En dan nog even gewoon het grappigste ooit van alles:
En nog iets uit The Office, niet voor gevoelige kijkers:
zondag 7 december 2008
I wish to report a burglary
Vanaf nu kan u hier, als enige plaats op het internet, ook filmpjes bekijken. Op die manier kan ik me associëren met dingen die andere mensen gemaakt hebben, en dat bespaart me toch wat tijd.
Van wal steken we met een Monty Pyhton sketch uit die goede oude tijd. Simpel doch hilarisch:
Van wal steken we met een Monty Pyhton sketch uit die goede oude tijd. Simpel doch hilarisch:
donderdag 20 november 2008
Vicky Cristina Barcelona
Gisteren ging ik als ware intellectueel naar de sphinx, jawel een cinémacomplex waar ik moet betalen, om de nieuwe Woody Allen film te gaan bekijken. Mijn kritische geest had ik blijkbaar, samen met mijn Kinepolis-trouw buiten laten liggen. Ik vond de film fantastisch en ik kreeg meteen al het gevoel van jaloezie dat ik bij elke Allen-film krijg.
Het verhaal gaat over de liefde en schuwt daarin geen clichés. Van in het begin krijgen we zonder bullshit van de verteller te horen wat de visie van beide meisjes op de liefde is. Vicky is nuchter en denkt na over alles wat ze onderneemt. Ze is verloofd en kijkt uit naar haar volledig uitgestipelde leven in de armen van steeds diezelfde succesvolle doch soms saaie man. Die man is een nogal zwart-witte figuur die ongeveer in elke Woody Allen-film terugkeert. Het is iemand die zich onderwerpt aan het maatschappelijke mechanisme en steeds doet wat er van hem verwacht wordt. Hij wordt rijker en rijker en koopt meer en meer zekerheid, tot het laatste restje verrassing volledig uit het leven geperst is.
Cristina is -o verrassing- helemaal het tegenovergestelde. Ze leeft van moment tot moment en van relatie tot relatie op zoek naar iets ideaals dat ze niet kan beschrijven. "Ze weet enkel wat ze niet wil", is de mooiste manier waarop het uitgedrukt wordt.
De meisjes ontmoeten Juan Antonio, in het begin een nogal stereotype spaanse player die het blijkbaar voor mekaar heeft. Hij lijkt geschoold te zijn in het leven en is uiteraard een impulsieve kunstenaar. Met voor de hand liggende uitspraken als "het leven is kort, je moet elke kans grijpen" en "je mag niet elke situatie kapotanalyseren tot alle charme eruit geperst is" slaagt hij erin de meisjes te overtuigen een weekend met hem in Oviedo door te brengen. Dat zorgt ervoor dat het verhaal, dat zich reeds in vierde versnelling bevond, nu naar vijfde schakelt.
Maar de figuren blijven natuurlijk niet zo zwart-wit. Iedereen krijgt een diepere dimensie en het einde is helemaal niet zo voorspelbaar en rooskleurig als je na het bovenstaande zou verwachten. Een zotte ex-vrouw die ongeveer in het midden van de film het verhaal ingegooid wordt is deels verantwoordelijk voor die complicaties. Voor de rest is de grootste verantwoordelijke gewoon de realiteit. Juan Antonio is nu eenmaal niet iemand die weet hoe de wereld in elkaar zit en hoe je geluk creëert, de man van Vicky is nu eenmaal niet iemand die het compleet verkeerde pad bewandelt. Het echte leven is nooit zo simpel als de strijd van de rebellen tegen the dark side.
Het is die grijsheid die ervoor zorgt dat we, nog maar eens, geen antwoorden krijgen op de vragen die ons 's nachts, alleen in bed het meest bezig houden, naast "kan ik nog in slaap vallen voor ik écht dringend naar de wc zal moeten?" natuurlijk.
Het verhaal gaat over de liefde en schuwt daarin geen clichés. Van in het begin krijgen we zonder bullshit van de verteller te horen wat de visie van beide meisjes op de liefde is. Vicky is nuchter en denkt na over alles wat ze onderneemt. Ze is verloofd en kijkt uit naar haar volledig uitgestipelde leven in de armen van steeds diezelfde succesvolle doch soms saaie man. Die man is een nogal zwart-witte figuur die ongeveer in elke Woody Allen-film terugkeert. Het is iemand die zich onderwerpt aan het maatschappelijke mechanisme en steeds doet wat er van hem verwacht wordt. Hij wordt rijker en rijker en koopt meer en meer zekerheid, tot het laatste restje verrassing volledig uit het leven geperst is.
Cristina is -o verrassing- helemaal het tegenovergestelde. Ze leeft van moment tot moment en van relatie tot relatie op zoek naar iets ideaals dat ze niet kan beschrijven. "Ze weet enkel wat ze niet wil", is de mooiste manier waarop het uitgedrukt wordt.
De meisjes ontmoeten Juan Antonio, in het begin een nogal stereotype spaanse player die het blijkbaar voor mekaar heeft. Hij lijkt geschoold te zijn in het leven en is uiteraard een impulsieve kunstenaar. Met voor de hand liggende uitspraken als "het leven is kort, je moet elke kans grijpen" en "je mag niet elke situatie kapotanalyseren tot alle charme eruit geperst is" slaagt hij erin de meisjes te overtuigen een weekend met hem in Oviedo door te brengen. Dat zorgt ervoor dat het verhaal, dat zich reeds in vierde versnelling bevond, nu naar vijfde schakelt.
Maar de figuren blijven natuurlijk niet zo zwart-wit. Iedereen krijgt een diepere dimensie en het einde is helemaal niet zo voorspelbaar en rooskleurig als je na het bovenstaande zou verwachten. Een zotte ex-vrouw die ongeveer in het midden van de film het verhaal ingegooid wordt is deels verantwoordelijk voor die complicaties. Voor de rest is de grootste verantwoordelijke gewoon de realiteit. Juan Antonio is nu eenmaal niet iemand die weet hoe de wereld in elkaar zit en hoe je geluk creëert, de man van Vicky is nu eenmaal niet iemand die het compleet verkeerde pad bewandelt. Het echte leven is nooit zo simpel als de strijd van de rebellen tegen the dark side.
Het is die grijsheid die ervoor zorgt dat we, nog maar eens, geen antwoorden krijgen op de vragen die ons 's nachts, alleen in bed het meest bezig houden, naast "kan ik nog in slaap vallen voor ik écht dringend naar de wc zal moeten?" natuurlijk.
woensdag 29 oktober 2008
De fundamentele waarheid over het universum
Hd gb kj zb esc kjbzeckjbzejc heoc h z eohc oz ehc hz eoc hze hhzechzihhc chzeochze cozh coz ch ze czc zochc h czo.
Cbuizuiczcuizic uich zczcoizcjichhz czhc zczhozhhoamahmq nhmcdqc zc hdsc cd cchhdshcvhjS.
Pas over 200 jaar zal men mij begrijpen.
Cbuizuiczcuizic uich zczcoizcjichhz czhc zczhozhhoamahmq nhmcdqc zc hdsc cd cchhdshcvhjS.
Pas over 200 jaar zal men mij begrijpen.
dinsdag 28 oktober 2008
Die goede oude identiteitscrisis
Aah heerlijk. Nog eens goed panikeren over levensbepalende keuzes. In de illusie verkeren dat er een juist pad is, dat mijn problemen van kosmisch belang zijn en dat iemand er een moer om geeft. Uiteraard is dat geheel vergezeld van een alles verwoestende twijfel. Een twijfel die zelfs voor Descartes te ver zou gaan. Wat moet ik doen? Op basis waarvan moet ik besluiten wat ik moet doen? Doet het er iets toe wat ik doe? Wie ben ik om de pretentie te hebben iets te doen? Is het niet beter niets te doen? Hoe heette alweer dat programma met Mark Uyterhoeven en Rob Vanoudenhoven in dat huis?
Vragen die je opeten, je consumeren, tot je alles, de wereld, jezelf zo kapotgerelativeerd hebt dat beslissen onbelangrijk lijkt.
Dan vraag ik me toch af wat het evolutionaire nut is van zo'n identiteitscrisis. Zijn mensen die zoiets doorstaan beter in staat zichzelf in te schatten, zodat ze betere keuzes maken die dan leiden tot een verhoogde fitness? Jef twijfelt of hij jager of visser wil worden. Hij kiest na lang beraad voor visser omdat hij daarvoor meer talent heeft. Hij wordt de beste visser van de stam en bezwangert bijgevolg elke vrouw met een klein, aan zichzelf twijfelend vissertje. Zo kabbelt het evolutionaire beekje verder tot we in een wereld terechtkomen waar niemand zijn eigen identiteit nog kent. Wat dan weer leidde tot uitvindingen als de identiteitskaart, maar dat is voer voor een ander verhaal.
Of is dat hele evolutionaire verhaal bullshit en is dit verschijnsel slechts een gevolg van de moderniteit. Dat lijkt mij plausibeler. Toen keuzes zich nog beperkten tot wegvluchten van de hongerige leeuw of niet zal permanente twijfel toch eerder een obstakel geweest zijn. Vandaag zijn keuzes van een heel andere aard. Nu kunnen we in alle rust en kalmte de schaamhaarshampoo naar keuze selecteren uit een afdeling van 2m bij 2m. Twijfel is positief, ze geeft me tijd om rekening te houden met de specifieke kwaliteiten van de specifieke schaamhaarshampoo's en op die manier vind ik het product dat het best bij mijn persoonlijkheid past. De volgende dag kan ik met nieuwe moed en gewassen schaamharen de wereld intrekken.
Maar die twijfel, die ongetwijfeld het gevolg is van steeds meer keuzemogelijkheden, heeft tot gevolg dat mensen ook aan zichzelf gaan twijfelen. Daaruit ontstaat dan weer het recordaantal depressies waar we vandaag mee te kampen hebben.
Depressie is het gevolg van te veel keuze, om het met een oneliner te zeggen. Het veroorzaakt bij mij een romantisch verlangen naar vroegere tijden toen alles minder ingewikkeld was en toen ik nog gewoon jager of visser wilde worden.
Maar welke van de twee?
Vragen die je opeten, je consumeren, tot je alles, de wereld, jezelf zo kapotgerelativeerd hebt dat beslissen onbelangrijk lijkt.
Dan vraag ik me toch af wat het evolutionaire nut is van zo'n identiteitscrisis. Zijn mensen die zoiets doorstaan beter in staat zichzelf in te schatten, zodat ze betere keuzes maken die dan leiden tot een verhoogde fitness? Jef twijfelt of hij jager of visser wil worden. Hij kiest na lang beraad voor visser omdat hij daarvoor meer talent heeft. Hij wordt de beste visser van de stam en bezwangert bijgevolg elke vrouw met een klein, aan zichzelf twijfelend vissertje. Zo kabbelt het evolutionaire beekje verder tot we in een wereld terechtkomen waar niemand zijn eigen identiteit nog kent. Wat dan weer leidde tot uitvindingen als de identiteitskaart, maar dat is voer voor een ander verhaal.
Of is dat hele evolutionaire verhaal bullshit en is dit verschijnsel slechts een gevolg van de moderniteit. Dat lijkt mij plausibeler. Toen keuzes zich nog beperkten tot wegvluchten van de hongerige leeuw of niet zal permanente twijfel toch eerder een obstakel geweest zijn. Vandaag zijn keuzes van een heel andere aard. Nu kunnen we in alle rust en kalmte de schaamhaarshampoo naar keuze selecteren uit een afdeling van 2m bij 2m. Twijfel is positief, ze geeft me tijd om rekening te houden met de specifieke kwaliteiten van de specifieke schaamhaarshampoo's en op die manier vind ik het product dat het best bij mijn persoonlijkheid past. De volgende dag kan ik met nieuwe moed en gewassen schaamharen de wereld intrekken.
Maar die twijfel, die ongetwijfeld het gevolg is van steeds meer keuzemogelijkheden, heeft tot gevolg dat mensen ook aan zichzelf gaan twijfelen. Daaruit ontstaat dan weer het recordaantal depressies waar we vandaag mee te kampen hebben.
Depressie is het gevolg van te veel keuze, om het met een oneliner te zeggen. Het veroorzaakt bij mij een romantisch verlangen naar vroegere tijden toen alles minder ingewikkeld was en toen ik nog gewoon jager of visser wilde worden.
Maar welke van de twee?
dinsdag 7 oktober 2008
Kort.
Eén paragraaf uit het boek 'De vergissing van Descartes' van Antonio R. Damasio, de laatste van hoofdstuk 7:
"Ten slotte moeten we beseffen dat het feit dat we emoties en gevoelens als concrete cognitieve en neurale grootheden zien, niets afdoet aan hun schoonheid of gruwelijkheid, of aan hun status in de poëzie of muziek. Als we begrijpen hoe we zien of horen, doen we niets af aan wat we zien of horen, aan wat op een schilderij is afgebeeld of in een dramatische zin is verwoord. Inzicht in de biologische mechanismen achter emoties en gevoelens is alleszins verenigbaar met een romantische opvatting van de waarde die ze voor menselijke wezens hebben."
Damasio, 't ís zo!
"Ten slotte moeten we beseffen dat het feit dat we emoties en gevoelens als concrete cognitieve en neurale grootheden zien, niets afdoet aan hun schoonheid of gruwelijkheid, of aan hun status in de poëzie of muziek. Als we begrijpen hoe we zien of horen, doen we niets af aan wat we zien of horen, aan wat op een schilderij is afgebeeld of in een dramatische zin is verwoord. Inzicht in de biologische mechanismen achter emoties en gevoelens is alleszins verenigbaar met een romantische opvatting van de waarde die ze voor menselijke wezens hebben."
Damasio, 't ís zo!
zondag 21 september 2008
Leve de fysica!
Hij leunde achterover op zijn stoel. Dit kon niet waar zijn, er moest een fout inzitten. Langzaam en geconcentreerd las hij zijn aantekeningen over. Voor de zekerheid verdiepte hij zich nogmaals in de werken van Newton en andere fysici en wiskundigen. Het klopte! Hij was op een goudmijn gestoten!
Na even twijfelen drukte hij op een knopje van de telefoon en sprak: "Elisa, kan je ervoor zorgen dat alle arbeiders binnen 10 minuten aanwezig zijn in de vergaderzaal. Dankjewel."
"Ok, meneer Frost", zei Elisa met haar schril stemmetje.
Hij stapte naar de spiegel, zorgde dat zijn das goed zat, oefende even zijn strenge doch rechtervaardige blik, en stapte de kamer uit richting vergaderzaal.
Tien minuten later had zich een menigte van simpele zielen voor hem verzameld. Hij hefte zijn linkerhand omhoog en onmiddellijk maakte het plebeïsch geroezemoes plaats voor een intense stilte. Hij schraapte zijn keel.
"Beste medewerkers, vandaag is een speciale dag die ik graag wil beginnen met een introductie in de wereld van de fysica.
Zoals u waarschijnlijk is medegedeeld in de middelbare school bestaat de fysica uit formules. Dat zijn regels die een bepaalde grootheid uitdrukken aan de hand van andere grootheden. De grootheid die ik vandaag met jullie zou willen bespreken is Arbeid, u allen wel bekend. Ze wordt uitgedrukt in Joule. Iemand die een arbeid van 10 joule uitvoert op een dag is dus verdienstelijker dan zijn collega die slechts 5 joule uitvoerde. De officiële formule die de grootheid Arbeid definieert is: A=F.s.cos(i)."
Hij schreef tegelijk de formule in het groot op het bord dat het grootste deel van de achterwand van de zaal innam.
"A is de arbeid, F de kracht die wordt uitgevoerd, s de verplaatsing waarover die kracht wordt uitgevoerd en i de hoek tussen de richting van de kracht en de richting van de verplaatsing. Je kan je met deze termen en deze formule wel een beeld vormen van wat arbeid in fysische termen is. Hoe meer kracht je uitoefent, hoe groter je arbeid, hoe langer de weg die je aflegt, hoe groter je arbeid, maar wat met die hoek. Wel, " en in zijn grijns was reeds te lezen hoe fantastisch hij zichzelf vond, "wel, de cosinus van een hoek valt af te lezen van de goniometrische cirkel." Hij tekende zo'n gedrocht op het bord. "Zoals u kan zien is de cosinus van 0° gelijk aan 1 en die van 90° gelijk aan 0. Een kracht die loodrecht staat op de verplaatsing zorgt dus voor een cosinus en dus ook een arbeid die steeds gelijk is aan 0 joule. Al loopt u de hele dag die kracht uit te voeren en al staat u nooit stil, uw arbeid blijft nul.
Laat ik het voorbeeld nemen van de mannen van afdeling E. Jullie job bestaat, simpel uitgedrukt, in het verplaatsen van dozen van een bepaald niveau op rek 1 naar datzelfde niveau op rek 2. De kracht die u daarbij uitoefent met uw handen is verticaal, ze vertrekt onderaan de doos en is naar het plafond gericht. Uw verplaatsing is horizontaal, aangezien er geen enkel niveauverschil is. Wie de doos lager of hoger tilt verspilt kostbare tijd en is dus niet geschikt voor deze job. Horizontaal en verticaal staan naar mijn weten in dit universum nog steeds loodrecht op elkaar. De arbeid die jullie uitvoeren is bijgevolg nul.
De mannen van afdeling C moeten occasioneel dozen verplaatsen over verschillende niveaus. De arbeid die zij uitvoeren is enkel te vinden in de noodzakelijke op- en neerwaartse beweging van de dozen, die, zoals ik al zei, slecht occasioneel plaatsvinden.
Wie gevolgd heeft zal begrijpen dat ik zo'n schrijnend tekort aan arbeid, in een fabriek notabene, niet ongestraft kan laten. Karl Marx zelf, de man die jullie zo opvallend vereren, maakte arbeid de hoeksteen van zijn theorie. Ikzelf ben van het principe dat een man betaald moet worden naargelang de arbeid die hij uitvoert.
Vanaf morgen zal er dan ook een drastische verandering komen in fabrieksuitgaven. Een herverdeling, zo u wil, van het geld ten voordele van de verdienstelijken. Afdeling E wordt helaas de grote verliezer, met een loon van 0€, andere afdelingen zullen een loonsvermindering ondergaan, equivalent aan de hoeveelheid kracht en verplaatsing uitgevoerd wordt zonder dat er sprake is van arbeid.
Ikzelf beantwoord de hele dag telefoons, ik typ dingen in, ik surf op het net en ik drink koffie. Allemaal complexe combinaties van krachten en verplaatsing, met voortdurend veranderende hoeken tussen de twee. Het is dan ook maar eerlijk dat ik vanaf morgen een verdubbeling van mijn loon zal ontvangen.
Dat was het, beste medewerkers, back to the job! Ik hoop jullie vandaag allen iets bijgebracht te hebben over de magische wereld waarin we leven en de opmerkelijke waarheden die de fysica ons kan verschaffen. Bedankt voor uw aandacht!"
Hij maakte een diepe buiging en rende de zaal uit.
Na even twijfelen drukte hij op een knopje van de telefoon en sprak: "Elisa, kan je ervoor zorgen dat alle arbeiders binnen 10 minuten aanwezig zijn in de vergaderzaal. Dankjewel."
"Ok, meneer Frost", zei Elisa met haar schril stemmetje.
Hij stapte naar de spiegel, zorgde dat zijn das goed zat, oefende even zijn strenge doch rechtervaardige blik, en stapte de kamer uit richting vergaderzaal.
Tien minuten later had zich een menigte van simpele zielen voor hem verzameld. Hij hefte zijn linkerhand omhoog en onmiddellijk maakte het plebeïsch geroezemoes plaats voor een intense stilte. Hij schraapte zijn keel.
"Beste medewerkers, vandaag is een speciale dag die ik graag wil beginnen met een introductie in de wereld van de fysica.
Zoals u waarschijnlijk is medegedeeld in de middelbare school bestaat de fysica uit formules. Dat zijn regels die een bepaalde grootheid uitdrukken aan de hand van andere grootheden. De grootheid die ik vandaag met jullie zou willen bespreken is Arbeid, u allen wel bekend. Ze wordt uitgedrukt in Joule. Iemand die een arbeid van 10 joule uitvoert op een dag is dus verdienstelijker dan zijn collega die slechts 5 joule uitvoerde. De officiële formule die de grootheid Arbeid definieert is: A=F.s.cos(i)."
Hij schreef tegelijk de formule in het groot op het bord dat het grootste deel van de achterwand van de zaal innam.
"A is de arbeid, F de kracht die wordt uitgevoerd, s de verplaatsing waarover die kracht wordt uitgevoerd en i de hoek tussen de richting van de kracht en de richting van de verplaatsing. Je kan je met deze termen en deze formule wel een beeld vormen van wat arbeid in fysische termen is. Hoe meer kracht je uitoefent, hoe groter je arbeid, hoe langer de weg die je aflegt, hoe groter je arbeid, maar wat met die hoek. Wel, " en in zijn grijns was reeds te lezen hoe fantastisch hij zichzelf vond, "wel, de cosinus van een hoek valt af te lezen van de goniometrische cirkel." Hij tekende zo'n gedrocht op het bord. "Zoals u kan zien is de cosinus van 0° gelijk aan 1 en die van 90° gelijk aan 0. Een kracht die loodrecht staat op de verplaatsing zorgt dus voor een cosinus en dus ook een arbeid die steeds gelijk is aan 0 joule. Al loopt u de hele dag die kracht uit te voeren en al staat u nooit stil, uw arbeid blijft nul.
Laat ik het voorbeeld nemen van de mannen van afdeling E. Jullie job bestaat, simpel uitgedrukt, in het verplaatsen van dozen van een bepaald niveau op rek 1 naar datzelfde niveau op rek 2. De kracht die u daarbij uitoefent met uw handen is verticaal, ze vertrekt onderaan de doos en is naar het plafond gericht. Uw verplaatsing is horizontaal, aangezien er geen enkel niveauverschil is. Wie de doos lager of hoger tilt verspilt kostbare tijd en is dus niet geschikt voor deze job. Horizontaal en verticaal staan naar mijn weten in dit universum nog steeds loodrecht op elkaar. De arbeid die jullie uitvoeren is bijgevolg nul.
De mannen van afdeling C moeten occasioneel dozen verplaatsen over verschillende niveaus. De arbeid die zij uitvoeren is enkel te vinden in de noodzakelijke op- en neerwaartse beweging van de dozen, die, zoals ik al zei, slecht occasioneel plaatsvinden.
Wie gevolgd heeft zal begrijpen dat ik zo'n schrijnend tekort aan arbeid, in een fabriek notabene, niet ongestraft kan laten. Karl Marx zelf, de man die jullie zo opvallend vereren, maakte arbeid de hoeksteen van zijn theorie. Ikzelf ben van het principe dat een man betaald moet worden naargelang de arbeid die hij uitvoert.
Vanaf morgen zal er dan ook een drastische verandering komen in fabrieksuitgaven. Een herverdeling, zo u wil, van het geld ten voordele van de verdienstelijken. Afdeling E wordt helaas de grote verliezer, met een loon van 0€, andere afdelingen zullen een loonsvermindering ondergaan, equivalent aan de hoeveelheid kracht en verplaatsing uitgevoerd wordt zonder dat er sprake is van arbeid.
Ikzelf beantwoord de hele dag telefoons, ik typ dingen in, ik surf op het net en ik drink koffie. Allemaal complexe combinaties van krachten en verplaatsing, met voortdurend veranderende hoeken tussen de twee. Het is dan ook maar eerlijk dat ik vanaf morgen een verdubbeling van mijn loon zal ontvangen.
Dat was het, beste medewerkers, back to the job! Ik hoop jullie vandaag allen iets bijgebracht te hebben over de magische wereld waarin we leven en de opmerkelijke waarheden die de fysica ons kan verschaffen. Bedankt voor uw aandacht!"
Hij maakte een diepe buiging en rende de zaal uit.
Abonneren op:
Posts (Atom)
