Erasmusintermezzo: Sardinië

We zijn naar Sardinië geweest. Het was heel leuk. Er werd slecht weer en een woelige zee voorspeld. We namen de boot. We misten hem bijna. Dat wil zeggen dat we hem niet misten. We brachten de nacht door, poker spelend, in een fancy bar op de boot. Ik verloor. De woelige zee verdubbelde het effect van wat we dronken. We dronken veel. Het dubbele van veel is heel veel. Ik was een beetje ziek. Geslapen in een samenstelling van 4 zetels. We kwamen toe in Golfo Aranci. Ik zat op het dek, omsingeld door rotsen die uit het water staken. Ik luisterde naar Martha van Tom Waits en Ship song van Nick Cave. Wat ik zag en wat ik hoorde was één geheel. Mooi, hoe debiel het ook klinkt in een tekst als deze.
Vanuit dit stadje vertrokken er 3 treinen per dag. Statistisch gezien moesten we lang wachten. De statistiek liegt niet. We moesten lang wachten. We wandelden langs het strand. De hemel klaarde op en het werd warm. We zwommen in een impulsieve bui, en ook een beetje in de zee. We voelden ons de coolste personen uit de geschiedenis van de mensheid. Dat waren we ook een beetje. Alsof er voor ons ooit iemand in de zee had gezwommen eind oktober.
De trein kwam en wij namen hem. We stapten uit in het binnenland: Oschiri. Het dorpje was volledig verlaten. We vonden uiteindelijk water en stapten naar Lago di Coginas. 'Lago' is Italiaans. Het betekent 'meer'. Een beetje zoals 'lake' in het Engels. Of 'lac' in het Frans. We vonden een plekje vlakbij het meer, goed verborgen, en we installeerden ons tentenkamp. Er kwam een prachtige zonsondergang. We gingen vroeg slapen.
De volgende dag was heerlijk. Ik had de andere 3 leren wiezen. We hebben uren gekaart. Ik heb over de totale reis zwaar gewonnen. We wandelden een berg op. Een prachtig uitzicht over het meer. We lagen op een huisje boven op de berg op onze rug en lieten ons hoofd over de rand zakken. Het was alsof we vlogen. Echt vreemd, maar tegelijk ook fantastisch. En dat zonder bewustzijnsverruimende middelen.
We wandelden terug. We aten alles wat we nog hadden. We hadden nog sardines. We aten sardines in Sardinië. We maakten een kampvuur. We luisterden naar Bob Dylan en naar drum&bass. Op verschillende momenten.
We sliepen niet. We ruimden alles op in het donker en stapten terug naar het station. De eerste van de 3 treinen van de dag kwam niet. We dachten voor eeuwig vast te zitten in het Sardiniaanse binnenland. We sliepen op de grond in de kou. Na een uur kwam de trein. Blijkbaar was het winteruur ingetreden en wij waren dat in onze zomerse impulsiviteit helemaal vergeten.
We reisden naar de luchthaven. We speelden wies en waren lui. We vlogen naar Pisa. We aten geen pizza in Pisa. Ook geen eendenborstfilet. We namen treinen en arriveerden in Bologna. De reis was mooier dan we ooit hadden durven denken. Foto's hier.

Dames en heren, het is zover: culturele verschillen

• Heel verwarrend: de dopjes van spuitwater zijn hier blauw, en de dopjes van plat water zijn rood. Niet zo erg, zou je denken, ware het niet dat ik een afkeer heb van spuitwater. Een moment van onoplettendheid en het is van dat.

• 90% van mijn professoren zijn vrouw. Als professoren van filosofie en biologie representatief zijn voor de gehele professorbevolking en die bevolking op zijn beurt representatief is voor de totale bevolking wil dat zeggen dat er hier 90% vrouwen zijn. Which is wel nice.

• Communisme wordt hier nog als echt alternatief beschouwd.

• Veeeel lelijke graffiti, spijtig want het is echt een mooie stad.

• Er mag geen room bij je spaghetti carbonara, je zal droog eten of niet eten.

• Channel 9 van de Fast Show is geen parodie maar een exacte weergave van mediterrane tvprogramma's. De presentator, met veel te grote glimlach, schreeuwt wat woorden in de camera terwijl achter hem een of andere kerel in eekhoornpak staat spastisch te doen samen met twee schaars geklede vrouwen. Elk studiopubliek is hier ook dat van het swingpaleis.

• Geen appelmoes

• Diepvriespizza's zijn zotduur. Maar er zijn evenveel pizzakramen/winkels als frietkoten bij ons.

• Als ik om 18u kook zullen ze eerder denken dat ik laat lunch dan dat ik aan mijn avondmaal bezig ben.

• Er bestaat een werkwoord voor 'mopjes maken': scherzare. Je kan, met 'scherzo', in één woord zeggen: "eeei, ik ben maar aant lollen hé man". Op jaarbasis heel tijdbesparend.

• Men praat hier Italiaans en niet Nederlands, zoals iedereen.

• South Park is geen second grappig in het Italiaans. Het wordt gewoon vermoord. Wisten jullie trouwens dat jodenafleveringen van south park worden gecensureerd in Duitsland?

• Ontbijt=koffie.

• In het verkeer geldt het wiskundige principe: de kortste weg tussen twee punten is een lijn. Verkeersborden, -lichten en -regels zijn slechts richtlijnen. Bovendien heerst er een soort onzichtbare hand over het verkeer. Als iedereen gewoon aan zichzelf denkt en agressief de wet van de sterkste, de smalste of de meest felxibele toepast komt elkeen uiteindelijk wel op zijn eindbestemming terecht.

• Hoewel ik nog geen echte gelovige italianen ben tegengekomen slaagt men er wel in een uur lang over Darwin, creationisme en hun eventuele compatibiliteit te praten in de les.

• Minder malaria dan verwacht, wel al eens aids opgelopen, maar het was maar een beetje.

• Voor databases maakt de universiteit vooral gebruik van MS-DOS, oerdegelijk!

• Minder debiele blogs.

Foto's

Klik hier

Stream of Consciousness

"Check mij hier lopen, in Bologna en al, een italiaanse stad en ik ben helemaal geen Italiaan, maar ik ken hier gewoon mijn weg en ik volg hier les en ik heb een studentenkaart. Al die mensen hier denken dat ik Italiaans ben en ik ben hier nog maar een maand. Ah, dat meisje kijkt naar mij, haja want ik heb een hoed en dan zie ik er uit alsof ik iets te vertellen heb. Wie anders dan een ongelooflijk interessant persoon zou ooit op het idee komen om een hoed te kopen. Hé daar, mensen die ik ken. Ik ken hier mensen en die kom ik dan toevallig op straat tegen. En dan zeg ik 'ciao, come stai?' en dan zeggen zij 'bene' zoals dat van ons verwacht wordt. De meesten van ons weten zelfs nog niet hoe we moeten zeggen dat het slecht gaat, maar dat doet er niet toe want het gaat nooit slecht, en voor omstaanders zijn wij gewoon een groepje Italianen die een oppervlakkig gesprek voeren over dat zalige feestje gisteren, dat was nogal eens wat hé. Ja, maar gij waart zat ze. Gij toch ook? Ja enorm, volgende week weer hé? Natuurlijk!

Zeker erop letten dat ik 'ci vediamo' zeg wanneer we afscheid nemen en vervolgens verder door de stad, mijn stad. Hé daar, mijn fiets, hier gekocht, hier kapot gevonden, hier hersteld. Ik zet mijn muziek op en scheur door de straten. Kijk naar mij, ik ben Italiaans want ik rijd door 5 rode lichten en denk alleen maar aan mijzelf in het verkeer, maar stiekem ben ik wel naar spinvis aan het luisteren. Ik rijd naar de supermarkt waar mensen een hele uitleg tegen mij doen en ik doe alsof ik dat allemaal begrijp. Mmmm ketchup, voor bij de macaroni, zo mag het niet, maar ik doe het toch want dat is lekker. Mijn kamer, hier ziet niemand dat ik stiekem soms een eenzame erasmusstudent ben die thuis al veel vrienden heeft en niet altijd zin heeft om nieuwe te zoeken. Maar het is al weer acht uur, nog even wachten om eten te maken, anders doe ik het niet zoals dat hier hoort. Dan de deur uit op zoek naar nieuwe avonturen, of ik nu wil of niet, dat moet want het is de tijd van je leven en owee als enkele seconden van de tijd van je leven gespendeerd worden aan slapen of series kijken of nuchter zijn.

Maar kijk, ik ga uit en ben zat en iedereen is de max en begrijpt mij want in feite weet ik heel goed dat iedereen stilletjes in zijn hoofd hetzelfde denkt en voelt. Ik zou nog eens een ode aan de alcohol moeten schrijven, al hou ik al minder van haar dan twee weken geleden.

En mijn blog is al een tijdje niet geupdate, ik moet iets schrijven want anders geloof ik langzaam dat ik niet meer kan schrijven en dat is een probleem want dan gaat mijn zelfvertrouwen naar beneden en dan kan ik geen duizend meisjes meer binnendoen zoals ik dat al een maand aan een stuk aan het doen ben. Haha een mopje, ik ben wel grappig soms. Waarom gelooft niemand dat toch, ik leg ze het nochtans met handen en voeten uit. Misschien moeten ze wel allemaal eens nederlands leren, serieus, pas u eens aan ofzo.

Het probleem van een stream of consciousness is natuurlijk dat hij nooit echt eindigt …"

Kleine tegenslag.

Gans Bologna is ontploft. Totaal onverwacht in feite. Ik zat hier gewoon in mijn kamer in Via Kharkov, buiten de binnenste stadsring, te zoeken naar vakken die ik binnen de binnenste stadsring kon volgen, als plots alles binnen de binnenste stadsring van de ene seconde op de andere in rook opging. Ik besefte dan ook meteen het nutteloze van wat ik aan het doen was, dus nam ik mijn fiets en reed richting ground zero.

Het was een heel propere ontploffing. Ik weet, 'proper' is niet echt een predikaat dat doorgaans aan een ontploffing wordt toegeschreven, maar het was het enige woord dat in me opkwam, toen ik zag dat alles intact was tot en met het buitenste voetpad van de binnenste stadsring. Alleen was de drempel van dat voetpad geen drempel meer, maar het begin van een krater die ooit Bologna was. Proper nietwaar?

Ik besloot naar de faculteit van de ingenieurs te gaan, die gelukkig buiten de binnenste stadsring lag. Ik belde aan en een ingenieur deed open. Hij zag er verward uit en stelde zich niet voor, dus noemde ik hem 'ingenieur'. Ik vroeg hem wat er gebeurd was en hij vertelde me dat de meest populaire theorie momenteel was dat Bologna een labiele chemische verbinding was geworden. Voordien was er geen enkel probleem. Alle chemische krachten die binnen Bologna werkzaam waren hielden elkaar in evenwicht. Maar door een plotse kwantumfluctuatie zouden alle gebouwen plots op de kern, Piazza Maggiore, gevallen zijn. Door deze enorme massaconcentratie in één plein werd het in dat punt warmer en warmer, tot een kritische temperatuur werd bereikt en alles explodeerde.

Ik vroeg ingenieur waar Bologna dan naartoe was. Hij antwoorde dat de delen van de stad in alle richtingen waren geslingerd, maar dat was een normale zaak. Het was een voortplantingsproces. Zo kunnen de delen van deze stad voortleven in een andere. De bakstenen van Bologna worden de bakstenen van nieuwe steden. De ontploffing was een voorbeeld van pure opoffering voor de volgende generatie steden. Een onegoïstische daad die ervoor zorgde dat Bologna steeds een belangrijk plekje in ons hart zal innemen.

Ik haat erasmusblogs

Hallo iedereen!!!!!!!!!!

Goh, ik ben ondertussen bijna 2 weken in Bologna en het is echt fantastisch!!!!!!!!!!!!!!!

Het is natuurlijk even wennen aan 'the italian way', alles is zo anders en ik ben hier echt in een andere cultuur beland. Een cultuur met vliegende kamelen en waar mensen door hun mond kakken, helemaal anders, maar het geeft me alleszins een veel bredere kijk op de wereld. Ik besef nu hoe bekrompen ik eigenlijk was. België is zoo klein, en jullie beseffen dat allemaal niet en ik wel want ik ben op Erasmus. Enfin, jullie wachten waarschijnlijk ongeduldig tot ik jullie uitgebreid over het weer vertel. Wel, er ligt momenteel een hoge drukgebied boven de Middellandse zee, dat zorgt voor warme lucht en maximumtemperaturen van 30°. 's Nachts kan het wel eens koud zijn, maar dan doe ik gewoon een trui aan. Meestal is dat die groene trui die ik onlangs gekocht heb, omdat die redelijk warm aanvoelt. Maar er zijn ook nachten waarin geen trui nodig is. Onlangs was ik eens weg en ik had een trui mee en achteraf bleek dat die helemaal niet nodig was. Dat was even balen, maar voor de rest heb ik hier enkel positieve ervaringen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

En dan nu, het belangrijkste: mensen die ik hier heb leren kennen, waar jullie nooit van gehoord hebben, maar die ik toch consequent bij hun voornaam noem. Fillipo en Maria zijn echt fantastisch. Gisteren heb ik twee mopjes over Dominique gemaakt met Fillipo en ik denk dat Evi er ook mee kon lachen. Morgen gaan we allemaal samen naar Rimini om te praten over interessante topics zoals Belgisch bier en zand.

Ik heb ook twee italiaanse woorden geleerd vandaag: pigro en aspirapolvere. Het eerste betekent 'lui' en het tweede 'stofzuiger'. Ik hou jullie zeker op de hoogte van verdere ontwikkelingen op dit vlak.

Enfin, ik moet mijn perspectief nog wat gaan verruimen. Laat me vooral niet weten hoe het in dat saaie België gaat.

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Tom

Alcohol: De maizena van de mensheid

Een strand van individuen. Elk persoon is een eiland met individuele zandkorrels in zijn of haar bilspleet. Sommige eilanden vormen samen een soort archipel, maar hoe smal de zee tussen twee eilanden ook wordt, ze zal nooit overbrugd worden.

Dat is dan buiten de bindingskracht van alcohol gerekend. Smijt enkele vatjes wijn en wat bakken bier op het strand en alles verandert. Mensen die elkaar pas enkele uren kennen lappen alle sociale voorschriften aan hun laars en vinden een gemeenschappelijk doel in vreemde en inhoudloze zinsconstructies in elkaars richting spuien.

De zee vol terughoudende eilanden is één feestend eiland geworden (lang leve de continentendrift!). Zandkorrels bestaan niet op zich maar enkel als deel van het grotere geheel dat het strand is. En enkele uren ervoor waren we nog alle woorden en daden aan het wikken en wegen. Zou dat mopje internationaal genoeg zijn? Verstaat dat meisje ironie? Is er iemand die filosofie interessant vindt? Ben ik niet te competitief bezig en zou ik niet rap nog een mopje maken om te tonen dat ik niet zo ben?

4 pintjes en enkele glazen wijn later: Kijk nu! Ik praat 5 talen door elkaar, zeg tegen mensen dat ze stom zijn op die exact juiste ironische toon, dans voor mezelf en niet voor wie aan het kijken is, hoef niet meer zo diep het bosje in te duiken om te gaan pissen en duik het donkere zoute water in met een hoop mensen waarvan ik de naam niet ken.

Iets later zijn we allemaal een lied aan het zingen in een taal die we nog niet verstaan. Ik vraag me af wat het doel hiervan kan zijn. Ik denk niet dat we daarmee een boodschap willen overbrengen, aangezien het lied evengoed een equivalent van de vlaamse leeuw kon zijn, wisten wij veel …

Misschien willen we tonen aan de buitenwereld dat we een toffe groep zijn, met een eigen lied. Misschien zijn we de gesprekken beu en willen we allemaal even genieten van een hersenloos moment waarin we enkel wat italiaans klinkend gebrabbel moeten uiten.

Ik weet niet waarom, maar ik weet wel dat zoiets blijft hangen. Een avond van hersenloos amusement, een kort moment zonder remmingen, zonder acteren, enkel schaamteloos de meest pure versie van jezelf kunnen zijn...