van spuitwater. Een moment van onoplettendheid en het is van dat.

• 90% van mijn professoren zijn vrouw. Als professoren van filosofie en biologie representatief zijn voor de gehele professorbevolking en die bevolking op zijn beurt representatief is voor de totale bevolking wil dat zeggen dat er hier 90% vrouwen zijn. Which is wel nice.

• Communisme wordt hier nog als echt alternatief beschouwd.

• Veeeel lelijke graffiti, spijtig want het is echt een mooie stad.

• Er mag geen room bij je spaghetti carbonara, je zal droog eten of niet eten.

• Channel 9 van de Fast Show is geen parodie maar een exacte weergave van mediterrane tvprogramma's. De presentator, met veel te grote glimlach, schreeuwt wat woorden in de camera terwijl achter hem een of andere kerel in eekhoornpak staat spastisch te doen samen met twee schaars geklede vrouwen. Elk studiopubliek is hier ook dat van het swingpaleis.

• Geen appelmoes

• Diepvriespizza's zijn zotduur. Maar er zijn evenveel pizzakramen/winkels als frietkoten bij ons.

• Als ik om 18u kook zullen ze eerder denken dat ik laat lunch dan dat ik aan mijn avondmaal bezig ben.

• Er bestaat een werkwoord voor 'mopjes maken': scherzare. Je kan, met 'scherzo', in één woord zeggen: "eeei, ik ben maar aant lollen hé man". Op jaarbasis heel tijdbesparend.

• Men praat hier Italiaans en niet Nederlands, zoals iedereen.

• South Park is geen second grappig in het Italiaans. Het wordt gewoon vermoord. Wisten jullie trouwens dat jodenafleveringen van south park worden gecensureerd in Duitsland?

• Ontbijt=koffie.

• In het verkeer geldt het wiskundige principe: de kortste weg tussen twee punten is een lijn. Verkeersborden, -lichten en -regels zijn slechts richtlijnen. Bovendien heerst er een soort onzichtbare hand over het verkeer. Als iedereen gewoon aan zichzelf denkt en agressief de wet van de sterkste, de smalste of de meest felxibele toepast komt elkeen uiteindelijk wel op zijn eindbestemming terecht.

• Hoewel ik nog geen echte gelovige italianen ben tegengekomen slaagt men er wel in een uur lang over Darwin, creationisme en hun eventuele compatibiliteit te praten in de les.

• Minder malaria dan verwacht, wel al eens aids opgelopen, maar het was maar een beetje.

• Voor databases maakt de universiteit vooral gebruik van MS-DOS, oerdegelijk!

• Minder debiele blogs.

Foto's

Klik hier

Stream of Consciousness

"Check mij hier lopen, in Bologna en al, een italiaanse stad en ik ben helemaal geen Italiaan, maar ik ken hier gewoon mijn weg en ik volg hier les en ik heb een studentenkaart. Al die mensen hier denken dat ik Italiaans ben en ik ben hier nog maar een maand. Ah, dat meisje kijkt naar mij, haja want ik heb een hoed en dan zie ik er uit alsof ik iets te vertellen heb. Wie anders dan een ongelooflijk interessant persoon zou ooit op het idee komen om een hoed te kopen. Hé daar, mensen die ik ken. Ik ken hier mensen en die kom ik dan toevallig op straat tegen. En dan zeg ik 'ciao, come stai?' en dan zeggen zij 'bene' zoals dat van ons verwacht wordt. De meesten van ons weten zelfs nog niet hoe we moeten zeggen dat het slecht gaat, maar dat doet er niet toe want het gaat nooit slecht, en voor omstaanders zijn wij gewoon een groepje Italianen die een oppervlakkig gesprek voeren over dat zalige feestje gisteren, dat was nogal eens wat hé. Ja, maar gij waart zat ze. Gij toch ook? Ja enorm, volgende week weer hé? Natuurlijk!

Zeker erop letten dat ik 'ci vediamo' zeg wanneer we afscheid nemen en vervolgens verder door de stad, mijn stad. Hé daar, mijn fiets, hier gekocht, hier kapot gevonden, hier hersteld. Ik zet mijn muziek op en scheur door de straten. Kijk naar mij, ik ben Italiaans want ik rijd door 5 rode lichten en denk alleen maar aan mijzelf in het verkeer, maar stiekem ben ik wel naar spinvis aan het luisteren. Ik rijd naar de supermarkt waar mensen een hele uitleg tegen mij doen en ik doe alsof ik dat allemaal begrijp. Mmmm ketchup, voor bij de macaroni, zo mag het niet, maar ik doe het toch want dat is lekker. Mijn kamer, hier ziet niemand dat ik stiekem soms een eenzame erasmusstudent ben die thuis al veel vrienden heeft en niet altijd zin heeft om nieuwe te zoeken. Maar het is al weer acht uur, nog even wachten om eten te maken, anders doe ik het niet zoals dat hier hoort. Dan de deur uit op zoek naar nieuwe avonturen, of ik nu wil of niet, dat moet want het is de tijd van je leven en owee als enkele seconden van de tijd van je leven gespendeerd worden aan slapen of series kijken of nuchter zijn.

Maar kijk, ik ga uit en ben zat en iedereen is de max en begrijpt mij want in feite weet ik heel goed dat iedereen stilletjes in zijn hoofd hetzelfde denkt en voelt. Ik zou nog eens een ode aan de alcohol moeten schrijven, al hou ik al minder van haar dan twee weken geleden.

En mijn blog is al een tijdje niet geupdate, ik moet iets schrijven want anders geloof ik langzaam dat ik niet meer kan schrijven en dat is een probleem want dan gaat mijn zelfvertrouwen naar beneden en dan kan ik geen duizend meisjes meer binnendoen zoals ik dat al een maand aan een stuk aan het doen ben. Haha een mopje, ik ben wel grappig soms. Waarom gelooft niemand dat toch, ik leg ze het nochtans met handen en voeten uit. Misschien moeten ze wel allemaal eens nederlands leren, serieus, pas u eens aan ofzo.

Het probleem van een stream of consciousness is natuurlijk dat hij nooit echt eindigt …"